„Mój mąż i ja nie żyjemy z wielkiej miłości, ale wielu ludziom się to nie podoba: nie zgadzam się z nimi, to nasza sprawa”

Dzisiaj chcę porozmawiać o aranżowanych małżeństwach. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że nie widzę w nich nic złego.

Nawet moja matka poślubiła kiedyś bogatego mężczyznę. Był synem miejscowej zamożnej rodziny.

Ale jej teściowie nie lubili jej synowej, ponieważ nie była równa ich synowi. To tyle, jeśli chodzi o nierówności społeczne. On był elitą, a ona córką prostego cieśli.

I nikogo nie obchodziło wykształcenie mojej matki, ani fakt, że ukończyła szkołę ze złotym medalem i miała niezwykłą urodę, którą mogła się pochwalić rówieśnikom.

Tego samego nie można powiedzieć o jej pierwszym bogatym zalotniku.

Nawiasem mówiąc, z powodu ciągłej ingerencji swatów małżeństwo nowożeńców rozpadło się. Rozwiedli się.

Potem moja matka wyszła za mąż po raz drugi. Tym razem była to prawdziwa miłość między ludźmi o równym statusie. Teraz mówimy o moim ojcu.

Nadal mieszkają razem. Dlaczego żyją razem i nie kochają się? Ponieważ nie ma już śladu namiętności i szczerości. Teraz bardziej przypominają sąsiadów niż kochającą się parę. Nie mają ze sobą nic wspólnego poza codziennym życiem.

Ich finanse nie są najlepsze. Mamy wystarczająco dużo pieniędzy na zakupy. Ale musimy czekać od wypłaty do wypłaty. Są przeciętni, nie gorsi niż reszta.

Żyłam w tej rodzinie przez osiemnaście lat. Obiecałam sobie, że nigdy więcej do tego nie dopuszczę. Chciałam poślubić tylko bogatego mężczyznę.

Poza tym miałam wiele do zaoferowania w zamian: dobre wykształcenie, wspaniałą urodę, szczupłą sylwetkę, a do tego dumną! Na pewno znam swoją wartość.

Kiedy powiedziałam o tym mamie, na początku zaprzeczyła. Powiedziała, że to niemożliwe bez miłości, ale potem pomyślała o tym i zgodziła się ze mną.

Chciała dla mnie jak najlepiej. Dała mi więc kiedyś radę: bogaty dżentelmen nie powinien być młody. Powinnaś szukać kogoś, kto sam zarobił wszystkie pieniądze, a nie otrzymał ich od rodziców, od których wsparcia jest zależny.

Posłuchałam i stworzyłam jasny plan dla siebie. Po studiach dostałam pracę jako sekretarka w renomowanej firmie. Mój dyrektor był żonaty, ale nie przeszkadzało mi to. Znamy takich żonatych mężczyzn. Ale z drugiej strony, jeśli ten okaże się przyzwoity, jego przyjaciele i koledzy na pewno nie będą mogli się oprzeć.

Wyszłam za mąż, gdy miałam 24 lata, a mój narzeczony 46. Teraz wspierał mnie łysy, gruby mężczyzna z portfelem pełnym pieniędzy.

Myślę, że wiedział, że nie wyszłam za niego z bezgranicznej miłości. Ale szanowałam go. A ludzie, którzy osiągają coś na własną rękę, uwielbiają uwagę. Mój narzeczony był już żonaty. Ma córkę, która jest kilka lat młodsza ode mnie.

Po ślubie natychmiast przejęłam majątek. Wiedziałam, że mogę nic nie dostać, więc zaszłam w ciążę. Gdyby urodził się syn, na pewno zostałabym z niczym.

I tak się stało. Urodziłam spadkobiercę. Mąż podarował mi samochód. Podjechał nim pod sam szpital położniczy. Wszyscy tam zaniemówili.

Potem, nawiasem mówiąc, prawie nie zajmowałam się dzieckiem. Zatrudniliśmy nianię, która sama wykonała świetną robotę. A ja żyłam dla siebie: odwiedzałam salony piękności, korzystałam z masaży, podróżowałam, jadłam w restauracjach i bawiłam się z przyjaciółmi.

A potem powiedziano mi, że mój wybranek ma kochankę na boku. W ogóle mi to nie przeszkadzało. Ani trochę. W końcu byłam nawet szczęśliwa. Jest dla mnie za stary. Jestem nim zmęczona. Najważniejsze, że daje mi pieniądze, a reszta się nie liczy.

Zaczęłam go nawet szpiegować, żeby złapać go na gorącym uczynku, złożyć pozew o rozwód i dostać swoją część majątku. Teraz mieszkam we własnym dwupokojowym mieszkaniu w centrum miasta. Mam dwa samochody, dostaję duże alimenty na syna i nadal utrzymuję przyjazne stosunki z moim byłym.

Po rozwodzie nie planowałam niczego szczególnego. Ale przyjaciel mojego byłego męża zaczął się do mnie zalecać. Pocieszał mnie, wierząc, że rozpad małżeństwa to dla mnie wielka tragedia. Zawsze kupował mi drobne rzeczy, przynosił coś dla syna.

A potem przyznał się, że od dawna jest we mnie zakochany. On też nie jest młodym mężczyzną. Skończył 45 lat. Nie jest przystojny, ale potrafi żyć. A ja nie muszę wybierać, komu jestem teraz potrzebna z dzieckiem? A tu kandydat z własną firmą i sporymi dochodami. Nie ma nawet dzieci, co oznacza, że nie będzie musiał się z nikim dzielić swoim majątkiem.

Nadal nie wiem, czym jest prawdziwa miłość. Ale nie sądzę, żebym straciła coś znaczącego. Przynajmniej żyję dla siebie, mam wszystko, czego chcę, a moje dziecko dobrze się rozwija. Nie każda zakochana para może sobie na to pozwolić.

Moja miłość to pieniądze, bogactwo i szacunek. Nie sądzę, żeby było w tym coś złego. Każdy dokonuje własnego wyboru i żyje tak, jak potrafi. A moi zazdrośnicy, którzy śpiewają o tym, jaka jestem obrzydliwa, mogą dalej liczyć swoje grosze.

Tak więc, dziewczyny, uczcie się z mojego doświadczenia, w przeciwnym razie będziecie żyć w biedzie przez całe życie.

„Nie mogę liczyć na pomoc ze strony mojej córki i czego mogę od niej oczekiwać: zrobiłam wszystko, by uczynić jej życie lepszym”

„Kiedy nie mieliśmy nic w portfelach, trzymaliśmy się razem, ale kiedy się wzbogaciliśmy, natychmiast się rozstaliśmy: Joanna robiła wszystko, żeby ratować rodzinę”

„Czy twojej synowej przeszkadza, że syn ci pomaga: to nie jej sprawa, oni mają rodzinę, a ja mam własne relacje z synem”