W dużym domu w wiosce mieszkała kobieta z dwójką dzieci, synem i córką. Anna poświęcała dzieciom całe swoje ciepło i starała się nauczyć je życzliwości i miłości do siebie nawzajem.
Nadszedł czas, aby dzieci opuściły dom, a Anna zdecydowała, że skoro nie jest już młodsza, powinna przekazać dom jednemu ze swoich dzieci.
Nie zastanawiała się długo, wybrała córkę. Pięć lat później jej syn zapytał matkę, dlaczego zdecydowała się przekazać dom siostrze, a Anna bez wahania wyjaśniła, że to jej córka, a nie syn, powinna opiekować się nią na starość.
Zawsze tak mówiła, ale nie miała pojęcia, czy będzie tak, jak sobie wyobrażała.
Córka wyszła za mąż i wyjechała za granicę. Jej mąż ma tam dobrą pracę, a ona zajmuje się dziećmi.
Tymczasem jej matka zestarzała się, skończyła 72 lata i potrzebowała pomocy niemal na każdym kroku.
Ale córka nie przyjechała się nią opiekować, tylko ułożyła sobie życie z dala od domu matki. Anna była więc zmuszona poprosić o pomoc syna, a raczej żonę syna, swoją synową.
Syn nie był zadowolony z tego pomysłu, ponieważ jego matka postanowiła kiedyś przechytrzyć wszystkich i zostawiła syna z niczym, a jej córka, nawet po otrzymaniu wszystkiego, zostawiła matkę samą sobie.
Wtedy moja synowa poszła do swojej teściowej, aby zobaczyć, co może zrobić. Jej mąż odradził jej to, argumentując, że matka jest obojętna.
Ale żona, Patrycja, była mądrą kobietą, rozumiała, że starość nie jest dla nich odległa i to oni pokazywali swoim dzieciom na przykładzie, jak postępować ze starymi rodzicami.
Kiedy Partycja ponownie odwiedziła Annę, zaczęła oferować jej połowę swojej emerytury na opiekę, ale synowa odmówiła.
Zaproponowała, że zabierze ją do siebie, chociaż nie mają zbyt wiele miejsca, ale najważniejsza jest miłość.
Anna bardzo wstydziła się swoich wcześniejszych wyborów: „Gdybym wiedziała, że moja córka mi to zrobi, nigdy nie zostawiłabym jej domu”.
Patrycja uspokoiła synową i obiecała, że nie opuszczą jej bez względu na wszystko i pozwoliła córce staruszki żyć z poczuciem, że zostawiła matkę samą sobie.