Zaproponowałem małżeństwo jednej kobiecie, ale kiedy dowiedziałem się, że ma dziecko, zmieniłem zdanie, zwłaszcza że w pracy są inne piękne dziewczyny

Pracuję w renomowanej fabryce na dobrym stanowisku. Mam pod sobą całą szwalnię dziewcząt. I wtedy zauważyłem, że jedna z nich, Joanna, zaczęła wykazywać zwiększone zainteresowanie mną jako mężczyzną.

Proponowała mi ciasta, które sama upiekła. Pewnego dnia miałem przerwę na lunch i spotkałem Joannę w stołówce.

Szła w moją stronę z filiżanką kawy. I jakby przez przypadek wpadła na mnie i rozlała kawę prosto na moją lekką kurtkę.

Dziewczyna krzyknęła, że jej przykro. I posprzątała to! Lepiej niż pralnia chemiczna! Cóż, zdałem sobie sprawę, że zrobiła to z kawą celowo, aby pokazać mi swoje umiejętności sprzątania. Podobnie jak z ciastami.

A co ze mną? Miałem się ożenić. Moje małżeństwo z pierwszą żoną nie wyszło. I zacząłem patrzeć również na nią.

Zapytałem o nią moje dziewczyny, niby przypadkiem, i oto, czego się dowiedziałem. Joanna pochodzi z wioski i mieszka tutaj w akademiku.

Jest młoda, nigdy nie wyszła za mąż. Czego ja potrzebuję? Wieś to nawet dobra rzecz. Jest pracowita. Doceni mnie, pokocha i nie będzie narzekać.

Kupiłem więc pudełko czekoladek i pod koniec dnia podszedłem do Joanny i powiedziałem jej, że składam jej oficjalną ofertę. Mam nadzieję, że będzie dla mnie dobrą żoną. Joanna zarumieniła się i zapytała, czy mówię poważnie.

Powiedziałem jej, że odwiedzę ją jutro, aby lepiej ją poznać. Daję jej wolny dzień, żeby miała czas przygotować się wieczorem.

Powiedziałem jej, żeby zabrała słodycze do domu i napijemy się razem herbaty. Powiedziałem jej też, żeby kupiła butelkę szampana – w końcu jesteśmy zaręczeni.

Joanna udawała zmieszaną, ale uciekła szczęśliwa. Wieczorem, zgodnie z obietnicą, przyszedłem ją odwiedzić.

Od razu doceniłem atmosferę: na stole było kilka sałatek, gotowane ziemniaki, taca z francuskim mięsem i butelka szampana, którą kupiłem tak, jak jej kazałem. Otworzyłem butelkę, nalałem do kieliszków i wzniosłem toast: „Za ciebie i za mnie!”.

Joanna lekko zachichotała. Powiedziałem, że sałatka potrzebuje więcej pomidorów, ponieważ tak bardzo je uwielbiam. Zarumieniła się i powiedziała, że to zrobi. Posoliła też trochę za bardzo mięso i musiałem jej o tym powiedzieć, a ona przeprosiła.

Potem piliśmy więcej i rozmawialiśmy. Zacząłem zadawać jej pytania, które mnie interesowały, na przykład, jak długo była w wiosce i kto nadal tam jest.

Joanna powiedziała, że mieszka tu od pięciu lat i że jej rodzice, ojciec i matka, wciąż tam są. Wtedy zapytałem ją, czy mają gospodarstwo, a ona odpowiedziała, że tak: mają kury i gęsi, kozę i krowę. Mają ogród warzywny i sad jabłoniowy.

Mają więc własne jedzenie, świeże, rustykalne, a nadwyżki produktów sprzedają na targu, z czego mają dobry dochód i pomagają jej.
Zapytałem ją również, ile mogłaby dostać za dom rodziców, gdyby go sprzedali.

Widziałem, że Joannie nie podobał się kierunek, w którym prowadziłem rozmowę. Jakoś się cofnęła i zapytała, dlaczego miałaby go sprzedawać, skoro mieszkają tam jej rodzice. Odpowiedziałem po prostu, że rodzice nie żyją wiecznie i musimy myśleć o przyszłości.

Wtedy Joanna odepchnęła na wpół dokończoną butelkę i powiedziała, że musiałem za dużo wypić. Uważa, że moim gadaniem przyniosę pecha.

Zgodziłem się i zasugerowałem, żebyśmy porozmawiali o czymś innym, na przykład o tym, co jej się we mnie podoba.

W tym momencie Joanna ożywiła się. Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę, gotowa zwinąć palce. Po pierwsze, jestem szanowanym mężczyzną, a o takim zawsze marzyła.

Po drugie, mam mieszkanie, więc będę miała gdzie mieszkać. Po trzecie, nie mam złych nawyków – będę dobrym przykładem dla jej syna.

Przerwałem potok pochlebnych frazesów i poprosiłem, aby opowiedziała mi więcej o swoim synu, ponieważ nie powiedziała mi, że ma dziecko.

Joanna była trochę zakłopotana i powiedziała, że nie pytałem jej o niego. Oczywiście mogłem zostać jego ojcem, ale nie liczyłem na to. Zamierzam się z nią ożenić i chcę mieć własne dzieci.

Teraz jej syn jest w wiosce z jej rodzicami, a ja zasugerowałem, że powinien tam zostać. Joanna sprzeciwiła się, bo za rok zaczyna szkołę. Myślała, że zabierze go do miasta i zamieszka z nami.

Powiedziałem jej, że nie potrzebuję cudzych dzieci, a wtedy Joanna chwyciła pudełko czekoladek i rzuciła nim. Krzyczała na mnie, żebym się stąd wynosił. Między mną a moim synem, wybrała swojego syna.

A co ze mną? Odwróciłem się i odszedłem – myślałem, że jest tak histeryczna, i to z dzieckiem! Wziąłem ze sobą pudełko czekoladek. Jutro w pracy dam je Natalii – też patrzy na mnie figlarnie.

Byłam taka szczęśliwa, że moja córka zerwała z mężem i znowu idzie z nim do urzędu stanu cywilnego. Nie jestem z tego zadowolona

Przestałam zapraszać moją siostrę do siebie. A wszystko dlatego, że w oczach mojego męża jest idealną gospodynią

Mam trudne relacje z matką, która jest przyzwyczajona do tego, że wszystko musi być po jej myśli. Urządza teatrzyk przed moim bratem i stara się, żeby wszyscy jej współczuli