„Kiedy mój mąż opowiedział mi o swojej nowej pasji, roześmiałam się głośno. Nigdy wcześniej nie słyszałam takiej „historii miłosnej””

Mam teraz 35 lat i jestem szczęśliwą matką dwójki dzieci. 15 lat temu wyszłam za mąż za wspaniałego faceta, którego poznałam przez przypadek.

Pewnego razu pojechałam do jej wioski z przyjaciółką, aby ją odwiedzić, a on był jej kuzynem.

Wtedy szybko się w sobie zakochaliśmy, a otaczające nas piękno dodawało romantyzmu… Pobraliśmy się bardzo szybko.

Po ślubie pojechaliśmy do wioski mojego męża i zdecydowaliśmy, że tam zamieszkamy.

W tym czasie moja mama również wyszła za mąż, więc w mieszkaniu był już ktoś do zamieszkania, a ja nie liczyłam na pomoc mamy z pieniędzmi, mieli teraz rodzinę.

W wiosce pracowałam jako sprzedawczyni w sklepie, a mój mąż był kierowcą autobusu turystycznego.

Nie byliśmy szczególnie bogaci, ale starczało nam, bo bardzo się kochaliśmy, dlatego często padały na nas zazdrosne spojrzenia.

Oboje mieliśmy trudności z pracą. Mój mąż prawie zawsze wyjeżdżał w podróże służbowe, a ja pracowałam, zajmowałam się dziećmi, domem, ogrodem…

Ale pewnego dnia przypadkowo usłyszałam w sklepie, że jestem wielką nieszczęśliwą kobietą, ponieważ mój mąż ma młodą kochankę.

Oczywiście nie uwierzyłam w to, ale wieczorem powiedziałam mężowi. I wtedy mi się przyznał… Ma dziewczynę z miasta, która ma zaledwie 25 lat, jest młoda, piękna, inteligentna, wykształcona i ma dobrze płatną pracę.

Ale co taka spektakularna dziewczyna chciała od mojego Andrzeja? Kocham go, ale on jest dla niej za stary, ma ponad 50 lat, włosy mu wypadły, jest zwykłym kierowcą ze wsi. Co on może jej dać?

Tego wieczoru mężczyzna spakował wszystkie swoje rzeczy i pojechał do miasta. Żeby się z nią zobaczyć. Nie mogłam zrozumieć, co się wokół mnie dzieje, nie mogłam pojąć, jak to możliwe. Nie mogłam zebrać myśli i nie wiedziałam, co powiedzieć moim dzieciom.

Przez pierwsze kilka miesięcy nawet nie zadzwonił, prawdopodobnie dlatego, że czuł się tak dobrze z tą dziewczyną. Mógł zapytać o dzieci, czy mają co jeść, ale go to nie obchodziło. A potem zaczął wysyłać niewielkie sumy pieniędzy.

Wtedy złożyłam pozew o rozwód, spakowałam wszystkie nasze rzeczy z dziećmi, przeniosłam je do mojego rodzinnego miasta i przeprowadziliśmy się.

Moja matka zmarła kilka lat temu, a jej mąż wrócił do rodziny, więc mieliśmy z dziećmi gniazdko. To było dla mnie trudne, ale nadal kochałam mojego męża, tak jak kochałam ludzi wokół mnie i piękną wioskę, w której mieszkałam przez tak długi czas.

Kiedy przyjechałam do miasta, było mi ciężko, nie mogłam nawet oddychać: było głośno, brudno i było dużo ludzi. Wszystko tutaj było dla mnie obce. Wtedy często wyobrażałam sobie, że Andrzej przyjdzie i poprosi o wybaczenie, zawoła mnie do siebie, a ja wtedy pobiegnę do niego z dziećmi, wybaczę wszystko. Ale on nigdy do mnie nie zadzwonił.

Jak to mówią, czas leczy. Mijały lata. Znalazłam pracę i wspaniałe przyjaciółki. Moje dzieci dorosły, najstarsze poszło na studia, a najmłodsze zostało pierwszoklasistą. Andrzej też ma się dobrze: ożenił się z tamtą kobietą, urodziła mu nawet syna. Przez jakiś czas pomagał nam finansowo.

A teraz minęły dwa lata, odkąd jego były dzwoni. I jak zaczął: był smutny, nie mógł żyć, ona była za młoda, nie mogli o niczym rozmawiać, inaczej wychowywali dziecko, była różnica pokoleń, zdał sobie sprawę, że jest głupi, nie doceniał jej, był stary….

Obiecał mi, że w każdej chwili jest gotów się ze mną rozwieść i przyjechać do mnie, zdziwiłam się sama sobie, ale powiedziałam, że nie przyjmę żadnych propozycji, podobnie jak sam Andrzej. Już go nie potrzebuję, jestem tu szczęśliwa.

A dzieciom jest tu lepiej, bo edukacja jest lepsza, jest więcej możliwości. Teraz mam wspaniałe życie, jestem szczęśliwy. A on zniszczył swoją rodzinę, niech zbuduje nową. To już nie moja sprawa.

„Dwa lata temu sąsiadka moich rodziców zadzwoniła do mnie i powiedziała, że moja matka wyrzuciła mojego ojca z domu: nie wiedziałam, co myśleć”

„Mamo, ale ja dopiero zaczęłam żyć, mam męża i niczego nie potrzebuję. Dlaczego nie dasz mi spokoju, którego chcę”: jej mąż spakował walizki i kupił bilet

„Moi rodzice i ja dzielimy mieszkanie, więc po ślubie przyprowadziłam męża do domu. Moi rodzice poczuli, że nie tylko oni zwrócili na mnie uwagę”