„Moja matka doprowadziła mnie do depresji i zrujnowała mi życie: nie wiem, czy kiedykolwiek jej wybaczę”

Jestem bardzo rozczarowana moją matką i teraz nie wiem, co robić dalej. Mój ojciec opuścił rodzinę, kiedy byłam jeszcze uczennicą. Zostałam tylko ja i moja matka, czasami pomagała nam babcia.

Nie byliśmy bogaci, mama pracowała na dwa etaty, ojciec płacił niewielkie alimenty, ale nie wydawaliśmy ich, tylko oszczędzaliśmy na moje studia.

Marzyłam o świetlanej przyszłości, ale nie sądziłam, że mama z tego zrezygnuje. Przez nią rzuciłem szkołę i chyba zacząłem popadać w depresję.

Ogólnie rzecz biorąc, po rozpoczęciu pierwszego roku studiów, czyli w zeszłym roku, moja mama całkowicie się zmieniła. Zaczęła się ode mnie oddalać, nic mi nie mówiła, nie rozumiałam, co się dzieje.

A sześć miesięcy temu dowiedziałam się czegoś, co sprawiło, że włosy stanęły mi dęba: „Moja mama jest zadłużona. Ma wiele pożyczek, mikropożyczek i jest winna dużo pieniędzy swoim przyjaciołom.

W wieku 19 lat zostałem bez wsparcia finansowego ze strony rodziców, ponieważ wydała wszystkie pieniądze zaoszczędzone z alimentów mojego ojca. Aby zarobić, chociaż na chleb, rzuciłem studia i poszedłem do pracy. Bez wykształcenia mogę ubiegać się o skromną pensję. Czuję, że zostałam moralnie zmiażdżona.

Moja matka wydała również oszczędności mojej babci i zaciągnęła różne mikropożyczki. Nie wiem, co się z nią stało. Moja matka zawsze mnie kochała, ale teraz w ogóle nie dba o swoją rodzinę, mimo że tylko ja jej zostałam.

Wszyscy jej przyjaciele i znajomi odwrócili się od niej. Teraz moja babcia i ja próbujemy spłacić dług mojej matki z tytułu mikropożyczek, ale ona wciąż zaciąga nowe. Kiedy pytamy ją, dlaczego to robi, po co jej tyle pieniędzy, słyszymy groźby, że zrobi sobie coś, jeśli jej nie zrozumiemy.

Przez to babcia zaczęła mieć problemy ze zdrowiem, w domu są ciągłe konflikty i stres, a nas nie stać nawet na leki. Matka cały czas mnie okłamuje, potem się godzimy i tak w kółko. Niszczy mnie jako osobę, sprawia, że nie chce mi się żyć, nie widzę sensu w przyszłości.

Obiecuje, że się zmieni, ale nic w tym kierunku nie robi. Teraz jestem odpowiedzialna za cały dom, czynsz i babcię, a zamiast się uczyć i wychodzić ze znajomymi, zastanawiam się skąd wziąć pieniądze na chleb. Gdy tylko przychodzi do tego, ile pieniędzy jest winna i komu, moja matka mówi, że pilnuję własnego interesu.

Zdaję sobie sprawę, że tak dalej być nie może. Po prostu zwariuję, a ona nie dba o moje uczucia ani o moje przyszłe życie. Chcę przestać się z nią komunikować, po prostu wyrzucić ją z mojego życia, opuścić dom i zacząć wszystko od nowa.

Widzę jednak smutne oczy babci i zdaję sobie sprawę, że beze mnie będzie po prostu zagubiona. Dlaczego muszę poświęcić swoją przyszłość, nie rozumiem, ale czuję się winny z tego powodu. Czy mógłbyś mi powiedzieć, co powinnam zrobić?

„Nie wiem, jak powiedzieć teściowej, że nie będzie miała wnuków. To bardzo miła kobieta, ale nie zamierzam rodzić z jej powodu”

„Odkąd moja matka wprowadziła się do mnie, zdałam sobie sprawę, że jestem teraz odpowiedzialna za moją 80-letnią małą córkę”

„Moja siostra miała idealnego faceta, o którym marzyły dziewczyny: w końcu Joanna wybrała kogoś innego i nie bez powodu”