Zarówno pierwsza matka, jak i druga zostały umieszczone na tym samym oddziale. Dopiero następnego dnia matka dziewczyny przyszła na porodówkę: była zaniepokojona

Maria to typowa wiejska kobieta. Przyszła do nas ze skurczami, zachowywała się doskonale, bo była już doświadczoną matką — miała w domu trójkę starszych dzieci.

Urodziła w ciągu zaledwie dwóch godzin — zdrowego, silnego chłopca, który na cały głos oznajmił, że przyszedł na świat.

Matka nie miała żadnych komplikacji, zostały przeniesione na oddział i mogły cieszyć się swoim towarzystwem.

Ale na sąsiednim oddziale nie było już tak różowo. Rodziła młoda dziewczyna — w bólach, przerażona, kapryśna, krzycząca, w ogóle nie słuchająca lekarzy.

Sama cierpiała i wyczerpała nas. Ale w końcu urodziły się dwie piękne dziewczynki — z wielkimi oczami i długimi, gęstymi rzęsami.

Zarówno pierwsza matka, jak i druga zostały umieszczone na tym samym oddziale.

Dopiero następnego dnia stało się coś, czego nikt się nie spodziewał — na oddział przyszła matka dziewczynki.

Nowa babcia długo rozmawiała z córką o czymś, w wyniku czego dziewczynka napisała list o porzuceniu.

Ani psycholog, ani pracownicy funduszu pomocy młodym matkom w trudnej sytuacji, ani ksiądz nie pomogli.

Dziewczynki zostały przeniesione na oddział dziecięcy, na oddział dla tych, którzy oddają swoje dzieci.

Tego samego wieczoru przyszła tam Maria i zaproponowała, że nakarmi niemowlęta — miała dość mleka dla trojga. Lekarz pomyślał o tym i pozwolił, ponieważ było to lepsze niż mleko modyfikowane. Dzień później przyjechał Wiktor — mąż Marii.

Poprosili o zaprowadzenie do głównego lekarza, porozmawiali o czymś, a potem Wiktor odleciał z listą papierów.

Okazało się, że postanowili zabrać córki, a żeby dziewczynki nie poszły do domu dziecka i od razu do domu, musieli szybko zebrać masę papierów — przede wszystkim na tymczasową opiekę, żeby było szybciej.

Cały szpital położniczy martwił się o nie, ale Wiktorowi się udało. Wszyscy zostali wypisani razem — Maria i trójka jej dzieci. Wiktor spotkał się z nimi zgodnie z oczekiwaniami — z kwiatami i absolutnie szczęśliwą twarzą.

Uśmiechnął się i powiedział: „No i po co? I tak chcieliśmy mieć dużą rodzinę”.

„Pewnego dnia wracałam do domu ze sklepu i usłyszałam, jak moja teściowa rozmawia ze swoją sąsiadką za rogiem domu: jak dobrze, że to usłyszałam

„Pewnego dnia Anna przyszła mnie odwiedzić i zaczęła mi robić wyrzuty, że nie wysyłam im wystarczająco dużo pieniędzy: nie będę już dobra”

W domu nie było nic do jedzenia, a w mieszkaniu było zimno. Aby przeżyć, Anna musiała godzinami stać przed dużymi sklepami i prosić o jedzenie