Pewna kobieta sprzedawała warzywa na ulicy i narzekała na swój los. Pewnego dnia podeszła do niej starsza pani i poprosiła o zważenie pomidorów

Pewna kobieta stała na ulicy i sprzedawała owoce i warzywa. Ciężarki, skrzynki, baldachim na górze… Handel nie szedł dobrze, pogoda była kiepska, podobnie jak jej nastrój.

Użalała się nad sobą i przeklinała swój zły los. Nie los, ale karę. Nic dobrego się nie dzieje. Syn jest zadłużony i nie może znaleźć pracy.

Tak naprawdę nie chce, spędza czas ze znajomymi i bierze pieniądze od matki. Mąż już dawno odszedł, znalazł sobie ciekawszą panią. A że żył w rodzinie, pił i przeklinał.

I nie zarabiał żadnych pieniędzy. Musiał stać na ulicy, pracować za marne grosze.

Kobieta narzekała na siebie i użalała się nad sobą. Myślała o niesprawiedliwości. Niektórzy ludzie mają szczęśliwe życie, pieniędzy jest pod dostatkiem, ich rodzina jest dobra, ich dzieci odnoszą sukcesy.

A inni muszą stać na ulicy przy skrzynkach. I liczyć grosze. Cholerny zły los! Po co mi to? Niektórzy ludzie mają dobrze. Dla innych jest źle. To niesprawiedliwe. To niesprawiedliwe!

I wtedy podeszła starsza pani w chustce na głowie i szarym płaszczu. Była to niewidoma staruszka, która ledwo widziała. Słabym głosem poprosiła staruszkę o zważenie kilograma jabłek i dwóch pomidorów.

Kobieta z irytacją zważyła jabłka. Osiemset pięćdziesiąt gramów, oczywiście, jak zwykle. To prawie kilogram. Poza tym starsza pani nie widzi. Ona tego nie zmniejszy. Tak jak my wszyscy.

Włożyła jednego dobrego pomidora. I sprytnie wybrała drugiego — zepsutego, ze zgnilizną. I zważyła go. Niewidoma staruszka dopiero w domu zorientuje się, że pomidor jest nieświeży.

Ale nic nie udowodni. Co jeszcze byś chciała? To, co zwykle, w ogóle. Babcia wzięła torby i nagle spojrzała na mnie jasnoszarymi oczami. Film się skończył!

I wyglądała na taką przerażoną — kobieta na chwilę zdrętwiała. Babcia się roześmiała. Wyjęła zgniłego pomidora i pokazała go sprzedawcy. I położyła jabłka na wadze: waga nagle pokazała prawidłową wartość. Miały niedowagę. Osiemset pięćdziesiąt gramów.

A potem kupująca przyczepiła kartę, pomachała na pożegnanie i odeszła. Zapłaciła i wyszła. Nic nie powiedziała. Zostawiła torby za sobą. I to było przerażające z jakiegoś powodu. Zimno poczuła w klatce piersiowej…

A kobieta krzyczała za mną: „Dajcie mi zmienić pomidora! Wracajcie, zważę wam prawidłowo, to waga czasem kłamie!”.

Ale starsza pani skręciła za róg i zniknęła. Ale kobieta została. I waga się zepsuła: pokazała prawidłową wagę, ale to wszystko. A wszystkie warzywa i owoce nagle zgniły, może zepsuł je deszcz? Bo zaczęła się ulewa, grzmiało, błyskały pioruny. I zrobiło się ciemno jak w nocy.

I odpowiedź nadeszła. Nie ma potrzeby przeklinać losu. Czasami człowiek sam się obciąża i stawia w zgniłym miejscu, to wszystko. A na początek trzeba uczciwie ważyć innych. I nie dawać zgnilizny ślepym starcom… Od tego powinni zacząć ci, którzy za bardzo narzekają na swojego pecha. Nie wszyscy, ale wielu…

Moja teściowa chciała, abyśmy świętowali ślub, chociaż mieliśmy inne plany. Teraz nie poszło tak, jak chcieliśmy z mężem, a teściowa zapomniała, co powiedziała

Moja mama była tak zmęczona proszeniem mojej siostry i mnie o urodzenie kolejnych wnuków, że została babcią dzieci sąsiadów

„Jestem zmęczona pracą, chcę żyć dla siebie”. Mama jest znudzona, ale nie chce nic robić, tylko chce, żebym z nią siedziała