Moją młodszą siostrę Katarzynę i mnie dzielą tylko dwa lata. Moja mama powiedziała, że ona i mój tata nie planowali mieć drugiego dziecka tak szybko. Jednak coś poszło nie tak i urodziła się moja siostra.
Od dzieciństwa rodzice powtarzali nam, że lubią Katarzynę i mnie tak samo. Pamiętam, jak w wieku pięciu lat zapytałam mamę, kogo lubi bardziej, mnie czy moją siostrę.
Mama przytuliła mnie i z uśmiechem powiedziała, że lubią nas tak samo, jesteśmy ich ulubionymi dziewczynkami.
Jednak kilka lat później zdałam sobie sprawę, że moja mama była trochę nieszczera. Katarzyna i ja naprawdę miałyśmy to samo.
Ale jeśli kupowały nam sukienki, ja dostawałam te prostsze, bez falbanek. Zabawki były takie same.
Katarzyna dostawała ładniejsze lalki i misie. Ja dostawałam coś prostszego z napisem „Jesteś starsza, powinnaś zrozumieć”.
Co miałam zrozumieć, zrozumiałam dopiero w szkole. To oczywiste, że młodsi są zawsze kochani bardziej niż starsi. Kiedy dostawałam dobre stopnie, mówiono mi sucho, że jestem dobrą uczennicą.
Kiedy moja siostra dostała takie same oceny, moi rodzice prawie skakali pod sufit. Ale oczywiście ich ulubiona córka zadowoliła ich piątką. W nagrodę kupili jej słodycze, ale powiedziano mi, że słodycze psują zęby.
Zabrano ją na lato nad morze, a mnie wysłano na wieś do babci na całe wakacje. Świeże powietrze jest tak ważne dla zdrowia, mawiała moja mama, pakując wakacyjną garderobę mojej siostry.
Kiedy pytałam, dlaczego Katarzyna jedzie nad morze, a ja na wieś, mama odpowiadała, że siostra potrzebuje wakacji nad morzem, bo zimą często choruje.
Kiedy moja siostra była jeszcze w dziewiątej klasie, rodzice zaczęli wybierać i planować jej przyszłość. Rozmawiali o różnych prestiżowych zawodach i proponowali różne opcje. Była też mowa o przeprowadzce do stolicy, a nawet studiach w innym kraju.
Ale kiedy miałam skończyć szkołę, mama powiedziała mi, żebym sama zdecydowała, bo jestem już dorosłą i mądrą dziewczyną. Powiedziała też, że przez długi czas nie będą w stanie mi pomóc.
Katarzyna niedługo kończy szkołę i będzie musiała gdzieś wyjechać. Ja wyjechałam do sąsiedniego miasta. Mieszkałam w akademiku i pracowałam od pierwszego roku studiów. Musiałam się jakoś utrzymać. Nędzne pieniądze, które przysyłali mi rodzice, nie wystarczały na nic.
Katarzyna została na studiach w rodzinnym mieście. Rodzice kupili jej samochód, żeby „dziewczyna nie cierpiała w komunikacji miejskiej w drodze do szkoły”. Powiedziano mi, że samochód to niepotrzebny wydatek, zwłaszcza w obcym mieście.
Mówili, że nie ma gdzie go zaparkować i nie ma czasu na serwisowanie. A tutaj, mówili, mój tata o niego dba i pilnuje, żeby samochód
Katarzyny był sprawny. No cóż, pomyślałam sobie i wpisałam samochód na swoją listę życzeń.
Po ukończeniu college’u postanowiłam nie wracać do mojej małej ojczyzny. W tym czasie miałam już dobrą pracę i wielu znajomych. Ogólnie rzecz biorąc, miałam własne życie.
Razem z narzeczonym wynajęliśmy mieszkanie i zastanawialiśmy się nad kredytem hipotecznym. W końcu lepiej płacić bankowi i mieszkać we własnym domu, niż dawać dużo pieniędzy czyjemuś wujkowi.
I wtedy dowiedziałam się, że Katarzyna też wyszła za mąż. Przygotowała się i przygotowała, więc nie byłam zaskoczona. Co prawda moja siostra nie zdążyła jeszcze stanąć na nogi i nawet nie znalazła pracy, ale kto mógłby ją powstrzymać?
W jednej z naszych rozmów moja siostra niechcący wspomniała, że ona i jej przyszły mąż będą mieszkać we własnym mieszkaniu.
Zaskoczona zapytałam, ile pieniędzy będą musieli przeznaczyć na zakup nieruchomości.
Moja siostra wykrztusiła, że jej mama i tata dadzą jej mieszkanie. Powiedziała to i ugryzła się w język. Zdałam sobie sprawę, że niechcący wyjawiła mi rodzinny sekret.
Zapytałam mamę, czy to prawda, że kupują Katarzynie mieszkanie. A co ze mną, czy nadal będę mieszkać w wynajmowanym mieszkaniu?
Zawahała się i powiedziała, że Krzysztof i ja już zaoszczędziliśmy pieniądze na zaliczkę na kredyt hipoteczny. Ale Katarzyna i jej mąż nie mają jeszcze nic. Potrzebują pomocy. Pomożemy ci spłacić dług w banku.
Czy tak wygląda równa miłość do dzieci? Ktoś dostaje mieszkanie i samochód, a ktoś ustne życzenia dobra i szczęścia? Ktoś pracuje od pierwszego roku studiów, a ktoś nawet nie pomyśli o tym, żeby odczepić się od rodziców?
Nie jestem w stanie opisać jak bardzo mnie to zabolało i uraziło. I nie chodzi tu o mieszkanie. Do diabła z nim, sama na nie zarobię. Kupno domu dla siostry było ostatecznością.
Nie rozumiem, dlaczego moi rodzice po prostu nie przyznają, że kochają Katarzynę bardziej niż mnie. Po co te obłudne zapewnienia „kochamy was po równo”? Mogli po prostu powiedzieć, że młodsze dziecko jest im bliższe i droższe.
Zamiast tego przez całe życie czułam się jak ptak wrzucony do cudzego gniazda. Powiedziałam rodzicom wszystko, co o nich myślałam.
Zmieniłam numer telefonu i zerwałam z nimi wszelkie kontakty. Skoro mama i tata kochają moją siostrę bardziej niż mnie, niech z nią zostaną. Zobaczymy, jakim będzie dla nich wsparciem.