Pozwoliłam teściowej zamieszkać u nas na czas remontu, a ona się zgodziła, ale nawet nie przypuszczałam, że zostanie u nas na dłużej i zacznie ustanawiać swoje zasady: „Wytrzymaj, kochanie, to przecież moja mama”

Zgodziłam się bez dłuższego zastanowienia. Kiedy mąż powiedział, że jego mama ma remont w mieszkaniu i potrzebuje miejsca „na chwilę”, uznałam, że tak po prostu trzeba.

Rodzina jest rodziną. Wtedy jeszcze wierzyłam, że kilka tygodni to drobiazg, coś, co da się spokojnie przetrwać.

Sama powiedziałam: „Oczywiście, niech przyjedzie”. Nie wiedziałam, że w tym momencie otwieram drzwi nie tylko dla niej, ale też dla cudzych zasad w naszym domu.

Przyjechała spokojna, z torbami pełnymi ubrań i własnych przyzwyczajeń. Na początku była uprzejma, dziękowała, powtarzała, że nie chce być problemem.

„To tylko na moment, nawet mnie nie zauważycie” — mówiła. Mąż był zadowolony, ja też próbowałam taka być. Przez pierwsze dni naprawdę się starałam.

Gotowałam więcej, wstawałam wcześniej, pilnowałam porządku. Chciałam, żeby czuła się dobrze, ale też żeby między nami było normalnie.

Zmiany przyszły powoli, niemal niezauważalnie. Najpierw drobne uwagi. „Dlaczego dziecko jeszcze nie śpi?”. „U nas obiady zawsze były o innej godzinie”.

„Ta zupa jest dobra, ale ja robię ją inaczej”. Uśmiechałam się, kiwałam głową, mówiłam sobie, że to starsza osoba, że nie warto brać wszystkiego do siebie. Mąż za każdym razem ucinał temat jednym zdaniem: „Wytrzymaj, kochanie, to przecież moja mama”.

Z czasem przestała pytać, a zaczęła decydować. Przestawione szafki w kuchni, inne miejsce na talerze, moje rzeczy odsunięte na bok.

„Tak będzie wygodniej” — oznajmiała spokojnym tonem, jakby ten dom należał do niej od zawsze. Coraz częściej czułam się jak gość we własnym mieszkaniu. Wracałam z pracy zmęczona i widziałam, że ktoś znowu „ulepszył” naszą codzienność bez pytania.

Remont się przedłużał. Najpierw brakowało materiałów, potem ekipa się nie wyrobiła, potem „jeszcze tydzień”. Tydzień zamienił się w miesiąc.

A ja coraz częściej łapałam się na tym, że wstrzymuję oddech, zanim wejdę do kuchni. Bałam się kolejnej uwagi, kolejnego spojrzenia pełnego oceny. Nawet przy dziecku słyszałam: „Nie tak je ubierasz”, „Za bardzo je rozpieszczasz”.

Najbardziej bolało to, że mąż przestał zauważać mój stan. Gdy próbowałam spokojnie powiedzieć, że jest mi ciężko, odpowiadał zmęczonym głosem: „Ona jest starsza, nie zmienisz jej”. Albo znów to samo: „Wytrzymaj, kochanie…”. A ja nie chciałam już wytrzymywać.

Chciałam żyć normalnie. Chciałam wracać do domu i czuć spokój, a nie napięcie.

Pewnego wieczoru, gdy usiadłam sama w pokoju, dotarło do mnie, że nikt nie zapytał mnie, jak długo jeszcze dam radę. Że w imię czyjegoś komfortu oddałam swój. Teściowa znalazła tu swoje miejsce, swoje reguły, swoją codzienność. A ja powoli traciłam własną.

Zrozumiałam, że problem nie polega na tym, że ona u nas mieszka. Problem polega na tym, że nikt nie postawił granic.

Nie wiem, jak długo jeszcze to potrwa. Wiem jednak jedno — pomoc nie powinna oznaczać rezygnacji z siebie. A zdanie „to przecież moja mama” nie może być usprawiedliwieniem dla wszystkiego.

Bo nawet największa cierpliwość ma swoje granice. I czasem największą odwagą nie jest wytrzymać, ale powiedzieć spokojnie: „To jest mój dom. I ja też mam tu swoje miejsce”.

W pewnym momencie naszego wspólnego życia z mężem zrozumiałam, że mnie zdradza, a potem dowiedziałam się, że jego kochanką jest jego sekretarka, młodsza ode mnie o 20 lat: „A czego się spodziewałaś, ona jest młoda i piękna, a ty cała w kuchni”

Zadzwoniłam do mamy, żeby pogratulować jej urodzin, ale zamiast tego rozczarowałam się wszystkim. Przypomniała mi, że zabrałam babci mieszkanie, chociaż miałam gdzie mieszkać, a mój brat mieszka z nią

Mama zawsze lubi nam przypominać, że jest bardziej lojalna wobec mojej siostry. A wczoraj, w dniu moich urodzin, wspomniała o tym, że mieszkamy w jej mieszkaniu: „Gdyby nie ja, to gdzie byście teraz byli z małym dzieckiem”