„Moja mama nie spodziewała się, że będę często odwiedzać teściową i zupełnie zapomniałam drogę do nich: co ci obiecała”

Na pierwsze spotkanie z moją przyszłą teściową szłam ze strachem. Kolana dosłownie mi się uginały, gdy wchodziłam po schodach.

Dzięki moim drogim przyjaciołom przestraszyli mnie tak bardzo, że przygotowywałam się na widok potwora w moim ciele.

Każda z nich uznała za swój obowiązek opowiedzieć kilka przerażających historii z udziałem własnych teściowych.

Na przykład teściowa Natalii ma zwyczaj niezapowiedzianych odwiedzin w sobotni poranek, kiedy jej przyjaciółka i jej mąż odsypiają tydzień pracy.

Lara śmiała się histerycznie, gdy opowiadała mi, jak matka jej męża sprawdza czystość podłogi w ich domu.

Dosłownie bierze serwetkę i sprawdza powierzchnie, mówiąc, że wdychanie kurzu nie jest dobre dla jej syna.

Grzegorz, mój narzeczony, opowiadał mi o swojej matce jako o osobie surowej i wymagającej. W ten sposób w mojej głowie pojawił się obraz potwora.

Teściowa okazała się jednak zaskakująco miłą kobietą. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiła, było zapytanie mnie o moje nawyki żywieniowe. Tak, tak, dokładnie o to.

Moja teściowa wyciągnęła z kieszeni mały notes i długopis i zaczęła mnie pytać, czy jestem uczulona na jakieś pokarmy.

Szczęka mi opadła. Nikt wcześniej nie pomyślał, by mnie o to zapytać. Szczerze powiedziałam jej, że uwielbiam smażonego kurczaka i nienawidzę białej kapusty.

Moja teściowa zapisała wszystko i wyjaśniła, widząc moje podkrążone oczy, że ma trzech synów, dwie synowe, pięcioro wnucząt, a twoja rodzina jest w drodze. Każdy ma swoje preferencje smakowe, niektórzy mają alergie. Nie sposób tego wszystkiego spamiętać. Trzeba to zapisać.

Wow, pomyślałam sobie. Nie, poważnie, po raz pierwszy od prawie trzydziestu lat spotkałem osobę, która tak bardzo troszczy się o innych.

I nie są to tylko słowa. Na pierwszej domowej uroczystości, na którą zostaliśmy z mężem zaproszeni przez jego matkę, zobaczyłam na stole kilka talerzy z etykietami wydrukowanymi na drukarce.

„Dla Michała bez soli”, „Dla Diany bez jajek”, „Dla Adama bez rodzynek” itp. Były też „ogólne” dania bez etykiet i naklejek.

Nikt oprócz mnie nie był zaskoczony tym, co zobaczyłam. Mój mąż powiedział, że to dla nich codzienność. Powiedział, że mama gotuje tak, aby zadowolić wszystkich.

Od tamtej pory święta mojej teściowej stały się dla mnie prawdziwymi świętami. Moja dusza po prostu śpiewa, kiedy ich odwiedzam.

Zupełnie odwrotnie czuję się, gdy odwiedzam własną matkę. A ona nawet ma do mnie pretensje!

Mój ojciec powiedział kiedyś, że jak tylko wyszłam za mąż, zupełnie o nich zapomniałam! Wszystkie święta spędzam u teściowej!

Jak inaczej mogłoby być, skoro nie można usiąść przy stole w domu mojej matki? Bez względu na to, jak bardzo prosiłem, jak dużo mówiłem, jak bardzo błagałem, nie mogłem do niej dotrzeć.

Na świątecznym stole zawsze jest tylko to, co według mojej matki powinno się na nim znaleźć. Jeśli powiesz, że czegoś nie jesz, nie lubisz lub, nie daj Boże, jesteś na coś uczulony, natychmiast zostaniesz wyśmiany.

Moja mama wiele lat temu powiedziała mi, że nie ma czegoś takiego jak alergia na czerwoną rybę. Ona i moja babcia próbowały nawet podsuwać mi tę rybę w jednej z sałatek pod pozorem innego dania. A potem były zaskoczone, widząc, że cierpię na ból brzucha.

Ponieważ czerwona ryba wywołuje u mnie rozstrój żołądka! Ale one tego nie rozumieją. Niemożliwe, moja mama to zbagatelizowała.

Do dziś pamiętam sylwestra z rodziną, kiedy cały wieczór musiałam żuć plasterki jabłka. Bo mama postanowiła gotować wyłącznie według własnego gustu.

Powiedziała: „Ja jestem gospodynią, ja wiem najlepiej. Więc jedz swoje i nie dziw się, że nikt nie chce do ciebie przychodzić.”

W końcu dla kogo pytam mamę, organizujesz święta, dla siebie czy dla tych, których spodziewasz się odwiedzić? Jeśli dla nas, to z jakiegoś powodu nie bierzesz pod uwagę naszych gustów.

Mama prychnęła. Jakbym miała robić te bzdury. Co to za pasja, nie cierp bzdur, trzeba jeść wszystko, co jest postawione na stole.

Milion razy mówiłam mamie, że nie jem majonezu. Nie mogę go strawić, dosłownie.

I myślisz, że mnie słyszała? Oczywiście, że tak. Przychodzisz do jej domu i widzisz, że stół jest zastawiony majonezowymi przekąskami i sałatkami. Tak to jest przemyślane, słowo honoru.

Nie wymagam, żeby mnie zadowalać do granic możliwości. Ale czy można zrobić choć jedną sałatkę bez majonezu? Jeśli czeka na wizytę córki i bardzo za nią tęskni.

Ale nie, dla mojej mamy to nonsens. Okazuje się więc, że chętnie spędzam czas u teściowej. Każdego członka rodziny traktuje z szacunkiem. Nawet dzieci starszych braci mojego męża dostają to, czego chcą, a nie ich babcia!

A moja mama niech się dalej obraża. Może kiedyś zrozumie, że my, jej dzieci i krewni, też jesteśmy ludźmi z własnymi przyzwyczajeniami i preferencjami.

„Mój mąż zaczął odwiedzać swoją matkę przez dłuższy czas, ale nie zabierał mnie ze sobą: Mama nie lubi obcych”

„Mam trudne relacje z moją siostrą, a raczej ich nie mam, ponieważ próbowała odebrać mi męża: rodzice robią wszystko, aby nas pogodzić”

„Moja mama nie ma już dwudziestu lat, ale zachowuje się tak dziecinnie naiwnie. Jestem w ciąży i sama potrzebuję pomocy”