„Mój syn jest bardzo przyzwoitą i inteligentną osobą, ale znalazł dziewczynę, która nie jest dla niego odpowiednia: słucha jej we wszystkim”

Mój mąż i ja staraliśmy się wychować naszego syna we właściwy sposób. Nie mamy zbyt nowoczesnych poglądów na życie; pracowałam jako nauczycielka, a mój mąż jako inżynier.

W domu zawsze panowała dyscyplina, ale jeśli chodzi o rzeczy materialne, nasz syn miał wszystkiego pod dostatkiem.

Staraliśmy się dać mu to, co najlepsze. Ukończył szkołę średnią i wstąpił do instytutu medycznego, uprawiał sport i nie miał złych nawyków.

Zrozumiałam, że mój mąż i ja robimy wszystko dobrze, mój syn jasno wyznaczył sobie cele i nie marnował czasu na bzdury, jak jego rówieśnicy.

Studia na uniwersytecie były trudne, Adam prawie nie spał przed każdą sesją, więc nie byłam zaskoczona, gdy ukończył je z wyróżnieniem. Potem przyszedł staż i w wieku 27 lat mój syn został nauczycielem, a jednocześnie nadal pracował jako lekarz.

Teraz mój chłopak ma 33 lata, ma dobrą pracę, dobrą pensję, ale nie ma tyle szczęścia we wszystkim. Z kobietami jest o wiele trudniej. Mój Adam był przystojnym, wysokim chłopcem w szkole, ale dziewczyny nie wykazywały nim zainteresowania. Wtedy myślałam, że jego rówieśniczki bardziej interesują się chuliganami.

Jednak w dorosłym życiu nic się nie zmieniło, potem zaczął poznawać dziewczyny na różnych portalach randkowych, a po randkach na żywo często był rozczarowany płcią przeciwną. Prawdopodobnie dlatego stracił pewność siebie.

A potem nagle przestał się z nami komunikować. Nie odbierał telefonów, ale raz w tygodniu dzwonił do nas na pięć minut, żeby sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku. Bardzo się martwiłam, bo bałam się, że wpadnie w jakieś kłopoty.

Wszystko ułożyło się na swoim miejscu, gdy Adam skończył 30 lat i w końcu wszedł w poważny związek. „Nie chodzili ze sobą długo, więc poznałam dziewczynę, gdy była już w ciąży. Byliśmy z mężem bardzo szczęśliwi, w końcu będziemy mieli wnuka!

Jednak po ślubie sytuacja tylko się pogorszyła. Viktor praktycznie przestał się z nami kontaktować. Widziałam synową i wnuka tylko dwa razy – na chrzcinach, a potem, gdy świętowaliśmy pierwsze urodziny dziecka.

Minęło pół roku, a dzieci z jakiegoś powodu unikają z nami kontaktu. Podczas pierwszego spotkania synowa była bardzo arogancka, ale nie sądziłam, że tak potraktuje mojego syna. Czuję, że następny raz zobaczę wnuka dopiero za 5 lat.

Wygląda na to, że ta dziewczyna w jakiś sposób przywiązała do siebie Adama, ale czy to możliwe we współczesnym świecie? Myślę, że nie popełniliśmy błędów w wychowaniu, bo teraz jest odnoszącym sukcesy, uprzejmym, dobrym ojcem. Ale nie rozumiem, dlaczego jesteśmy tak traktowani.

Powiedziałam już synowi, że mogą zostawić z nami wnuka, jeśli chcą odpocząć, ale synowa kategorycznie odmówiła. Powiedziała, że pod żadnym pozorem nie zostawi nam dziecka. W jaki sposób ją obraziliśmy?

” Mąż powiedział, że powinnam oddawać mu całą swoją pensję, aby mógł zarządzać rodzinnym budżetem: nie jestem z tego zadowolona”

„Spotkałam miłość mojego życia i oddałam córkę na wychowanie mojej teściowej: mam prawo do życia prywatnego”

„Chciałem opuścić rodzinę już dwa razy, moja żona była gotowa zostawić mnie z synem tylko wtedy, gdy zapłacę jej odszkodowanie”