Tuż przed ślubem dowiedziałam się, że mój narzeczony ma kochankę. Usłyszałam jego rozmowę przez telefon: „Mamo, dla mnie najważniejsze jest mieszkanie, a miłość już mam”

Tamtego wieczoru nie mogłam zasnąć. Ślub już za kilka dni — wszystko prawie gotowe: suknia wisi w szafie, buty błyszczą w pudełku, rodzina dzwoni, żeby dopytać o szczegóły.

Leżałam i myślałam, jak bardzo mi się poszczęściło. Przystojny, troskliwy narzeczony, stała praca, wspólne plany… Wydawało się, że życie w końcu układa się w jedną, piękną całość.

Ale los miał dla mnie inny scenariusz — bo właśnie tej nocy usłyszałam coś, co złamało mnie na zawsze.

Wyszedł na balkon, żeby porozmawiać przez telefon. Zazwyczaj nie podsłuchuję, nie widzę w tym sensu.

Ale jego głos był inny — zdenerwowany, przytłumiony, jakby mówił coś, czego nie chciał, bym usłyszała. Zatrzymałam się przy drzwiach i wtedy padły słowa, które na zawsze wryły mi się w pamięć:

— Mamo, nie martw się, zrobię tak, jak się umówiliśmy. Dla mnie najważniejsze jest mieszkanie, a miłość już mam.

Świat się zatrzymał. Pomyślałam, że się przesłyszałam. Mieszkanie? Miłość już ma? Stałam nieruchomo, czując, jak coś we mnie pęka — cicho, ale boleśnie.

Skończył rozmowę i wszedł do pokoju, nawet nie zauważając, że stoję tuż obok.

— Wszystko w porządku? — zapytał z tym samym uśmiechem, który kiedyś wydawał mi się szczery.

Kiwnęłam tylko głową. W środku wszystko we mnie wrzało, ale nie potrafiłam wydobyć z siebie ani słowa.

Tej nocy nie zmrużyłam oka. Rano zachowywał się, jakby nic się nie stało. Pocałował mnie w policzek i powiedział:

— Jesteś taka piękna, moja narzeczona.

A mnie chciało się krzyczeć. Chciało się zapytać, czy naprawdę zamierza mnie poślubić tylko dlatego, że moi rodzice kupili nam mieszkanie. Ale milczałam.

Najpierw z szoku, potem ze wstydu. Bo jak przyznać się samej sobie, że człowiek, którego kochałaś całym sercem, widział w tobie jedynie korzyść?

Następnego dnia powiedziałam, że idę do kosmetyczki, ale zamiast tego pojechałam do jego pracy. Coś mnie tam ciągnęło — chciałam zrozumieć, upewnić się, że to pomyłka. Ale gdy tylko podeszłam do budynku, zobaczyłam ją. Młodą, uśmiechniętą dziewczynę w lekkiej sukience, stojącą z kawą w dłoni. A kiedy on wyszedł, pocałował ją, nawet się nie rozglądając.

Nogi się pode mną ugięły. Wszystko nagle nabrało sensu: jego późne powroty, „nadgodziny”, brak zainteresowania ślubem. Wróciłam do domu jak w transie, nie pamiętam, jak przeszłam przez ulicę.

Wieczorem, kiedy wrócił, czekałam już na niego. Na stole leżało pudełko z obrączkami i jego garnitur.
— Co to ma znaczyć? — spytał, widząc moją twarz.

— To twoje. I twoja wolność.

— O co ci chodzi? — udawał zaskoczonego.

— O to, że powiedziałeś swojej mamie, że najważniejsze jest mieszkanie, bo miłość już masz. Tylko zapomniałeś dodać, że nie ze mną.
Zbladł.

— Podsłuchiwałaś?

— Tak. I dziękuję losowi, że to zrobiłam. Inaczej wyszłabym za człowieka, dla którego jestem tylko wygodnym układem.

Milczał. Widziałam, że mu wstyd, ale nie dlatego, że mnie zranił — tylko dlatego, że został przyłapany.

— Nie chciałem, żebyś się tak dowiedziała… — wymamrotał.

— A jak inaczej? Po ślubie? Kiedy już byłoby za późno?

Próbował się tłumaczyć, ale nie chciałam go słuchać. Spakowałam jego rzeczy i zadzwoniłam do rodziców. Ślubu nie będzie. Ludzie gadali, współczuli, niektórzy mówili, że powinnam mu wybaczyć.

Ale ja nie mogłam. Nie da się żyć z kimś, kto potrafi tak zimno i z wyrachowaniem zdradzić.

Minęło kilka miesięcy. Nadal bolało, ale z każdym dniem czułam się silniejsza. Zrozumiałam, że lepiej być samą niż z kimś, kto kocha twoje mieszkanie, a nie ciebie.

Dziś, gdy widzę młode pary przygotowujące się do ślubu, myślę, że miałam szczęście. Tak, szczęście. Bo poznałam prawdę, zanim
powiedziałam „tak”.

Teraz wiem jedno: lepsze złamane serce niż złamane życie.

Przez lata opiekowałam się babcią i wierzyłam, że kiedyś mi się odwdzięczy za mój gest. Zamiast tego babcia zostawiła mieszkanie swojej siostrze

Po tym, jak wyszłam za mąż, mój mąż przyprowadził do nas swoją 10-letnią córkę. Kiedy zapytałam go, dlaczego ona tu jest, odpowiedział: „Anna chce ułożyć sobie życie osobiste, a my i tak nie mamy dzieci”

Teściowa początkowo nie okazywała mi żadnej sympatii, ale kiedy mój mąż postanowił opuścić rodzinę, uratowała nasze małżeństwo i została nianią dla mojego syna