Wiem, że mój syn zdradza moją synową, ale nie wiem, co z tym zrobić. Wstydzę się pokazać synowej, że ją zdradzam

Niedawno dowiedziałam się, że mój syn zdradza żonę, a teraz cierpię i nie wiem, co zrobić z tą wiedzą. Powiedzieć synowej prawdę czy nie?

Z jednej strony Kacper jest moim synem, muszę stawiać jego interesy na pierwszym miejscu, a on poprosił mnie, żebym nic nie mówiła jego żonie, mówiąc, że sam sobie wszystko poukłada.

Z drugiej strony bardzo współczuję mojej synowej, ponieważ jest dobrą dziewczyną i stara się robić wszystko dla rodziny. Mój syn najwyraźniej nie zasługuje na takie wysiłki.

Nie jestem już pewna uczciwości mojego syna i boję się, że moja synowa zajdzie w ciążę, urodzi dziecko, a potem Kacper pójdzie do swojej kochanki. To będzie straszne zarówno dla mojej synowej, jak i dla dziecka.

Nigdy nie przypuszczałam, że coś takiego dzieje się w rodzinie mojego syna. Wydawało się, że w ich rodzinie wszystko układa się dobrze. Moja synowa jest dobrą gospodynią domową, sama dziewczyna jest mądra i piękna, i kocha Kacpra, widać to w jej oczach.

Byłam taka szczęśliwa z ich powodu. Jak się słyszy, co się dzieje z dziećmi znajomych w ich rodzinach, to chce się biec do kościoła i zapalić świeczkę z nadzieją, że Bóg ich ochronił.

A tu okazuje się, że mój syn własnymi rękami niszczy tak dobre małżeństwo. Zdradza żonę i stawia tę drugą dziewczynę w złej sytuacji, choć wcale mi jej nie żal.

Kiedy się o tym dowiedziałam, na początku nie uwierzyłam i postanowiłam porozmawiać z synem. Na początku odmówił, ale wiem, kiedy mnie okłamuje, zawsze byłam w stanie to stwierdzić.

Zmusiłam go do powiedzenia prawdy, a on powiedział, że tak, ma dziewczynę, spotykają się od kilku miesięcy, lubi ją, może nawet kocha.

Mój syn odpowiedział na moje pytanie o swoją żonę, mówiąc, że jest dużym chłopcem i uporządkuje swoje życie bez mojej ingerencji.

Od tego czasu minęło sześć miesięcy, ale rozumiem, że mój syn nie zmienił niczego w swoim życiu. Nadal spotyka się z tą dziewczyną, ale mieszka z żoną i okłamuje ją.

Wstydzę się pokazać synowej, że to ja ją oszukuję, choć okazuje się, że ja też, bo wiem o zachowaniu syna i nadal jej o tym nie powiedziałam.

Nie wiem jak się zachować. Na miejscu synowej chciałabym, żeby mi powiedziała o niewierności męża, bo wstyd pokazywać rogi.

Ale jest nikła nadzieja, że mój syn się opamięta i zostawi kochankę, wróci do normalnego życia rodzinnego, a ja wszystko zepsuję, przyznając się.

Myśli kłębią mi się w głowie. Nie chcę wrabiać syna, żal mi synowej i nie mogę tak po prostu zrezygnować z sytuacji, bo się o nich martwię.

Synowa ciągle powtarza, że powinniśmy zacząć planować ciążę, a mnie ściska w gardle. Mówi o ciąży i rodzinie, ale jej syn bawi się z inną dziewczyną.

Źle wychowałam syna, ale teraz już nic nie mogę zrobić, więc muszę coś z tym zrobić. I co zrobić? Jeśli się nad tym zastanowić, to ja jestem wszystkiemu winna.

Jeśli powiem, zawiodę syna, a jeśli nie, zawiodę synową. Nie chcę psuć relacji z nikim, ale z dnia na dzień coraz trudniej mi milczeć.

Kobieta odliczała dni w swoim kalendarzu do długo wyczekiwanej emerytury, a kiedy ten dzień nadszedł, była jedyną osobą, która nie była szczęśliwsza

Mąż zrozumiał, że jego żona, podobnie jak jego matka, nie były łatwymi kobietami. Zawsze znajdowały rzeczy tam, gdzie nie powinny. Jak one to robiły

„Mężczyzna powinien mieć własne mieszkanie”: moi rodzice są pewni, że mój brat na nie zasługuje, a mi wystarczy, że dadzą telewizor