Moja matka pomagała wszystkim oprócz własnej rodziny, a teraz nie rozumie, dlaczego my nie pomagamy jej

Moja matka i ja zawsze bardziej przejmowałyśmy się problemami i losem innych ludzi, a ona nie miała energii, czasu ani chęci, by zająć się własną rodziną.

Musieliśmy nauczyć się radzić sobie sami i tak się stało. A teraz moja matka jest zaskoczona i oburzona tym, jak jej dzieci, które dorastały mając przed oczami tak wspaniały przykład, okazały się tak złe i nieczułe.

Mój ojciec zmarł, zanim urodził się mój brat. Moja matka była wtedy w siódmym miesiącu ciąży, a ja miałam trzy lata. Po prostu nie miała wystarczająco dużo uwagi dla własnych dzieci i rodziców.

Dobrze pamiętam moich dziadków. Wychowywali mojego brata i mnie, że tak powiem.

Podczas gdy moja mama biegała i pomagała w sierocińcach, schroniskach, szkołach z internatem i robiła inne dobre i znaczące rzeczy, moja babcia zabierała nas do przedszkola, mój dziadek robił zabawki, a nawet kilka razy zabrali nas nad morze.

Z drugiej strony moja mama przez całe życie była zaangażowana we wszelkiego rodzaju związki zawodowe, komitety i inne organizacje. jedno zadanie domowe w szkole.

Wciąż pamiętam, jak pakowała rzeczy dla ofiar pożaru i włożyła do torby moją elegancką sukienkę, którą miałam na sobie tylko dwa razy.

Dostałam ją od babci. Rozpłakałam się, a mama powiedziała, że to wstyd być tak chciwym – domy ludzi spłonęły, a ja szlochałam nad sukienką.

Nasze zabawki, ubrania, książki, nawet rower mojego brata – wszystko trafiło do biednych ludzi, którzy potrzebowali tego bardziej niż my.

Potem przyzwyczailiśmy się trzymać najważniejsze rzeczy nie w domu, ale u babci. Nie pozwalała mamie podchodzić do drzwi, a sama nie chciała tam iść. Można powiedzieć, że nigdy nie było między nimi żadnej relacji.

Moja mama nie znalazła nawet czasu, żeby przyjść na pogrzeb swojego dziadka, swojego ojca. Nastąpił kolejny kataklizm, znowu ktoś potrzebował pomocy.

Po jego pogrzebie stan zdrowia babci się pogorszył. Byłam w liceum, a mój brat w gimnazjum, ale to my opiekowaliśmy się babcią, gotowaliśmy jej posiłki, nosiliśmy leki i wzywaliśmy karetkę.

Prosiłam mamę, żeby przyjechała i ją wspierała, ale udawała, że jej to nie dotyczy. Kiedy brakowało pieniędzy, pomagali sąsiedzi babci.

Przynosili jedzenie, dawali pieniądze nie jako pożyczkę, ale po prostu za darmo. Od tego momentu właściwie zamieszkaliśmy z babcią. W domu nie było co robić.

Mama nie protestowała. Myślę, że nawet się ucieszyła, od razu przygarniając biedną rodzinę, której dom był albo zalany, albo spalony.

Moja mama nie wiedziała, gdzie poszłam na studia, jak studiował mój brat, bardziej interesował ją los innych ludzi. O wiele bardziej interesował ją los kociąt w piwnicy niż nas i jej własnej matki.

Moja babcia otrząsnęła się po stracie męża i myślę, że pozbierała się tylko dla nas, zdając sobie sprawę, że jeśli odejdzie, mój brat i ja zostaniemy sami.

Żyła do 23 roku życia. Moja mama również nie przyszła na jej pogrzeb, mimo że powiedzieliśmy jej o śmierci babci.

W tym czasie mój brat i ja już zdaliśmy sobie sprawę, że nie mamy mamy. Jest kobieta, która nas urodziła, ale nie ma mamy, opierając się na tej postawie.

Sami skończyliśmy szkołę, znaleźliśmy pracę, dzieliliśmy mieszkanie, które zostawiła nam babcia, wzięliśmy kredyty hipoteczne i założyliśmy rodziny.

Mam teraz trzydzieści dziewięć lat, moje dzieci mają pięć i osiem lat. Mój brat również ma dwójkę dzieci, nieco młodszych od moich. Żadne z nich nigdy nie widziało swojej babci, naszej matki.

Kilka lat temu moja matka próbowała się z nami skontaktować i wspomniała, że ma dzieci. Miała ogromny dług za rachunki za media, którego z jakiegoś powodu nikt nie chciał zapłacić. Nadszedł czas, aby przypomnieć sobie o dzieciach.

Odmówiłam pomocy, a mój brat nawet nie chciał z nią rozmawiać. Nie mogłam tego znieść, wyraziłam wszystko, co gotowało się w mojej duszy od wielu lat.

To było jak ogromny ciężar zdjęty z moich ramion. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że przez te wszystkie lata tak mocno na mnie naciskał.

A teraz moja matka narzeka wszystkim na obojętność mojego brata i mnie. Ludzie zastanawiają się, jak taka wspaniała kobieta może mieć tak złe i niewdzięczne dzieci.

A moja matka sama zadaje sobie to samo pytanie. Wierzy, że swoim przykładem zainspirowała nas do robienia dobrych uczynków. Ale swoim przykładem pokazała mojemu bratu i mnie jedną rzecz – jak nie traktować swojej rodziny.

Mój były mąż chciał, aby nasza córka pomagała jego nowej żonie przy dziecku, ale ja byłam temu przeciwna

Siostra mojej żony postanowiła podzielić się z moją żoną doświadczeniami ze swojego życia rodzinnego. Teraz Angela mi nie ufa

Z Grzegorzem mieszkaliśmy razem pół roku i to mi wystarczyło, bo on słucha matki we wszystkim, więc niech z nią mieszka