Nie wszystkie wielkie historie miłosne rodzą się bez przeszkód. Są takie, które od samego początku muszą mierzyć się z niezrozumieniem, stereotypami i opiniami innych ludzi.
Tak właśnie było w przypadku Gołdy Tencer i Szymona Szurmieja. Przez 44 lata tworzyli jedno z najbardziej niezwykłych małżeństw polskiego świata kultury.
Łączyła ich nie tylko miłość, ale również wspólna misja – ocalanie pamięci o kulturze i tradycji polskich Żydów. Choć Szymon Szurmiej odszedł w 2014 roku, aktorka do dziś mówi o nim z ogromnym wzruszeniem.
Gołda Tencer urodziła się w 1949 roku w Łodzi w rodzinie żydowskiej, która doświadczyła tragicznych skutków II wojny światowej.
Od najmłodszych lat była związana z kulturą żydowską, a po ukończeniu studiów aktorskich trafiła do Teatru Żydowskiego w Warszawie. To właśnie tam poznała człowieka, który stał się jej życiowym partnerem.
Szymon Szurmiej był już wówczas uznanym aktorem, reżyserem i dyrektorem Teatru Żydowskiego. Między nimi szybko narodziło się uczucie,
choć różnica wieku wynosząca ponad dwadzieścia lat wzbudzała wiele komentarzy.
Nie brakowało osób, które wątpiły, że ich związek przetrwa próbę czasu.
Oni jednak nie przejmowali się opiniami. Wiedzieli, że łączy ich coś znacznie silniejszego niż zainteresowanie mediów czy cudze oceny.
Ich małżeństwo od początku opierało się nie tylko na uczuciu, ale również na wspólnej pasji. Oboje poświęcili życie Teatrowi Żydowskiemu, traktując go nie tylko jako miejsce pracy, lecz także jako przestrzeń pielęgnowania pamięci o kulturze, która po wojnie wymagała szczególnej troski.
Gołda Tencer wielokrotnie podkreślała, że mąż był dla niej nie tylko partnerem życiowym, ale także mistrzem i autorytetem. To właśnie od niego uczyła się zawodu, odpowiedzialności za teatr i szacunku dla historii.
Przez lata wspólnie organizowali wydarzenia artystyczne, wspierali młodych twórców i angażowali się w projekty przypominające o wielowiekowej obecności Żydów w Polsce.
Ich działalność wykraczała daleko poza scenę – była próbą budowania dialogu między kulturami i zachowania pamięci dla kolejnych pokoleń.
Ich małżeństwo trwało ponad cztery dekady. Choć życie nie oszczędzało im trudnych chwil, zawsze mogli liczyć na siebie nawzajem.
Gołda Tencer wspominała, że Szymon Szurmiej miał niezwykłą siłę i potrafił zarażać innych optymizmem nawet wtedy, gdy sam zmagał się z problemami.
Nigdy nie ukrywała, jak wiele mu zawdzięcza. W wywiadach mówiła, że nauczył ją odwagi, cierpliwości i wiary w sens tego, co robią wspólnie dla teatru oraz kultury.
Kiedy Szymon Szurmiej zmarł w 2014 roku, dla aktorki zakończył się jeden z najważniejszych rozdziałów życia. Mimo ogromnej straty nie porzuciła jednak ich wspólnej misji.
Po śmierci męża Gołda Tencer przejęła kierowanie Teatrem Żydowskim i do dziś pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiego życia kulturalnego.
Równocześnie działa na rzecz Fundacji Shalom oraz organizuje Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera”, który od lat przyciąga artystów i publiczność z całego świata.
Niejednokrotnie podkreślała, że czuje się odpowiedzialna za kontynuowanie pracy, którą przez tyle lat wykonywali wspólnie.
Dzięki temu pamięć o Szymonie Szurmieju żyje nie tylko we wspomnieniach najbliższych, ale również w teatrze, który był jego największą pasją.
Historia Gołdy Tencer i Szymona Szurmieja nie jest opowieścią o wielkich gestach czy życiu pełnym blasku fleszy.
To historia dwojga ludzi, którzy przez 44 lata każdego dnia wybierali siebie nawzajem i wspólnie budowali coś znacznie większego niż własna kariera.
Ich związek udowodnił, że prawdziwa bliskość potrafi przetrwać różnicę wieku, uprzedzenia i życiowe przeciwności. A kiedy jednego z nich zabrakło, drugie nie pozwoliło, by wspólne marzenia odeszły razem z nim.
Dziś Gołda Tencer wciąż pielęgnuje wartości, które ich połączyły – szacunek dla historii, miłość do teatru i przekonanie, że kultura potrafi łączyć ludzi ponad wszelkimi podziałami.
To właśnie w tym najlepiej widać, że niektóre historie miłosne naprawdę nigdy się nie kończą.
Anna Dymna kończy dziś 75 lat. Aktorka mówiła wprost, czego najbardziej brakuje jej na co dzień