Mój mąż rzucił dobrą pracę, ponieważ musiał daleko dojeżdżać. Znalazł pracę niedaleko domu, ale nie jestem z niej zadowolona

Teraz mamy członka rodziny, który szuka pracy, co wcale mnie nie rozgrzewa, ponieważ nie po to wyszłam za mąż. Mój mąż oczywiście też pracuje, ale nie przepracowuje się.

Jakieś osiem miesięcy temu rzucił swoją dobrą pracę, mówiąc, że ma dość spędzania dwóch godzin dziennie na dojazdach.

Znalazł pracę niedaleko domu. Teraz chodzi do pracy pieszo. Ale na tym kończą się zalety jego pracy, przynajmniej dla mnie.

Nie zarabia dużo, dużo mniej niż w poprzedniej pracy i mniej niż ja. Ale może pospać dłużej przed pracą, a potem wrócić do domu wcześniej, rzucić się na kanapę i nic nie robić.

Jednocześnie nadal muszę zajmować się dzieckiem, gotować, sprzątać i chodzić do sklepu. Ale mój mąż jest szczęśliwy, nie spędza już dwóch dodatkowych godzin w drodze, teraz spędza je na kanapie.

Kiedy wracam do domu z pracy, mogę płakać jak wilk. Mąż nie poszedł do sklepu, bo nie wiedział, co kupić, nie ugotował obiadu, bo nie miał z czego.

Lekcje z dzieckiem to już inna historia. Mój mąż kilka razy próbował odrabiać lekcje z synem, ale na koniec sam się darł i doprowadzał syna do histerii.

Potem powiedziano mi, że nie ma cierpliwości do odrabiania lekcji z naszym dzieckiem. Więc zrobiłam to i nadal to robię.

Fakt, że mój mąż wraca do domu wcześniej, tylko sprawił, że w moim mieszkaniu jest więcej bałaganu, a teraz mój mąż również spotyka mnie z pracy ze swoim niezmiennym „och, co jemy na obiad”.

Wcale nie podoba mi się jego zachowanie, jak już mu powiedziałam. Wróciłaś wcześnie do domu, więc ugotuj obiad.

Nie proszę o pierwsze, drugie, trzecie danie i świeże wypieki, ale możesz dusić kurczaka i ziemniaki w powolnej kuchence. Mówi, że nie robi tego tak dobrze.

Jeśli nie potrafisz, naucz się. Moim zdaniem to proste, ale w końcu można ugotować makaron, wrzucić te same udka do piekarnika i to jest obiad.

Nie, on będzie leżał na kanapie i czekał, aż wrócę do domu i zacznę gotować. Nawet jeśli jest w domu od godziny, ponieważ powrót z pracy zajmuje mu około piętnastu minut.

Jeśli chodzi o pieniądze, również nie jestem zadowolona z tych zmian. Mój mąż dostaje trzy kopiejki, co nie robi żadnej różnicy. Ja zarabiam znacznie więcej.

Z mojej pensji opłacam mieszkanie, samochód, artykuły spożywcze i wszystko inne, czego potrzebujemy. Mam wrażenie, że pensja mojego męża to jego kieszonkowe.

W efekcie okazuje się, że mąż nie pomaga mi w domu, nie pomaga przy dziecku, robi bałagan, bo zostaje dłużej w domu, a też zarabia bardzo mało.

Zastanawiam się, co mi się w tej sytuacji nie podoba? Może to, że mój mąż bardziej przypomina zwierzątko niż człowieka?

Teściowa mówi mi też, że powinnam się cieszyć, że mąż spędza teraz więcej czasu w domu z rodziną. Cóż, jeśli kanapa jest częścią rodziny męża, to stwierdzenie teściowej jest prawdziwe.

My z mężem od pół roku mamy skandale, bo ja już mam dość dźwigania wszystkiego na swoich barkach, w końcu koniem nie jestem.

A mój mąż ostatnio powiedział, że stałam się zbyt histeryczna, nie podoba mu się to. I jak mi się to nie podoba! Ale nie ma gdzie zaznać
spokoju.

Powiedziałam mężowi, żeby zmienił pracę, bo inaczej się rozwiedziemy. Mój mąż poczuł się urażony i zamieszkał z moją matką, która również mieszka w pobliżu.

Męża nie ma w domu od tygodnia, a moje życie wcale się nie pogorszyło. To ciekawe zjawisko, muszę się nad tym zastanowić. I chyba nawet wiem, jaką decyzję podejmę.

Moja córka i zięć wprowadzili się do mnie i zaczęli ustalać własne zasady. Teraz czuję się jak gość we własnym domu

Córka powiedziała mi, że teściowa pomaga jej przy dziecku, a ja nie i że w ogóle jej nie pomagam. Zapomniała jednak o pomocy, którą otrzymuje ode mnie

„I zbudujemy duży dom i zamieszkamy tam wszyscy razem”: moja teściowa z radością opowiedziała nam o swoim planie. Ale ja byłam temu przeciwna