Joanna Rawik miała na koncie dwa małżeństwa i głośny romans. Jej ostatni kochanek był o 25 lat młodszy od niej

Joanna Rawik przez lata należała do najbardziej charakterystycznych postaci polskiej estrady.

Miała głos, którego nie dało się pomylić z żadnym innym, sceniczną osobowość i niezwykłą wrażliwość na francuską piosenkę.

Publiczność znała ją z takich utworów jak „Nie chodź tą ulicą”, „Po co nam to było” czy „Romantyczność”.

Znacznie mniej osób wiedziało jednak, jak skomplikowane było jej życie prywatne. Dwa małżeństwa, burzliwy romans z aktorem Ignacym Gogolewskim i lata spędzone w samotności.

Wydawało się, że po bolesnych rozczarowaniach artystka nie zamierza już nikomu oddawać serca.

A jednak los zaskoczył ją wtedy, gdy miała 88 lat. Zakochała się w mężczyźnie młodszym o 25 lat i zaczęła poważnie myśleć o ślubie.

Joanna Rawik, a właściwie Joanna Gronkowska, urodziła się 31 stycznia 1934 roku w Czerniowcach. Jej dzieciństwo nie przypominało typowego dzieciństwa polskiej artystki z późniejszych lat.

Wychowywała się w Rumunii, w wielojęzycznym otoczeniu. Jako siedmiolatka rozpoczęła naukę gry na skrzypcach w bukareszteńskim konserwatorium. Wojna przerwała jednak jej edukację i zmieniła plany całej rodziny.

W 1947 roku Rawik przyjechała do Polski. Miała wtedy trzynaście lat i nie znała języka polskiego. Musiała odnaleźć się w nowym kraju, nauczyć się mówić i pisać, a przy tym oswoić zupełnie inne otoczenie.

Znała już rumuński, niemiecki i francuski, ale polszczyzna stała się dla niej kolejnym wyzwaniem. Początkowo marzyła o dziennikarstwie.

Pracowała nawet jako maszynistka we wrocławskim Ossolineum, jednak scena stopniowo zaczęła zajmować coraz ważniejsze miejsce w jej życiu.

W 1951 roku wygrała konkurs i została lektorką w Rozgłośni Polskiego Radia we Wrocławiu.

Niedługo później zaczęła występować w kabarecie dziennikarzy „Kaczka”, gdzie śpiewała przede wszystkim francuskie piosenki.

Jej głęboki, niecodzienny głos szybko zwracał uwagę. Nie próbowała naśladować popularnych wówczas wokalistek. Miała własny sposób interpretowania utworów, a publiczność zaczęła rozpoznawać ją po pierwszych dźwiękach.

W kolejnych latach rozwijała się także jako aktorka. Występowała w Teatrze Ziemi Łódzkiej i Teatrze Objazdowym w Lublinie, współpracowała z krakowskim klubem Pod Jaszczurami oraz kabaretem „Kundel”.

Popularność przyniosły jej przede wszystkim lata 60. W 1966 roku zdobyła nagrodę na festiwalu w Opolu za piosenkę „Nie chodź tą ulicą”. Wykonywała również „Po co nam to było” i „Romantyczność”, które na długo pozostały związane z jej nazwiskiem.

Koncertowała nie tylko w Polsce. Występowała we Francji, Czechosłowacji, Finlandii, Jugosławii, Australii i Stanach Zjednoczonych. We Francji porównywano ją do Juliette Gréco, nazywając „Juliette Gréco znad Wisły”.

Szczególne miejsce w jej twórczości zajmowała Édith Piaf. Rawik fascynowała się francuską artystką od lat 60., wykonywała jej piosenki, a później poświęciła jej książki i monodram „Ptak smutnego stulecia”.

„Umówiłam się z koleżanką, przyjechałam autobusem po audycji. Po spotkaniu pod instytut zajechała taksówka. Podeszłam do niej i pytam kierowcę: 'Będzie pan wolny?’. To był właśnie Wituś” – opowiadała.

W 1999 roku zaprezentowała ten spektakl podczas Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy. Przez kolejne lata wracała do historii Piaf na scenach teatrów i filharmonii.

Z czasem coraz więcej miejsca zajmowały w jej życiu literatura i radio. Pisała wspomnienia, książki o muzyce i artystach, prowadziła audycje, a także dzieliła się wiedzą o francuskiej piosence.

Wśród jej publikacji znalazły się między innymi „Kocham świat: wspomnienia z piosenką”, „Hymn życia i miłości” oraz „Maestra – opowieść o Wandzie Wiłkomirskiej”.

W późniejszych latach prowadziła autorską audycję „Sztuka jest magią” w Radiu Wnet. Nie ograniczała się więc do wspominania dawnych sukcesów. Wciąż chciała rozmawiać o kulturze, czytać, pisać i poznawać ludzi.

W sprawach sercowych nie miała jednak tyle szczęścia, co na scenie. Jej pierwszym mężem był aktor Stanisław Gronkowski. Związek nie przetrwał.

Rawik wspominała później, że mąż oczekiwał od niej przede wszystkim prowadzenia domu. Gotowała, prała i sprzątała, ale nie chciała rezygnować z własnych ambicji i artystycznej drogi.

„Czasem mówię do niego: 'Gdybyś nie jeździł taksówką, moglibyśmy się w życiu nie spotkać’. Musieliśmy się spotkać… Uważam, że wszystko, co było w moim życiu, musiało się zdarzyć” – dodała.

Czuła, że zamiast wspierać jej rozwój, próbuje zamknąć ją w świecie, który nie był dla niej.

Po rozwodzie związała się z aktorem Ignacym Gogolewskim. Ich romans był szeroko komentowany, a sama Rawik przez wiele lat mówiła o nim jako o jednej z najważniejszych miłości swojego życia.

Wspominała, że właśnie ta relacja miała ogromny wpływ na nią jako kobietę i artystkę. Związek zakończył się jednak boleśnie. Gogolewski odszedł do innej kobiety, a rozstanie pozostawiło w życiu piosenkarki głęboki ślad.

„Na początku naszej bliskości dałam Witusiowi 'Małego Księcia’. Któregoś razu jedziemy do radia, a Wituś mówi: 'Musisz nagrać audiobook'” – wspominała.

Po latach przyznawała, że był to dla niej wyjątkowo trudny okres. Drugim mężem Rawik został Marek Petrusewicz, znany polski pływak i pierwszy polski rekordzista świata w tej dyscyplinie.

Także to małżeństwo nie przetrwało. Artystka opowiadała, że niemal od początku związku musiała mierzyć się z niewiernością męża. Po kolejnym rozwodzie postanowiła, że nie będzie już szukać miłości.

W swojej autobiografii pisała o rozczarowaniu mężczyznami i o tym, że woli mieszkać sama, niż ponownie przechodzić przez podobne doświadczenia.

Przez długie lata konsekwentnie trzymała się tej decyzji. Ceniła własną przestrzeń, niezależność i spokój.

Nie przypuszczała zapewne, że jeszcze kiedyś pojawi się ktoś, kto całkowicie zmieni jej podejście do bliskości. Stało się to zupełnie przypadkowo, gdy zbliżała się już do dziewięćdziesiątki.

Witolda Pilarowskiego poznała przed Instytutem Teatralnym. Po spotkaniu z koleżanką szukała taksówki. Zatrzymała samochód i zapytała kierowcę, czy jest wolny.

Za kierownicą siedział właśnie Witold. Zwykła sytuacja, jakich każdego dnia zdarzają się setki, okazała się początkiem relacji, która przyniosła jej zupełnie nową radość. Zaczęli spotykać się na kawę, a znajomość szybko przerodziła się w bliski związek.

Dzieliło ich 25 lat, ale Rawik nie uważała tej różnicy za przeszkodę. Przeciwnie, w rozmowach z dziennikarzami opowiadała o partnerze z wyjątkową czułością.

„Obiecywała, że porozmawiamy o miłości w późnym wieku” – napisał.

Nazywała go „Witusiem” i podkreślała, że nigdy wcześniej nie doświadczyła takiej troski. W rozmowie z Mariuszem Szczygłem, przeprowadzonej na miesiąc przed śmiercią, wyznała, że od czterech lat jest zakochana bez pamięci.

Miała wtedy 92 lata, a uczucie, o którym mówiła, zaczęło się, gdy skończyła 88.

To właśnie wtedy padły słowa, które po jej odejściu szczególnie poruszyły słuchaczy. Zapytana o różnicę wieku między nią a ukochanym, odpowiedziała, że dzieli ich ćwierć wieku.

Dodała też, że chyba wezmą ślub. Nie była to jedynie przelotna sympatia. Witold stał się nie tylko jej partnerem, ale również osobą zaangażowaną w jej twórczość.

Wspierał ją w pracy literackiej, wydawał jej książki, a nawet podsunął pomysł, by przygotowała audiobook „Małego Księcia”. Rawik przetłumaczyła tekst i nagrała go, a publikacją zajął się właśnie on.

Artystka mówiła, że przy Witoldzie odkryła rodzaj codziennej czułości, którego wcześniej jej brakowało.

Po latach samotności znów miała obok siebie kogoś, kto troszczył się o nią i z kim mogła dzielić zwykłe chwile. W planach miała kolejną książkę zatytułowaną „Przypadek nie istnieje”. Nie zdążyła jej ukończyć.

Joanna Rawik zmarła 15 sierpnia 2026 roku w wieku 92 lat. Jej śmierć zamknęła niezwykłą historię artystki, która przeszła drogę od dzieciństwa spędzonego w Rumunii, przez estradowe sukcesy i radiową pracę, aż po literackie opowieści o muzyce i wielkich osobowościach.

Pozostawiła po sobie nagrania, książki i wspomnienia, ale także historię prywatną, w której nie brakowało rozczarowań.

Ostatnie lata jej życia przyniosły jednak coś, czego sama przez długi czas się nie spodziewała. Po dwóch nieudanych małżeństwach i bolesnym rozstaniu z Ignacym Gogolewskim odnalazła bliskość u boku Witolda Pilarowskiego.

Nie zdążyli stanąć razem na ślubnym kobiercu, ale Rawik do końca mówiła o nim z miłością.

Jej ostatnia historia uczuciowa stała się jednym z najbardziej poruszających rozdziałów życia kobiety, która przez dekady śpiewała o emocjach, a pod koniec życia sama jeszcze raz doświadczyła wielkiej miłości.

Marta Kaczyńska zdecydowała się na ważny krok dla dobra Jarosława Kaczyńskiego. Co zrobiła dla swojego krewnego siostrzenica

Minęły dwa miesiące od odejścia Jana Frycza. Wkrótce najbliżsi mu ludzie podzielą się wspomnieniami o swoim bliskim, po utracie którego ciężko się pozbierać

Adam Małysz ma sporo wspólnego z liderem zespołu Ich Troje. Na szczególną uwagę zasługuje informacja o byłych żonach