Nie pamiętam dokładnie, o której godzinie przyjechaliśmy. Droga się dłużyła, dzieci były zmęczone, a ja w głowie wciąż miałam jedno: w końcu będziemy razem.
Moja siostra nalegała na ten wyjazd od miesięcy. „Przyjedźcie, pobędziecie u nas kilka dni, odpoczniecie, zmienicie otoczenie” — powtarzała. Brzmiało szczerze. Uwierzyłam.
Weszliśmy do mieszkania z walizkami, jeszcze w kurtkach, kiedy ona zniknęła w kuchni.
Ja zostałam w przedpokoju, poprawiając szalik młodszemu dziecku, gdy nagle usłyszałam jej głos. Był przyciszony, nerwowy. I głos jej męża, o wiele wyraźniejszy.
— Jak długo jeszcze będę karmić twoją rodzinę? — powiedział.
Nie kaszlnęłam. Nie poruszyłam się. Stałam tak, jakbym przypadkiem znalazła się w cudzym życiu, w miejscu, w którym nie powinnam była być. Te słowa nie były rzucone w złości. Właśnie to zabolało najbardziej. One brzmiały jak coś, co dojrzewało w nim od dawna.
Po chwili wyszli do nas oboje, uśmiechnięci, jakby nic się nie stało. Siostra rzuciła: „Zaraz zrobimy herbatę”, jej mąż zapytał, czy droga była męcząca. Odpowiadałam automatycznie.
Głowa kiwała się sama. W środku coś we mnie zaczęło się powoli zamykać.
Przy kolacji było poprawnie. Nawet miło. Śmiech dzieci, rozmowy o pracy, o tym, jak drogo jest teraz wszystko. Siostra opowiadała o sąsiadach, on żartował.
Gdyby nie to jedno zdanie, pomyślałabym, że to zwyczajny, dobry wieczór. Ale ono siedziało we mnie jak drzazga.
Wieczorem, kiedy dzieci już spały, a ja stałam przy zlewie, usłyszałam, jak siostra podchodzi.
— Jesteś jakaś cicha — powiedziała.
Spojrzałam na nią długo.
— Słyszałam waszą rozmowę — odpowiedziałam w końcu. — Tę z przedpokoju.
Zamarła.
— Którą rozmowę?
— O karmieniu mojej rodziny.
Przez chwilę nic nie mówiła. Potem westchnęła.
— On nie miał tego na myśli tak, jak to brzmi.
— A jak to brzmi? — zapytałam spokojnie.
— Po prostu… jest zmęczony. Wszystko drożeje. Czasem mówi rzeczy, których nie powinien.
Pokiwałam głową.
— Rozumiem zmęczenie — powiedziałam. — Nie rozumiem tonu. Ani tego, że mówi się tak o rodzinie.
Usiadłyśmy przy stole. Z kuchni dobiegał tyk zegara, ten dźwięk zawsze mnie uspokajał, teraz tylko potęgował napięcie.
— Zaprosiłaś nas — powiedziałam. — Nie przyjechaliśmy tu z przymusu. Gdybym wiedziała, że jesteśmy problemem…
— Nie jesteście — przerwała mi szybko. — To nie tak.
— To jak? — zapytałam cicho.
Nie odpowiedziała od razu. W jej oczach zobaczyłam coś, czego wcześniej nie dostrzegałam — nie złość, nie wrogość, tylko wstyd.
— Czasem myślę, że wszyscy czegoś od nas chcą — powiedziała w końcu. — A my też mamy swoje granice.
Te słowa były bardziej szczere niż wszystko wcześniej. Ale przyszły za późno.
Następnego dnia atmosfera była inna. Uprzejma. Zbyt uprzejma. Jakbyśmy wszyscy grali role, które nagle stały się niewygodne. Jej mąż
był miły, aż przesadnie.
Pomagał dzieciom, proponował kawę, pytał, czy czegoś nie potrzeba. Patrzyłam na to i myślałam, że niektórych
słów nie da się cofnąć nawet największą grzecznością.
Kiedy pakowaliśmy się szybciej, niż planowaliśmy, siostra zapytała:
— Już?
— Tak — odpowiedziałam. — Będzie wam lżej.
Chciała coś powiedzieć, ale się powstrzymała. Tylko mnie przytuliła. Mocno. Jakby wiedziała, że ta wizyta zostawi po sobie coś więcej
niż wspólne zdjęcia.
W drodze powrotnej mąż zapytał, czy jestem zła.
— Nie — odpowiedziałam. — Jestem uważniejsza.
Bo czasem nie chodzi o to, że ktoś nas nie chce. Czasem chodzi o to, że ktoś chce, ale tylko pod warunkiem, że nie będziemy za bardzo. A ja nie chcę być w niczyim życiu „na miarę możliwości”.