„Mój własny syn wyrzucił mnie z domu i umieścił w małej szopie, gdzie przechowywano siano. Kogo wychowałam”

Mieszkaliśmy z mężem w przytulnym i wygodnym domu. Mieliśmy wszystkie udogodnienia, a także piękną okolicę, niesamowicie czyste powietrze i malowniczą przyrodę.

Mój mąż był pracowity, więc jako jedni z pierwszych doprowadziliśmy wodę do domu i od razu kupiliśmy pralkę, toaletę i wannę. Cieszyliśmy się życiem!

Pomimo swojego wieku, mój mąż nigdy nie przestał pracować, zawsze szukając nowych prac w niepełnym wymiarze godzin. Ja z kolei sadziłam kwiaty i miałam kilka grządek.

Obok naszego domu była mała działka, a niedaleko piękne jezioro. Radością było budzić się każdego dnia w tak fascynującym miejscu.

Ale mój mąż i ja popełniliśmy błąd. Postanowiliśmy przepisać cały nasz majątek na syna. Myśleliśmy, że syn zajmie się gospodarstwem, ale myliliśmy się.

Gdy tylko mój mąż zmarł, syn powiedział mi wprost, że nie zamierza zajmować się domem i nie powinnam liczyć na jego wsparcie i pomoc.

Bez względu na wszystko, silna ręka mężczyzny jest zawsze potrzebna w wiosce. Trzeba skosić wysoką trawę, wynieść śmieci czy coś naprawić.

Mój syn postanowił zamieszkać w domu swojej żony, na co ja i mój mąż częściowo przekazaliśmy pieniądze. Zostawił mnie samą ze wszystkimi problemami.

Adam zrozumiał, że nie poradzę sobie ze wszystkim sama i w końcu wyprowadził mnie ze swojego domu.

Zabrał mnie do siebie, a mój dom został sprzedany. Powiedział, że nie będzie mi już potrzebny.

Adam od razu zabrał wszystkie zarobione pieniądze dla siebie, a mi dał tylko dwa tysiące złotych na wydatki domowe. Obiecał mi, że zapewni mi i mojej żonie wszystko, czego będziemy potrzebować. Kiedy przywieźli mnie do domu, położyli mnie w salonie.

Nigdy nie skarżyłam się ani nie narzekałam: dawali mi jedzenie, były wszystkie udogodnienia, telewizor, stolik nocny, zawsze czysto i ciepło. Ale później wszystko się zmieniło.

Widziałam, że rzemieślnicy zaczęli przychodzić na nasze podwórko, ale nie chciałam o nic pytać. To była ich prywatna sprawa, ale później wszystko zrozumiałam.

Tuż obok ich domu znajdowała się mała szopa, w której trzymali siano. Kiedy fachowcy skończyli remont, Adam przeniósł tam wszystkie moje rzeczy, a także telewizor i szafkę nocną.

Prosiłam syna, żeby mi tego nie robił i nie przenosił mnie do pokoju, który zaczęli nazywać domem.

Okna tutaj są bardzo małe i zimą jest bardzo zimno. Nie mam tu żadnych znajomych ani przyjaciół. Nie mam z kim porozmawiać i opowiedzieć swojej historii.

Mój syn mnie unika, nigdzie mnie nie zabiera, nie pomaga mi. Po prostu zostawili mnie samej sobie. Mimo że mieszkamy w tej samej okolicy, rzadko się widujemy. Nie pozwalają mi nawet bawić się z wnukami.

Nie mogłam sobie wyobrazić, że mój jedyny syn może mi to zrobić na starość!

„Moja matka zdecydowała się odejść od ojca, mówiąc, że jest zmęczona. Teraz jest mi ciężko, a mój ojciec jest sam”

„Myślałam, że wychowałam prawdziwego mężczyznę, ale mój syn jest łajdakiem jak jego ojciec. Jak mam teraz z tym żyć”

„Jestem bardzo zła na moją teściową, nie chcę, żeby komunikowała się z moją córką: Nie mogę zaakceptować takiej postawy”