„Po wycieczce do sklepu przypominam mężowi, by wydał mi resztę, a on się złości: wiem, że tak należy postąpić”

Po ślubie byłam odpowiedzialna za rodzinny budżet. Dodawałam do siebie nasze dwie pensje, oddzielnie rozdzielałam wydatki na wszystkie nasze potrzeby, a resztę oszczędzałam.

Mój mąż zawsze wiedział, ile i na co wydajemy każdego miesiąca i zawsze był zadowolony z tego systemu. Za zaoszczędzone pieniądze kupiliśmy wakacje nad morzem i samochód.

Z czasem sytuacja zaczęła się zmieniać i coraz częściej byliśmy w konflikcie o pieniądze. Mężowi nie podobało się, że budżet rodzinny jest w moich rękach.

Albo nie podobała mu się moja kontrola: po wyprawie do sklepu ciągle przypominam mu, żeby odłożył drobne w określone miejsce, albo gdy widzę, że wydaje za dużo, proszę go, żeby mniej jeździł.

Może nie do końca mam rację, ale to po prostu konieczność. Nasza sytuacja finansowa nie jest zbyt dobra, musimy spłacić kilka długów i zaoszczędzić na mieszkanie. Jeśli nie będziemy oszczędzać, możliwość kupna własnego domu będzie się oddalać z każdym dniem.

Ograniczam się też na wiele sposobów. Od wielu lat noszę ten sam płaszcz, nie kupuję nowych butów. Jeśli jest taka potrzeba, to nawet nie kupuję nowych rzeczy, tylko szukam używanych w internecie. On robi to samo.

Nie możemy dużo zarobić, mimo że staramy się jak możemy, ale to nierealne w naszym kraju. Mówiłam mu już o pracy za granicą, ale mój mąż nie chce nic słyszeć.

Od jakiegoś czasu mamy osobny budżet. Jestem zmęczona i poddałam się. Tymczasowo mieszkamy w mieszkaniu mojej ciotki, wynajmując je od niej poniżej ceny rynkowej. Dzielimy się czynszem, a także czynszem i artykułami spożywczymi. Reszta jest oddzielna.

Oszczędzam z własnych pieniędzy tak jak wcześniej. On robi ze swoimi, co chce. Kupuje różne rzeczy do samochodu, wydaje na rozrywkę, pije w weekendy. Zarabiam znacznie mniej, więc nadal nie kupuję nic dla siebie.

Zaczęliśmy żyć jak sąsiedzi. Z powodu ciągłych konfliktów domowych każdy gotuje dla siebie. Sprząta tylko po sobie. I nawet wtedy często skandalicznie udowadniamy sobie nawzajem, kto dokładnie porozrzucał rzeczy, kto nie umył po sobie łazienki, a kto dokładnie powinien posprzątać.

Śpimy w różnych pokojach, bo nie mogę spać obok niego. Bardzo chrapie i nie chce iść do lekarza. Obwinia mnie o wszystko. Zaczęłam dużo płakać, zawsze jestem na krawędzi, w złym nastroju. Nawet teraz mam problemy zdrowotne, lekarze mówią o operacji, ale ja się boję.

Czuję się zupełnie samotna, czasami nawet obwiniam się o wszystko. Na początku naszego związku wszystko było inaczej. A teraz… Wygląda na to, że mój mąż w ogóle mnie nie potrzebuje.

Zawsze prosi mnie, żebym powiedziała mu, gdzie jestem, dokąd poszłam i o której wrócę. Nazywa to troską, ale ja widzę w tym tylko kontrolę. Często zarzuca mi, że jestem nieuważna, nieczuła, że nie mam intymności — a to podobno moja bezpośrednia odpowiedzialność.

A ja po prostu przestałam odczuwać jakiekolwiek pragnienie. Nawet chęci do życia. Żyć w ten sposób. W moim życiu nie ma już sensu, miłości, marzeń. Stałem się jak cień.

Nie chcę wracać do domu, nie chcę iść tam, gdzie on jest. Znów jest ponury, rozdrażniony i zły. Wszystkie próby rozmowy kończą się kłótnią. Kocham go, ale wydaje mi się, że jego miłość do mnie się skończyła, chociaż on temu zaprzecza.

Nie wiem, co robić. Jak powinnam się wobec niego zachowywać? Próbowałam różnych rzeczy, ale w końcu nadal jestem winna. Taki związek trudno nazwać rodziną. Rodzina oznacza wsparcie, miłość, zrozumienie, współczucie. Muszę robić coś nie tak. Ale co dokładnie? Wcześniej wszystko było w porządku…

„Kiedy odszedł mój dziadek, mój ojciec i jego brat zgodzili się, że dom pozostanie w naszej rodzinie, ale później ta umowa pozostała tylko słowami”

„Przyłapałam mojego kochanka na zdradzie. Próbował to ukryć, ale to nie zadziałało: wszystkie plany na szczęśliwy ślub upadły”

„Mój syn jest bardzo przyzwoitą i inteligentną osobą, ale znalazł dziewczynę, która nie jest dla niego odpowiednia: słucha jej we wszystkim”