Anna zakochała się w swoim Adamie od pierwszego wejrzenia. Adam nie spieszył się z budowaniem poważnego związku, ponieważ byli dopiero na trzecim roku studiów, a Anna nie spieszyła się z nim, ale po prostu czekała.
Z każdym dniem zbliżali się do siebie i początkowo ich znajomość przerodziła się w silną przyjaźń, a później — w prawdziwą wzajemną miłość.
Adam był naprawdę miłym facetem, dowcipnym, dobrze wychowanym i przystojnym. Zawsze przynosił kwiaty na randki z nią i ogólnie był bardzo uważny.
Anna marzyła już o ślubie, dzieciach i szczęśliwym życiu rodzinnym z tym mężczyzną. W dniu swoich urodzin postanowiła przedstawić swojego wybranka rodzicom, ponieważ nie miała wątpliwości co do swojego wyboru.
Facet już pogratulował ukochanej, ale kupił też bukiet dla matki dziewczyny. Trochę emocji i oboje znaleźli się na progu mieszkania rodziców.
Gdy tylko drzwi się otworzyły, matka Anny natychmiast zamarła, zbladła, a następnie krzyknęła: „Synu, czy to naprawdę ty!” – po tych słowach kobieta ze łzami w oczach rzuciła się do tulenia chłopaka….
… Joanna miała zaledwie 17 lat, gdy zaszła w ciążę z Michałem. Chłopak miał 19 lat, był naprawdę przystojnym, wysokim, czarnowłosym młodzieńcem, który latem przyjeżdżał do ich wsi w odwiedziny do babci. Zaczęli romansować, a kiedy Michał wrócił do domu, Joanna dowiedziała się, że jest w ciąży.
Początkowo pisała do niego, myśląc, że przyjedzie po nią i zabierze ją i dziecko do siebie. Jednak Michał po prostu ignorował wszystkie jej listy…
Poród był bardzo trudny i powiedziano jej, że dziecko urodziło się martwe… Przez długi czas Joanna nie mogła dojść do siebie, popadła w ciężką depresję, a następnie zdecydowała się pójść na uniwersytet.
Poświęciła się całkowicie nauce, ukończyła studia z wyróżnieniem, a następnie dostała prestiżową pracę. Nie chciała poważnego związku – bała się, że ktoś znów ją zdradzi.
W wieku 31 lat poznała Andrzeja, który przyszedł do pracy w ich firmie. Andrzej samotnie wychowywał córkę, ale to nie przerażało Joanny, zwłaszcza po tym, jak dowiedziała się, że nie może już mieć dzieci.
Wzięli więc ślub i stali się prawdziwą rodziną. Gdy dziewczynka była jeszcze dzieckiem, dopełnili wszystkich formalności i Joanna ją adoptowała. Wtedy obudziło się sumienie jej rodziców i powiedzieli jej, że oddali jej małego synka rodzicom Michała, a oni zgodzili się go zabrać i wychować.
Rodzice następnie przeprosili i uzasadnili swoją decyzję, mówiąc, że chcieli jak najlepiej dla swojej córki. Przez długi czas Joanna szukała jakiejkolwiek wskazówki, która pomogłaby jej odnaleźć syna, ale bezskutecznie. Myślała o nim każdego dnia i marzyła o tym spotkaniu…
I wtedy to się stało: Joanna spojrzała na młodego mężczyznę i uświadomiła sobie, że to jej syn — właśnie został wykopany przez Michała… Wydawało się, że w tym momencie wróciła do przeszłości. Ale ani Adam, ani Anna nie mogli zrozumieć, co się dzieje.
Ten jeden wieczór zmienił całe ich życie. Opowiedziała rodzinie całą historię, a Anna nie wiedziała, co dalej. Jeśli okaże się to prawdą, Adam będzie jej bratem, choć nie własnym… Jeśli okaże się to prawdą, być może będą musiały się rozstać… Trzy miesiące później Joanna zrobiła test DNA, który potwierdził, że rzeczywiście jest matką chłopca. Adam nie mógł uwierzyć, że ma matkę, bo wychowywali go dziadkowie.
Wspólnie uznali, że to nie może być problem dla pary, ponieważ nie łączyły ich żadne więzy rodzinne. Po jakimś czasie świętowali więc swój ślub, a Joanna czuła się tego dnia najszczęśliwszą kobietą… Ma piękną córkę i przystojnego syna, którzy są naprawdę wspaniałą parą. Teraz może spać spokojnie, bo cała jej rodzina jest przy niej. Czy Anna i Adam słusznie zdecydowali się na ślub?