„Mój mąż i ja całe życie żyliśmy dla dobra naszych dzieci, których mamy troje. Zawsze byliśmy zadłużeni, dzieci dorosły i poszły własną drogą”

Wyszłam za mąż, gdy byłam bardzo młoda: w wieku 18 lat. Znałam mojego Michała od dziecka, bo chodziliśmy do tej samej klasy.

Rok po ślubie zaszłam w ciążę. Nie mieliśmy pieniędzy na wychowanie dziecka, ledwo mogliśmy się utrzymać.

Było nam wtedy bardzo ciężko. Mieliśmy cudowną córeczkę, Annę.

Po drugim roku wzięłam urlop naukowy, a mój mąż rzucił szkołę i pracował na kilka etatów.

Potem studiowałam w niepełnym wymiarze godzin. Sytuacja zaczęła się trochę poprawiać, ale nagle dowiedziałam się, że jestem w ciąży z drugim dzieckiem.

Mieszkaliśmy w mieszkaniu, które mąż miał przydzielone w fabryce. Znowu zaczęło brakować pieniędzy.

Miałam mało czasu na cokolwiek, bo sama wychowywałam dwójkę dzieci i musiałam jeszcze zdać egzaminy. Po ukończeniu studiów poszłam do pracy u męża w fabryce.

Dzieci chodziły już do przedszkola. Nasza sytuacja finansowa poprawiła się i pewnego lata pojechaliśmy nawet na wakacje nad morze. Później staliśmy się nawet prawnymi właścicielami tego mieszkania.

Jednak w wieku 31 lat stało się coś, czego bardzo się obawiałam — zaszłam w ciążę z trzecim dzieckiem.

Natalia była prawdziwym cudem, ale mój mąż znów musiał ciężko pracować, bo ja byłam w domu. Dzieci zaczęły dorastać, a my szukaliśmy pracy w niepełnym wymiarze godzin, aby utrzymać rodzinę na co dzień.

Moja najstarsza córka była na trzecim roku studiów, kiedy powiedziała nam, że chce wyjść za mąż. Oczywiście musieliśmy wydać dużo pieniędzy na ślub i wszystko inne.

Później pomogliśmy im kupić mieszkanie. W końcu, jak nikt inny, rozumieliśmy, że bez własnego domu dzieci nie będą w stanie prowadzić normalnego życia rodzinnego.

Przez cały ten czas średni Andrzej widział, jak nieustannie pomagamy jego starszej siostrze i zaczął domagać się od nas własnego mieszkania i samochodu.

Byliśmy wtedy w szoku, ale miał poważny argument: twierdził, że kochamy jego siostrę bardziej niż jego. Mój mąż zaciągnął kolejną pożyczkę na mieszkanie, a ja na samochód.

Nasza najmłodsza córka nigdy nas o nic nie prosiła, sama dostała się na studia finansowane przez państwo, ale zrozumieliśmy, że ona też musi kupić mieszkanie, bo nie można rozróżniać dzieci. Żeby to zrobić, znów się zadłużyliśmy.

Czas młodości szybko zleciał. Zorientowaliśmy się z mężem, że jesteśmy na skraju starości dopiero wtedy, gdy Michał zachorował.

Ponieważ musiałam się nim opiekować, byłam zmuszona zrezygnować z pracy dwa lata przed emeryturą. Jednak po leczeniu wyzdrowiał, a ja odetchnęłam z ulgą. Przez cały ten czas żadne z dzieci nie odwiedzało ojca.

Najstarsza córka powiedziała, że ma małe dziecko i nie może przyjechać. Adam krzyczał do telefonu, że nie wolno mu wychodzić z pracy, a młodsza po maturze wyjechała mieszkać za granicę.

Tak pracowaliśmy dla nich całe życie, a oni kontaktowali się z nami tylko wtedy, gdy dawaliśmy im pieniądze. Smutno jest uświadomić sobie, że mój mąż i ja jesteśmy zupełnie sami…

„Razem z dwójką dzieci ledwo starczało nam pieniędzy. Mój mąż ciężko pracował, podjął pracę w niepełnym wymiarze godzin, a ostatnio odwiedziła nas moja matka”

„Zawsze marzyłem o córce. Ale to się nie udało. Ale teraz ją mam: a ty zabierz swoje rzeczy i poszukaj mieszkania z nową żoną”

Pewnego dnia syn otrzymał list od matki i przeczytał go przed ślubem: „Buduj swoje szczęście mądrze. Ale nigdy nie zapominaj o swoich rodzicach”