„Gdy tylko pokłócimy się z mężem, moja teściowa biegnie zabrać koce i zasłony: dziwne zachowanie dorosłej kobiety”

Zwykle moja teściowa nie podejmuje uporczywych prób rozwiedzenia mnie i mojego męża. Przynajmniej nic o nich nie wiem. To znaczy, jeśli coś robi, jest to tak tajne, jak to tylko możliwe.

Ale gdy tylko pokłócimy się z mężem, co zdarza nam się bardzo rzadko, ale bardzo gwałtownie, teściowa natychmiast biegnie zabrać dywany i zasłony, które nam dała.

Potem mój mąż i ja godzimy się, a on wraca z domu swoich rodziców, ciągnąc ze sobą te same dywany i zasłony.

Na początku byłam zszokowana tą sytuacją, ale teraz stało się to tradycją.

Jestem mężatką od siedmiu lat. W tym czasie moja teściowa podarowała nam dwa puszyste koce i grube ciemne zasłony do sypialni na różne święta.

Oczywiście nie są to jedyne prezenty, ale o resztę się nie upomina. Zasłony i koce nie dają jej jednak spokoju. Próbowałam nawet ich nie odbierać, ale bez skutku.

Pierwszy raz pokłóciliśmy się z mężem dwa lata po ślubie. Oboje byliśmy zmęczeni, nasze emocje były wysokie, więc była to poważna kłótnia.

Mieliśmy na rękach małe dziecko, które nie dawało nam chwili spokoju, mieszkanie z kredytem hipotecznym, pieniędzy tyle, że starczało tylko na życie, a my jeszcze musieliśmy się z tego wyplątać.

To skumulowane zmęczenie i irytacja najpierw wybuchły przekleństwami, a potem wszystko skończyło się kłótnią, w której nikt nie stronił od określeń i wypominał drugiemu najmniejszą wadę.

Mąż wpadł w szał, trzasnął drzwiami i poszedł nocować do rodziców. Dowiedziałam się o tym od teściowej, która godzinę później była już na progu.

Sucho poinformowała mnie, że mój syn powiedział jej o wszystkim i jest teraz z nimi. Poprosiła, żebym oddała jej koce i zasłony.

Powiedziała to tak zdawkowo, że nawet nie wiedziałam, jak zareagować: po raz pierwszy byłam w takiej sytuacji. W milczeniu wskazałam więc na zasłony i łóżko przykryte kocem.

Teściowa rzeczowo wyciągnęła stołek i zaczęła zdejmować zasłony, po czym zwinęła koc i zapytała, gdzie jest drugi. Po cichu wyciągnęłam też nieużywany koc w opakowaniu.

Po zebraniu wszystkiego w garść, moja teściowa po cichu wyszła. Po jej wyjściu spędziłam jeszcze piętnaście minut na przetrawieniu tego, co się stało, potem dziecko się obudziło, a ja nie miałam już na to siły.

Pogodziliśmy się z mężem, przyniósł z powrotem to, co zabrała teściowa. Na początku nie chciałam się z tym pogodzić, uważałam jej zachowanie za skandaliczne. Ale później teściowa przyszła do mnie, przepraszała ze łzami w oczach, błagała, żebym się nie obrażała i oddała prezenty. Dopiero co pogodziłam się z mężem, nie chciałam znowu się z nim kłócić, więc zabrałam wszystko z powrotem.

Kiedy kilka lat później znowu pokłóciliśmy się z mężem, wizyta teściowej nawet mnie nie zdziwiła. Po pierwszej kłótni nie używałam już dywanów ani zasłon, więc szybko je oddałam.

I oto znowu się pogodziliśmy, a te opakowania wróciły do naszej spiżarni. Po raz kolejny teściowa płacze i prosi, żebym zabrała prezenty z powrotem i nie miała do niej pretensji.

Zdarzyło się to jeszcze dwa razy. Nie byłam już zaskoczona, nawet o nic nie pytałam. Odesłałabym męża z tym wątpliwym posagiem, ale w czasie kłótni nie miałam na to czasu.

Ale gdy tylko mąż wyszedł z domu, natychmiast wyjęłam ze spiżarni koce i zasłony, wiedząc, że teściowa zaraz przybiegnie. Nie było to już śmieszne ani irytujące, ale postrzegane jako coś zwyczajnego.

Podzieliłam się tym rytuałem z moją mamą i przyjaciółmi. Wszyscy jednogłośnie stwierdzili, że powinnam wyrzucić te wszystkie rzeczy i przestać komunikować się z teściową, która najwyraźniej nie żywi do mnie ciepłych uczuć.

Nie widzę w tym sensu. Nie czuję jej wpływu na naszą rodzinę. Rzadko ze sobą rozmawiamy, a ona nie naciąga mojego syna. Nie wiem, o co chodzi z tą zasłoną. Ale jak na razie jest to największa wada mojej teściowej i nie widzę sensu w pogarszaniu relacji z nią poprzez przybieranie heroicznych póz.

„Moja matka wydała wszystkie pieniądze, które zostawiłam jej na dziecko, na nowe ubrania: jak można tak traktować swoją jedyną wnuczkę”

„Ślub mojej córki został odwołany, ponieważ jej przyszli teściowie nie byli zadowoleni z jej posagu: nasz syn nie będzie w stanie zarobić pieniędzy na twoją córkę”

„Każdy twierdzi, że ma spadek, ale ja uważam, że powinien go otrzymać ten, kto zainwestował najwięcej: pokazałam, że jestem najlepsza”