Moja przyjaciółka często dzieli się szczegółami swojego życia i pracy, ale nie pyta mnie o moje

Martyna i ja przyjaźnimy się od wielu lat. I za każdym razem, gdy słyszę dzwonek telefonu i widzę jej imię na ekranie, mam mieszane uczucia.

Z jednej strony wydaje mi się, że jest przyjaciółką i powinniśmy utrzymywać kontakt. Z drugiej strony, od czasu do czasu zaczynam czuć się zmęczona niekończącymi się problemami, które ciągle na mnie zrzuca.

Pewnego wieczoru, siedząc na kanapie z filiżanką herbaty, znów usłyszałam znajomy sygnał. To była Martyna.

Radośnie się z nią przywitałam, a ona nawet nie pytając, co u mnie, zaczęła opowiadać o sobie.

„Właśnie rozmawiałam z szefem i znowu zaczął mnie naciskać w sprawie raportu! Jestem zmęczona jego ciągłą krytyką! Czuję się, jakby chciał mnie po prostu wyrzucić z tej pracy!”.

Słuchałam go z uwagą, kiwając głową i od czasu do czasu wtrącając własne komentarze. Próbowałam powiedzieć coś od siebie, ale moja przyjaciółka nadal mówiła o swojej pracy, o tym, jak trudno było jej poradzić sobie z presją i jak brakowało jej wsparcia.

W końcu rozmowa dobiegła końca, a kiedy przestała mówić, postanowiłam być szczera.

Przyznałam jej szczerze, że ja też nie zawsze czuję się dobrze. Też mam problemy w pracy i muszę się z nią nimi podzielić.

W odpowiedzi zapadła cisza. Zamarłam na chwilę, czekając, aż zapyta, co mnie dręczy lub wesprze mnie w jakiś sposób.

Martyna przeprosiła i powiedziała, że nie ma czasu, bo musi zadzwonić do koleżanki i zapytać o raport. Poprosiła mnie o przełożenie rozmowy na później.

A to był tylko jeden epizod. Tak naprawdę działo się tak za każdym razem. Cały czas słuchałam o jej problemach i starałam się być dobrą przyjaciółką, ale kiedy przychodziło do moich przeżyć, Martyna jakby się wyłączała.

Postanowiłam porozmawiać z nią o tym następnym razem, gdy znów zadzwoni. I ten moment nadszedł. Kilka dni później Martyna zadzwoniła ponownie.

„Cześć! Nie masz pojęcia, co mi się wczoraj przytrafiło w pracy” – zaczęła ponownie, nie czekając nawet na powitanie.

Przerwałam jej i powiedziałam, że już wiele razy rozmawiałyśmy o jej pracy, a teraz naprawdę muszę jej coś powiedzieć.

Zamarła, ale zgodziła się, a w jej głosie zabrzmiało lekkie rozczarowanie. Zaczęłam opowiadać o swoich problemach w pracy, o tym, że ostatnio czuję się przygnębiona i że muszę coś z siebie wyrzucić.

Martyna jednak ledwo mnie słuchała, nic nie mówiła i od razu zwróciła się do siebie. Przygryzłam wargę, nie wiedząc, jak zareagować.

Czy to dlatego ona robi to cały czas? Próbowałam zwrócić na siebie uwagę, bo przecież cały czas rozmawiamy tylko o jej problemach. Zamarła na chwilę, po czym powiedziała:

„Och, jakie ty możesz mieć problemy! Zadzwoniłam do ciebie, żeby podzielić się moimi uczuciami. A ty myślisz tylko o sobie!”.

Krzyknęłam, że ja też mam problemy i nie żyję w idealnym świecie, a ona ma obsesję na swoim punkcie. Wtedy Martyna nazwała mnie egoistką.

Zdałam sobie sprawę, że dotarłyśmy do ślepego zaułka. Westchnęłam i zasugerowałam, żebyśmy zrobiły sobie przerwę. Zawsze ją wspierałam i chciałabym, żeby ona robiła to samo. Ale jeśli nie jest gotowa, to jeszcze nie teraz.

Potem po prostu się wyłączyłam. Byłam bardzo zdenerwowana i zraniona. Myślałam nawet, że nasza przyjaźń się skończyła. Jednak, ku mojemu zaskoczeniu, moja przyjaciółka zadzwoniła do mnie kilka dni później.

Magda powiedziała, że obiecała więcej słuchać i starać się mnie zrozumieć. Nie spodziewała się tylko, że usłyszy, że ja też czegoś potrzebuję.

Byłam mile zaskoczona. Powiedziałam, że to dla mnie bardzo ważne, aby nasze rozmowy były wzajemne. Cieszyłam się, że chciała nad tym popracować, mając nadzieję, że w końcu znalazłyśmy wspólną płaszczyznę.

Kilka dni później rozmawialiśmy ponownie i teraz, gdy ona dzieliła się swoimi obawami, ja również mogłam mówić o swoich uczuciach.

Zdałam sobie sprawę, że nie osiągnęłyśmy jeszcze ideału, ale nasza rozmowa była przynajmniej początkiem zmian.

I być może, patrząc wstecz, zdałam sobie sprawę, że ten konflikt był tylko kolejnym krokiem w kierunku wzmocnienia naszej przyjaźni. I jak ważne jest, aby nie milczeć, ale mówić o swoich potrzebach.

Matka mojego męża czeka, aż znajdziemy pracę dla jego brata. Ale on jest dorosły i powinien sam o sobie decydować

Słynna aktorka „Klanu” opuszcza serial po 27 latach: „Dopóki gram w 'Klanie’, dopóty nie mam szans na inną rolę”

Początkowo mężczyzna powiedział swojej żonie, że opuszcza ją z powodu jej starej matki, która mieszkała z nimi, i lat, które zmarnował. Teraz będzie żył dla siebie