Przez dziesięć lat była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w Polsce. Jej styl komentowano, każde publiczne wystąpienie przyciągało uwagę, a działalność społeczna sprawiła, że dla wielu Polaków stała się kimś więcej niż tylko żoną prezydenta.
Dziś Jolanta Kwaśniewska ma już za sobą lata spędzone w Pałacu Prezydenckim, dyplomatyczne spotkania i obowiązki, które przez długi czas wyznaczały rytm jej codzienności.
Mogłoby się wydawać, że niewiele rzeczy jest jeszcze w stanie ją zaskoczyć. Tymczasem była pierwsza dama zdradziła, że w 2027 roku zamierza spełnić kolejne marzenie.
Chce zapisać się na kurs garncarstwa i własnoręcznie ulepić wazon, którego wygląd już sobie wyobraziła. Wcześniej wróciła także do innej pasji – zaczęła malować akwarelami.
Jej opowieść ma jednak jeszcze jeden ciekawy wątek. Okazuje się, że już jako mała dziewczynka wyobrażała sobie zupełnie inną przyszłość. Marzyła o aktorstwie.
Jolanta Kwaśniewska urodziła się 3 czerwca 1955 roku w Gdańsku. Dzieciństwo spędziła w Trójmieście, w rodzinie, w której dużą rolę odgrywały dyscyplina, obowiązkowość i wzajemna troska.
Jej ojciec Julian Konty był oficerem Wojsk Ochrony Pogranicza, a matka Anna pracowała jako księgowa. Jolanta wychowywała się z dwiema siostrami.
Sama po latach wspominała, że nie była typową dziewczynką, która najchętniej spędzała czas w sukienkach i bawiła się lalkami.
Wolała towarzystwo chłopców, krótkie spodenki i zabawy na podwórku. Miała dużo energii i temperament, który – jak przyznawała w rozmowach – pozostał jej do dziś.
W szkolnych latach pojawiło się również marzenie, które po latach wspomniała z uśmiechem. Jolanta chciała zostać aktorką.
Brała udział w jasełkach organizowanych w szkole podstawowej. Dzieci odwiedzały wtedy dom dziecka w Gdańsku-Wrzeszczu, a narratorem przedstawienia był ich starszy kolega, Krzysztof Kolberger, który później został znanym aktorem i reżyserem.
Młoda Jolanta wcielała się w rolę królewny. Występy przed publicznością sprawiały jej przyjemność i przez pewien czas wydawało jej się, że właśnie z aktorstwem zwiąże przyszłość. Ostatecznie wybrała jednak inną drogę.
Po ukończeniu IX Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim. W 1979 roku uzyskała dyplom na Wydziale Prawa i Administracji.
To właśnie w okresie studiów poznała Aleksandra Kwaśniewskiego. Ich znajomość z czasem przerodziła się w związek, który okazał się jednym z najważniejszych rozdziałów jej życia.
Pobrali się 23 listopada 1979 roku. W tamtym czasie Aleksander Kwaśniewski rozwijał swoją działalność publiczną, a Jolanta rozpoczynała zawodową drogę.
Nie przypuszczali zapewne, jak bardzo zmieni się ich codzienność w kolejnych latach. W lutym 1981 roku urodziła się ich córka Aleksandra, nazywana przez najbliższych Olą.
Rodzina stała się dla Jolanty ważnym punktem odniesienia, choć życie zawodowe i ambicje obojga małżonków wymagały wielu kompromisów.
Po studiach Kwaśniewska nie ograniczyła się do roli żony i matki. Pracowała między innymi w polsko-szwedzkiej firmie PAAT, gdzie zajmowała się sprawami handlowymi.
Później prowadziła własną agencję nieruchomości Royal Wilanów. Miała więc doświadczenie zawodowe i biznesowe jeszcze zanim jej mąż został prezydentem Polski. Nie była osobą, która dopiero w Pałacu Prezydenckim zaczęła budować własną aktywność.
Wszystko zmieniło się w 1995 roku, kiedy Aleksander Kwaśniewski wygrał wybory prezydenckie.
Jolanta Kwaśniewska została pierwszą damą i przez następne dziesięć lat reprezentowała Polskę podczas oficjalnych uroczystości, zagranicznych wizyt oraz spotkań z przedstawicielami innych państw.
Szybko okazało się, że nie zamierza ograniczać swojej roli do obecności u boku męża. Zaczęła aktywnie angażować się w sprawy społeczne, szczególnie dotyczące dzieci, kobiet, osób chorych i potrzebujących pomocy.
W 1996 roku powołano Fundację „Porozumienie Bez Barier”, która rozpoczęła działalność na rzecz osób zagrożonych wykluczeniem.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedsięwzięć były „Motylkowe Szpitale”, dzięki którym dziecięce oddziały szpitalne zyskiwały bardziej przyjazne, kolorowe przestrzenie.
Fundacja angażowała się również w działania związane z profilaktyką nowotworową, wsparciem młodych talentów i poprawą warunków leczenia najmłodszych pacjentów.
Kwaśniewska zyskała także rozpoznawalność dzięki elegancji i wyczuciu stylu. Jej stroje były komentowane przez media, a każda większa uroczystość stawała się okazją do oceniania kolejnych kreacji.
Sama przyznawała jednak, że dobrego zachowania przed kamerami i odpowiedniego przygotowania do oficjalnych spotkań musiała się nauczyć.
Nie wszystko przychodziło od razu. Z czasem wypracowała własny sposób prezentowania się, który stał się jej znakiem rozpoznawczym.
W życiu prywatnym najważniejsze pozostawały dla niej relacje z mężem i córką. Małżeństwo z Aleksandrem Kwaśniewskim przetrwało zarówno lata intensywnej działalności politycznej, jak i dziesięcioletni pobyt w Pałacu Prezydenckim.
Jolanta wielokrotnie podkreślała znaczenie poczucia humoru, wzajemnego zrozumienia i umiejętności spędzania czasu razem.
W rozmowach wspominała również o zwyczajnych przyjemnościach, takich jak wspólne przygotowywanie przetworów czy domowe chwile z dala od oficjalnych obowiązków.
Ich córka Aleksandra dorastała w szczególnych okolicznościach. Miała zaledwie czternaście lat, kiedy jej ojciec został prezydentem.
Później sama związała się z mediami, została dziennikarką i prezenterką, a w 2012 roku wyszła za mąż za muzyka Kubę Badacha.
Jolanta Kwaśniewska wielokrotnie mówiła o macierzyństwie jako o jednej z najważniejszych ról swojego życia.
Przyznawała również, że okres prezydentury męża oznaczał dla niej mniej czasu dla córki, niż chciałaby mieć.
Nie ukrywała, że dziś patrzy na tamte lata także z perspektywy matki, która chciałaby niektóre rodzinne chwile przeżyć spokojniej.
Kiedy w 2005 roku Aleksander Kwaśniewski zakończył drugą kadencję, Jolanta opuściła Pałac Prezydencki, ale nie zrezygnowała z działalności publicznej.
Nadal angażowała się w pracę fundacji, wspierała inicjatywy dotyczące kobiet i uczestniczyła w projektach społecznych. Współtworzyła również Kongres Kobiet.
Z czasem zaczęła pojawiać się w telewizji, prowadziła programy poświęcone stylowi, relacjom i codziennemu życiu.
Napisała także kilka książek, w tym „Lekcję stylu” oraz publikację „Pierwsza dama. Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Emilią Padoł”.
Teraz w jej życiu pojawił się temat, który nie ma nic wspólnego z polityką, protokołem dyplomatycznym czy społecznymi kampaniami.
W rozmowie z „Dzień Dobry TVN”, przeprowadzonej przy okazji promocji książki „Twoja (Anty)Bucket Lista. 111 sposobów na powrót do siebie”, którą napisała wspólnie z Jakubem B. Bączkiem, opowiedziała o swoich nowych zainteresowaniach.
Przyznała, że zaczęła malować akwarelami i daje jej to ogromną radość. Nie traktuje tego jako chwilowej zachcianki.
To powrót do aktywności, na które wcześniej często brakowało miejsca w napiętym kalendarzu. Na tym jednak nie zamierza poprzestać.
„Następną rzeczą, którą chcę zrobić, jest zapisanie się na kurs garncarstwa i już dokładnie wiem, jaki wazon chcę ulepić. Zrobię to w przyszłym roku” – zdradziła.
Właśnie ten szczegół sprawia, że jej plany na 2027 rok brzmią tak interesująco. Nie mówi o abstrakcyjnym marzeniu ani o wielkiej podróży.
Ma już konkretny pomysł na przedmiot, który chce stworzyć własnymi rękami. Po latach spędzonych w świecie oficjalnych spotkań i publicznych obowiązków zamierza poświęcić czas pracy z gliną.
W rozmowie była pierwsza dama wróciła również do dawnego marzenia o aktorstwie. Wspomniała szkolne przedstawienia i rolę królewny, w którą wcielała się jako dziewczynka.
Dziś patrzy na tamte wspomnienia z dystansem i humorem. Aktorką nie została, ale jej życie i tak wielokrotnie prowadziło ją na sceny, przed kamery i do miejsc, w których musiała występować przed publicznością.
Jolanta Kwaśniewska podkreśla, że marzenia nie muszą oznaczać spektakularnych osiągnięć. Czasem wystarczy wrócić do czegoś, co kiedyś sprawiało przyjemność, ale zostało odłożone na później.
W jej przypadku są to akwarele i garncarstwo. W 2027 roku chce znaleźć czas na kolejną nową umiejętność, a konkretny kształt wymarzonego wazonu ma już w głowie.
Po latach, w których jej kalendarz wypełniały obowiązki publiczne, spotkania i działalność społeczna, taki plan brzmi jak bardzo osobista decyzja.
Ja teraz wracam do dziecięcych marzeń i na przykład zaczęłam malować akwarelami. Sprawia mi to ogromną frajdę. Następną rzeczą, którą chcę zrobić, jest zapisanie się na kurs garncarstwa i już dokładnie wiem, jaki wazon chcę ulepić. Zrobię to w przyszłym roku.
Nie chodzi o kolejny tytuł, nagrodę ani publiczne wyróżnienie. Tym razem najważniejsze będzie coś, co powstanie w ciszy pracowni, z kawałka gliny i własnej wyobraźni.
A dziewczynka, która kiedyś marzyła o występowaniu na scenie, dziś odkrywa, że wciąż może dawać sobie przestrzeń na rzeczy, o których myślała przed laty.
Za chwilę kolejny finał WOŚP, na który wszyscy czekali, a tu Jerzy Owsiak ogłosił coś bardzo ważnego




