Koleżanka pewnej kobiety często przychodziła do jej domu. Kobieta znosiła to przez długi czas, ale pewnego dnia odmówiła

Koleżanka często odwiedzała pewną kobietę w domu. Kobieta była na urlopie macierzyńskim z dwójką bliźniąt, zawsze w domu. Koleżanka często do niej przychodziła. Wpadała do niej. Żeby skorzystać z toalety.

Koleżanka musiała podróżować dość daleko, aby wziąć udział w kursie. Przystanek autobusowy był tuż obok domu tej kobiety. To było bardzo wygodne.

Koleżanka przychodziła, witała się, szła do toalety i szybko wychodziła. Nic szczególnego. Sytuacja domowa.

Tylko kobieta na urlopie macierzyńskim za każdym razem myła toaletę. Dzieci były w domu. Ona zmieniała ręcznik.

I z jakiegoś powodu czuła się poirytowana i urażona. Ale co w tym złego? To naturalna ludzka potrzeba, trzeba to zrozumieć, wczuć się w sytuację!

A potem dzieci zaczęły chorować, mąż się załamał, ona była w złym nastroju… Koleżanka nie zrobiła żadnych „czarów”, po prostu wykorzystała dom kobiety jako toaletę.

Inną kobietę odwiedziła koleżanka, którą znała. Nie do toalety, ale w odwiedziny. Ale wszyscy „goście” mieli pewien schemat: koleżanka narzekała na swoje problemy.

Narzekała na męża, na teściową, na brata, na żonę brata, na choroby, na drobne obelgi, na długi… Narzekała wystarczająco, a potem mówiła, że poczuła się lepiej, kiedy się ze mną podzieliła i pożegnała.

No i wiesz, mój mąż też zaczął się załamywać, konflikty z teściową znienacka, zły nastrój, straty i długi — to wszystko się zaczęło. A szczęście, spokój i dobrobyt zniknęły.

To są podobne sytuacje. Ludzie przynoszą nam swoje problemy i skargi. To uspokaja duszę. Sprawia, że jest łatwiej. Ale zabiera wsparcie, miłe słowa, dobry nastrój, czas naszego życia… Przynosi, powiedzmy, odpady i karaluchy. I zabiera jedzenie, ciepłe ubrania, wartościowe rzeczy…

W końcu nasze życie i nasze domy będą pełne karaluchów i innych śmierdzących i brudnych rzeczy. I nie pozostaną żadne wartości. Ponieważ ta osoba nie przyniosła ani nie dała niczego dobrego. Przyniósł nam tylko swoje złe rzeczy, jak na wysypisko śmieci. I zostawił je tam.

Nie obchodzi go, z czego żyjemy, jak się czujemy, czy mamy chęć i czas, by zaakceptować to, co negatywne… Nie płaci za pracę — za co mam płacić?

Nie interesuje się naszymi sprawami, nie pomaga nam rozwiązywać problemów, nie leczy nas, nie daje nam nic dobrego… Tylko zło. I zabiera wszystkie dobre rzeczy.

A my pozostajemy wykorzystywani jak śmietnik. I nasze życie zamienia się w śmietnik, przepraszam. To oczywiście przenośnia. Ale tak się dzieje. To jedyny powód do kontaktu.

Kiedyś kobieta na urlopie macierzyńskim powiedziała koleżance, że sytuacja stała się nie do zniesienia. Że musi rozwiązać problem z toaletą. Może pójść do kawiarni. Albo znaleźć płatną — teraz są dostępne. Koleżanka była strasznie urażona i oskarżyła kobietę o okrucieństwo i egoizm.

Ale to niezadowolenie można przepracować. I można to wszystko z siebie zmyć. Po raz ostatni. I zadać sobie pytanie: jak znaleźliśmy się w tej sytuacji?

I dlaczego nie powiedzieliśmy tego, co powiedzieliśmy rok później po raz drugi lub trzeci? Skoro już tyle wycierpieliśmy i straciliśmy? Lepiej mówić uprzejmie, ale szybko. Zanim nasze życie zamieni się w nie wiadomo co…

„Może zrzekniesz się spadku, świetnie sobie radzisz, a ja jestem wdową”: moja macocha chciała, żebym oddał jej mieszkanie po ojcu

„Wydaje mi się, że na emeryturze ludzie powinni żyć skromniej i myśleć o swojej duszy”: moja synowa pokazała swój prawdziwy stosunek do nas

Nadal wstydzę się wydawać pieniądze na siebie. Tak jak moja mama, odkładam wszystko do skarbonki, ale nie wiem, na co je przeznaczam