Jednak dla Niny Sojki nie był przede wszystkim legendą polskiej muzyki, laureatem nagród czy wykonawcą „Tolerancji”.
Był ukochanym dziadkiem, z którym można było usiąść przy pianinie, pośpiewać, a potem… zagrać w kości.
Wspomnienie wnuczki, która po jego śmierci coraz częściej pojawia się w muzycznym świecie, pokazało publiczności zupełnie inną stronę artysty – prywatną, ciepłą i bardzo rodzinną.
Nina pojawiła się w studiu „halo tu polsat” razem z Natalią Przybysz. Obie zostały zaproszone, by opowiedzieć o wydarzeniu poświęconym pamięci Soyki.
Rozmowa szybko zeszła jednak na osobiste wspomnienia. Wnuczka muzyka nie mówiła o nim jak o pomniku polskiej kultury.
Przywołała zwyczajne chwile, które dla niej miały znacznie większe znaczenie niż nazwisko i sława dziadka.
Zdradziła, że bardzo często grali razem w kości, a ona regularnie go ogrywała. Wspominała go z ogromną czułością: „Był wspaniałym dziadkiem. Bardzo go kochałam i kocham. Był wspaniałą osobą, z którą grałam bardzo dużo w kości, to był taki nasz zwyczaj. Ogrywałam go milion razy».
To właśnie takie drobiazgi najlepiej pokazują, jaka więź łączyła Ninę ze słynnym muzykiem. W domu nie musiała patrzeć na niego przez pryzmat wielkiej kariery.
Był człowiekiem, z którym spędzała czas, śmiała się i dzieliła zainteresowaniami. Zresztą to właśnie dziadek miał duży wpływ na jej pierwsze muzyczne wybory.
Nina przyznała, że zdecydowała się pójść do szkoły muzycznej między innymi dlatego, że Stanisław grał na pianinie. Jego obecność sprawiła, że instrument i muzyka stały się dla niej czymś naturalnym.
Soyka dostrzegał zainteresowanie wnuczki i cieszył się, że rozwija swoje umiejętności. Nie ukrywał, że widzi w niej potencjał, ale nie chciał narzucać jej własnej drogi.
W rozmowie z Salon24 mówił, że Nina jest niezwykle muzykalna i chodzi do szkoły muzycznej pierwszego stopnia.
Przyznawał, że patrzy na nią trochę jak na swoją następczynię, jednocześnie podkreślając, że to ona powinna zdecydować, co zrobi ze swoim talentem. Nie chciał, by słynne nazwisko stało się dla niej obowiązkiem.
Muzyka rzeczywiście była obecna w ich relacji od najmłodszych lat. Nina miała okazję śpiewać z dziadkiem, a ich wspólne wykonanie kolędy „Gdy śliczna Panna” zostało zarejestrowane w 2018 roku.
Później pojawiły się kolejne rodzinne muzyczne doświadczenia. W 2021 roku Nina nagrała utwór „Zabiorę Ciebie” z ojcem Antonim.
Nie była więc jedynie wnuczką znanego artysty, która sporadycznie pojawiała się obok niego na zdjęciach. Muzyka stanowiła część jej rodzinnego świata.
Po śmierci Stanisława Soyki Nina stanęła przed szczególnym zadaniem: musiała zmierzyć się z żałobą, a jednocześnie zdecydowała się publicznie przypominać jego twórczość.
W sierpniu 2025 roku artysta zmarł w Sopocie, krótko przed planowanym występem. Miał 66 lat. Jego odejście poruszyło nie tylko fanów, ale również środowisko muzyczne, w którym przez dekady był ceniony jako wokalista, pianista, kompozytor i autor tekstów.
Ważne słowa padły również ze strony Natalii Przybysz. Wokalistka opowiadała, że twórczość Soyki towarzyszyła jej właściwie od dzieciństwa.
W domu śpiewała jego piosenki razem z ojcem, mamą i siostrą. Utwory artysty były dla niej czymś więcej niż muzyką słuchaną z radia – stanowiły część rodzinnych wspomnień.
Osobiście poznała go podczas warsztatów jazzowych w Puławach, gdzie prowadził zajęcia i uczył uczestników wykonywania utworu Steviego Wondera.
Z czasem ich znajomość przerodziła się w serdeczną relację. Przybysz mówiła o nim jak o przyjacielu, którego spotkania podczas tras koncertowych zawsze były dla niej miłym momentem.
To właśnie Natalia Przybysz zaangażowała się w przygotowanie trasy „Epitafium dla Stanisława Soyki”.
Wspólnie z Andrzejem Smolikiem i swoim zespołem chciała stworzyć koncert będący pożegnaniem, ale nie smutnym zamknięciem pewnego rozdziału.
Zależało jej na wydarzeniu, które pozwoli ponownie usłyszeć jego piosenki i przypomnieć, jak niezwykłym był twórcą. W wybranych koncertach miała wystąpić również Nina.
Wnuczka zapowiedziała wykonanie utworu dziadka „Niebo, oczekiwanie nasze” i przyznała, że propozycja udziału w projekcie bardzo ją ucieszyła.
Nina nie ukrywa jednak, że nie jest jeszcze pewna, czy chce związać przyszłość z muzyką zawodowo.
Jak jako dziecko dużo śpiewałam jego piosenek z moim ojcem, z moją siostrą i mamą. To było nasze dobro kulturowe i domowe. Dla mnie to była postać niesamowita i druh. Ja myślę o nim jak o druhu, przyjacielu, którego jak spotykałam w trasie to zawsze była super chwila, żeby się zatrzymać – mówiła wnuczka.
Choć ukończyła szkołę muzyczną i występowanie na scenie sprawia jej przyjemność, w rozmowach z mediami przyznawała, że nie myślała dotąd poważnie o karierze wokalistki.
Nie chce podejmować decyzji tylko dlatego, że jej dziadek był wielkim artystą. To ważne rozróżnienie: może pielęgnować jego pamięć, śpiewać jego utwory i jednocześnie szukać własnej drogi.
Warto przypomnieć, że Stanisław Soyka sam przeszedł długą drogę, zanim stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów polskiej muzyki.
Urodził się 26 kwietnia 1959 roku w Żorach. Śpiewał już jako dziecko w chórze katedralnym w Gliwicach, do którego uczęszczał razem z ojcem.
Uczył się gry na skrzypcach, ukończył liceum muzyczne w Katowicach, a następnie studiował kompozycję i aranżację w tamtejszej Akademii Muzycznej.
Zadebiutował w Filharmonii Narodowej w Warszawie pod koniec lat 70. Początkowo mocno związany z jazzem, z czasem swobodnie poruszał się także w bluesie, gospel, popie, muzyce folkowej i piosence poetyckiej.
Dla szerokiej publiczności szczególnym utworem stała się „Tolerancja”, ale dorobek Soyki był znacznie bogatszy.
Nagrał między innymi album „Acoustic”, interpretował sonety Szekspira, sięgał po teksty polskich poetów i tworzył muzykę religijną.
Zdobył uznanie krytyków, nagrodę Fryderyka i nagrodę im. Krzysztofa Komedy. Występował w Polsce i za granicą, ale życie rodzinne starał się chronić przed nadmiernym zainteresowaniem mediów.
Był ojcem czterech synów: Jakuba, Antoniego oraz bliźniaków Marcina i Jana. Nina jest córką Antoniego, a więc należy do kolejnego pokolenia rodziny, w której muzyka od dawna zajmuje ważne miejsce.
W jej przypadku więź z dziadkiem nie sprowadzała się jednak do wspólnego nazwiska czy rodzinnego dziedzictwa.
Zostały po niej konkretne wspomnienia: pianino, śpiewanie, wspólne chwile i partie kości, które – jak sama przyznała – najczęściej wygrywała.
Kiedy dziś Nina wraca do tych historii, nie próbuje przedstawiać siebie jako następczyni wielkiego artysty za wszelką cenę.
Wspomina człowieka, którego kochała i którego obecności nadal jej brakuje. Z kolei Natalia Przybysz i inni muzycy przypominają, jak wiele znaczył dla polskiej sceny.
W tych dwóch perspektywach – rodzinnej i artystycznej – zachował się obraz Stanisława Soyki, który trudno zamknąć w jednej piosence.
Dla publiczności pozostał wyjątkowym głosem, dla przyjaciół muzycznym druhem, a dla Niny po prostu dziadkiem, z którym można było usiąść i zagrać w kości.
Zanim Sylwia Peretti pojawiła się przed kamerami i zdobyła rozpoznawalność dzięki programowi „Królowe życia”, jej…
Daniel Martyniuk znów znalazł się w centrum zainteresowania, ale tym razem powodem nie była kolejna…
Są artyści, których twarze rozpoznajemy od razu. Są też tacy, których nigdy nie widzieliśmy na…
Anna Mucha od lat potrafi przyciągać uwagę, ale jej historia z Kubą Wojewódzkim do dziś…
Przez ponad dwie dekady dorastał na oczach polskich widzów. Kiedy pojawił się w „M jak…
Przez lata ich związek był jednym z najgłośniej komentowanych romansów polsko-hollywoodzkich. Ona – aktorka z…