Ania Rusowicz przez całe życie jakby próbowała poskładać siebie na nowo z fragmentów tragedii, która wydarzyła się jeszcze w dzieciństwie.
Dziś znana jest jako jedna z najbardziej charakterystycznych polskich wokalistek — z wyrazistym stylem retro, miłością do muzyki lat 60. i 70. oraz głosem, w którym słychać jednocześnie siłę i smutek.
Jednak za sceną i koncertami przez lata kryła się historia dziewczynki, która niemal z dnia na dzień straciła oboje rodziców i bardzo wcześnie zrozumiała, co znaczy żyć bez rodzinnego ciepła.
Urodziła się w 1983 roku w rodzinie, w której muzyka była nie tylko zawodem, ale sposobem życia. Jej mama, Ada Rusowicz, była legendą polskiej sceny i jedną z najbardziej znanych wokalistek epoki big-beatu.
Ojciec, Wojciech Korda, również był muzykiem i gwiazdą swoich czasów. Dla wielu wyglądali jak niemal idealna artystyczna para — piękni, popularni, nieustannie w centrum uwagi.
Życie tej rodziny nagle podzieliło się jednak na „przed” i „po” w 1991 roku. Wtedy doszło do wypadku samochodowego, który na zawsze zmienił los małej Ani. Jej mama zginęła na miejscu. Dziewczynka miała zaledwie siedem lat.
Później Rusowicz wielokrotnie mówiła, że w tamtym momencie dzieciństwo jakby się skończyło. Najbardziej bolesna była nawet nie sama świadomość śmierci, lecz pustka, która po niej została.
„Prawie nie pamiętam głosu mamy” — przyznawała po latach. W tych słowach zawsze było coś szczególnie poruszającego — jakby człowiek przez całe życie próbował zatrzymać wspomnienia, które stopniowo się zacierają.
Po tragedii jej ojciec nie był w stanie dać córce stabilności, której potrzebowała. Sam ciężko przeżywał stratę żony, zmagał się z własnymi problemami i nie był gotowy na rolę samotnego ojca.
Ania w praktyce dorastała bez prawdziwego rodzicielskiego ciepła, spędzając wiele czasu nie z rodziną, lecz wśród obcych ludzi i znajomych.
W kilku wywiadach Rusowicz bardzo szczerze mówiła o swoim dzieciństwie. Przyznawała, że przez długie lata czuła się samotna i niepotrzebna.
„Moje wspomnienia są jak strzępy. Mama marzyła o córce. Miała 40 lat, kiedy mnie urodziła, i stwierdziła, że kończy karierę, chce być tylko ze mną. Gdy mój brat był mały, mama była wiecznie w trasie. Ja przez te pierwsze siedem lat życia miałam mamę dla siebie. Pamiętam, jak wybiega w koszuli nocnej do ogródka, pielęgnuje swoje roślinki, wekuje różne przetwory. Była ciepła, roztrzepana. Artystka. Potrafiła wyjść z domu w dwóch różnych butach. Przyjaciel świata ludzi i zwierząt” – wspominała Ania.
Popularność rodziców nie dała jej szczęśliwego życia ani poczucia bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie — za piękną historią muzycznej rodziny kryła się ogromna osobista strata.
„To była odroczona żałoba. Dlatego, że jako 7-latka kompletnie nie rozumiałam, co to znaczy stracić mamę. Nikt ze mną też nie rozmawiał na ten temat. Nie miałam więc szansy przeżyć tej straty. […] Tak naprawdę w wieku 20 lat zaczęła do mnie docierać ta strata. Wtedy zrozumiałam, że bez wrócenia do tej żałoby, nie pójdę dalej” – wyznała.
A jednak to właśnie muzyka stała się dla niej sposobem na przetrwanie. Jakby naturalnie wróciła do świata, w którym kiedyś żyli jej rodzice.
Już jako młoda dziewczyna zaczęła śpiewać, występować i szukać własnego stylu. Co ciekawe, Rusowicz nigdy nie próbowała być „kopią” swojej matki, choć dziennikarze nieustannie je porównywali.
Wręcz przeciwnie — wybrała bardzo wyjątkową drogę. Zafascynowała ją atmosfera dawnej polskiej sceny, psychodeliczny rock, estetyka hippisowska i muzyka lat 60. i 70.
Długie włosy, vintage’owe sukienki, kwiaty i analogowe brzmienie stały się częścią jej wizerunku. Na tle współczesnej sceny pop Ania wyglądała jak ktoś z innej epoki.
Prawdziwy przełom nastąpił po wydaniu albumu „Mój Big-Bit”. Publiczność nagle zobaczyła w niej nie tylko córkę sławnych rodziców, ale osobną artystkę z własnym charakterem. Jej piosenki były pełne nostalgii, a jednocześnie brzmiały bardzo szczerze i współcześnie. Za ten album otrzymała Fryderyka — jedną z najbardziej prestiżowych nagród muzycznych w Polsce.
Koledzy z branży wielokrotnie podkreślali, że w Rusowicz jest rzadka autentyczność. Nigdy nie wyglądała jak „produkt show-biznesu”.
Zawsze było w niej coś bardzo osobistego — jakby każda piosenka przechodziła przez jej własny ból i doświadczenia.
Życie prywatne wokalistki również nie było proste. Wyszła za mąż za Huberta Gasiula — muzyka i perkusistę. Razem stworzyli rodzinę i
doczekali się syna.
Wielu ludzi zauważało, że dla Ani macierzyństwo stało się czymś znacznie głębszym niż tylko kolejnym etapem życia. Jakby próbowała dać swojemu dziecku tę miłość i stabilność, których sama tak bardzo nie miała w dzieciństwie.
W jednym z wywiadów wokalistka przyznała, że po narodzinach syna jeszcze mocniej odczuła stratę matki. Zaczęła inaczej rozumieć, jak wiele ciepła sama utraciła.
Jej historia zawsze brzmiała trochę smutno, nawet w momentach sukcesu. Być może właśnie dlatego w jej muzyce jest tyle emocji.
Nie śpiewa „idealnym” głosem pozbawionym pęknięć — przeciwnie, słychać w nim życie, doświadczenie i przeżyty ból.
Dziś Ania Rusowicz pozostaje jedną z najbardziej oryginalnych artystek polskiej sceny. W epoce szybkich hitów i sztucznych wizerunków zachowała własny styl i wewnętrzną szczerość.
I być może właśnie dlatego jej historia tak mocno porusza ludzi. Bo za kolorowymi kostiumami, sceną i uśmiechem przez lata kryła się mała dziewczynka, która pewnego dnia straciła cały swój świat — i przez całe życie uczyła się żyć z tą pustką.