Przed ślubem powiedziałam mężowi, że jeśli jego matka będzie się wtrącać w organizację uroczystości, nie będzie mnie na niej. A ona powiedziała do swojego syna: „Mam synową z charakterem, ale już niejedną taką postawiłam w miejscu”

Jeszcze zanim powiedzieliśmy sobie „tak”, wiedziałam, że jeśli w naszym małżeństwie pojawi się trzeci głos, to nie będzie to dziecko ani los, tylko jego matka.

Nie była zła w oczywisty sposób. Nie krzyczała, nie obrażała wprost. Była z tych kobiet, które wszystko wiedzą lepiej, a swoje decyzje nazywają „troską”.

Dlatego jeszcze przed ślubem usiadłam z moim narzeczonym przy kuchennym stole i powiedziałam spokojnie, bez emocji, że mam jedną, jedyną zasadę: jeśli jego matka zacznie ingerować w organizację naszego ślubu, jeśli spróbuje decydować za nas, mnie na tej uroczystości po prostu nie będzie.

Nie zrobię awantury, nie będę płakać, po prostu zniknę.

Popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

— Dlaczego od razu tak radykalnie? — zapytał.

— Bo znam twoją mamę — odpowiedziałam. — I znam siebie. Jeśli teraz ustąpię, później nie będę miała już żadnego głosu.

Zapewnił mnie, że wszystko będzie pod kontrolą, że porozmawia z nią i że ona „naprawdę chce dobrze”. Chciałam mu wierzyć. Byłam wtedy jeszcze naiwna, zakochana i przekonana, że miłość wystarczy, by ochronić własne granice.

Kilka dni później jego telefon zadzwonił wieczorem. Siedzieliśmy razem w salonie, rozmowa była głośno. Nawet nie próbował wyjść do innego pokoju.

— Synku, muszę ci coś powiedzieć — zaczęła jego matka słodkim tonem. — Twoja narzeczona to nie jest łatwa dziewczyna.

Znieruchomiałam.

— Ma charakter — ciągnęła. — Ale się nie martw. Ja już niejedną taką synową ustawiłam na właściwym miejscu.

Spojrzałam na niego. Milczał.

— Mamo, ona po prostu chce mieć wpływ na swój ślub — powiedział w końcu niepewnie.

— Wpływ? — prychnęła. — Kobieta zawsze chce rządzić. Dobrze, że ktoś musi trzymać ster.

Odłożył telefon, jakby nic się nie stało.

— I co teraz? — zapytałam cicho.

— Nie przejmuj się — odpowiedział. — Ona tak mówi, ale nie ma złych intencji.

Wtedy po raz pierwszy poczułam, że jestem w tej relacji sama.

Potem zaczęło się powoli, niemal niezauważalnie. Najpierw sala weselna.

— Za mała — stwierdziła, gdy tylko ją zobaczyła. — Rodzina się nie zmieści, ludzie będą gadać.

Potem menu.

— Kto teraz podaje takie potrawy? — kręciła głową. — U mnie na weselu było porządnie.

Potem suknia.

— Za skromna — powiedziała, patrząc na mnie krytycznie. — Nie podkreśla, kim będziesz w tej rodzinie.

Każda uwaga była wypowiedziana spokojnie, niemal z troską, ale za każdą kryła się ta sama myśl: to nie ty tu decydujesz.

Próbowałam rozmawiać.

— To jest mój ślub — powiedziałam w końcu. — Chcę, żeby był po mojemu.

— Jeszcze zobaczymy — odpowiedziała spokojnie. — Jak już będziesz żoną mojego syna, wiele się nauczysz.

Mąż znów milczał.

Wieczorami wracałam do domu zmęczona nie przygotowaniami, ale ciągłym udowadnianiem, że mam prawo do własnych decyzji. Czułam, że ten
ślub coraz mniej mnie dotyczy, a coraz bardziej staje się polem walki o władzę.

Na tydzień przed uroczystością powiedziałam mu wprost:

— Jeśli teraz mnie nie obronisz, później będzie tylko gorzej.

— Nie przesadzaj — odpowiedział. — To tylko ślub.

Nie, to nie był tylko ślub. To była próba generalna naszego małżeństwa.

W dniu, kiedy teściowa przyszła z gotowym planem stołów, listą zmian i własną wizją ceremonii, spojrzałam na nią spokojnie i powiedziałam:

— Prosiłam, żebyś się nie wtrącała.

Uśmiechnęła się chłodno.

— Widzę, że mam synową z charakterem — powiedziała. — Ale pamiętaj, ja tu jestem na dłużej.

Wtedy zrozumiałam, że to nie jest walka o ślub. To walka o moje miejsce, mój głos i moje życie. I że jeśli teraz się cofnę, zawsze
będę tylko dodatkiem do jej decyzji.

Nie wiem jeszcze, jak to się wszystko skończy. Ale wiem jedno: granice, które stawia się przed ślubem, są jedynymi, które mają
jeszcze szansę być respektowane.

Bo później wszyscy mówią już tylko jedno zdanie:

„Trzeba było pomyśleć wcześniej.”

Mój mąż ciągle nie jest zadowolony z tego, jak prowadzę dom. Pracuję zdalnie, ale nie bierze pod uwagę wszystkich obowiązków domowych: „Cały czas siedzisz w domu i powinnaś wszystko zdążyć zrobić”

Starszy syn zawsze mówił, że wraz z mężem bardziej kochamy naszego młodszego syna niż jego. Teraz uważa, że chcemy zostawić mieszkanie również Wiktorowi i nie odwiedza nas

Kiedy mój mąż miał urodziny, powiedział, że chce, aby na uroczystości byli obecni jego rodzice, a mojej rodziny nie chce widzieć: „Przez te wszystkie lata mi się znudzili, a do tego jeszcze musiałbym ich karmić”