„W ramach rekompensaty mogę zostawić ci samochód” — powiedział spokojnie, jakby proponował mi herbatę, a nie rozwód po latach wspólnego życia.
Moje urodziny wypadły w święto. Od dziecka wydawało mi się, że to coś wyjątkowego — dzień, w którym nawet zwykłe sprawy nabierają znaczenia.
Kiedy wyszłam za mąż, wierzyłam, że ten dzień będzie należał do mnie i do nas. Że mój mąż sprawi mi przyjemność, choćby najmniejszą. Myliłam się. Bardzo.
Już od rana wiedziałam, że coś jest nie tak. Nie było uśmiechu, nie było „wszystkiego najlepszego”, nie było nawet spojrzenia. Mój mąż krzątał się po mieszkaniu nerwowo, co chwilę zerkał w telefon. W końcu powiedział:
— Muszę dziś pojechać do mamy. Wiesz, święto. Ona sama sobie nie poradzi.
— A moje urodziny? — zapytałam cicho, choć odpowiedź znałam aż za dobrze.
— Przecież możemy to uczcić innym razem — rzucił, zakładając kurtkę. — Mama jest ważniejsza w takich dniach.
Te słowa bolały bardziej, niż chciałam się do tego przyznać. Nie pierwszy raz jego matka była ważniejsza. Nie pierwszy raz ja byłam „później”, „innym razem”, „jak się uda”.
Wieczorem wrócił późno. Bez kwiatów. Bez tortu. Bez słowa „przepraszam”.
— Zjadłaś coś? — zapytał obojętnie.
Wtedy coś we mnie pękło.
— Czy ty w ogóle pamiętasz, że dziś są moje urodziny?
Westchnął ciężko, jakby to ja była problemem.
— Nie rób scen. To tylko dzień.
„Tylko dzień” — powtarzałam sobie w myślach całą noc. Tylko dzień, który pokazał mi, gdzie naprawdę jestem w jego życiu.
Kilka dni później poprosił, żebym usiadła. Pamiętam ten moment bardzo dokładnie. Kuchnia, stół, zimna kawa. Ten sam stół, przy którym tyle razy rozmawialiśmy o przyszłości.
— Muszę ci coś powiedzieć — zaczął.
— Słucham — odpowiedziałam, czując niepokój.
Nie patrzył mi w oczy.
— Zakochałem się w innej kobiecie.
Powiedział to spokojnie. Bez wstydu. Bez drżenia głosu. Jakby mówił o zmianie pracy albo o planach na weekend.
— Co…? — tylko tyle byłam w stanie z siebie wydusić.
— To się zdarza. Nie planowałem tego. Ale chcę być uczciwy. Proponuję rozwód.
Cisza była tak gęsta, że aż bolały uszy.
— Po tylu latach? Po wszystkim, co przeszliśmy?
— Nie przeciągajmy tego — odpowiedział. — Chcę to załatwić spokojnie.
A potem padło zdanie, które zapamiętam do końca życia:
— W ramach rekompensaty mogę zostawić ci samochód.
Spojrzałam na niego, nie wierząc w to, co słyszę.
— Samochód? — powtórzyłam. — To ma mi wynagrodzić zdradę? Lata poświęceń? Moje uczucia?
Wzruszył ramionami.
— To uczciwe. I tak jest na mnie.
Wtedy zrozumiałam wszystko. Nie tylko to, że mnie zdradził. Ale że nigdy mnie naprawdę nie widział. Byłam dodatkiem do jego życia.
Kimś, kogo można „zrekompensować” samochodem.
— A twoja mama? — zapytałam nagle. — Ona też wie?
— Oczywiście. Powiedziała, że najważniejsze, żebym był szczęśliwy.
Nie zdziwiło mnie to. Ona zawsze była pierwsza. Zawsze. Nawet teraz.
Wstałam od stołu. Ręce mi drżały, ale głos miałam spokojny.
— Weź sobie ten samochód. I swoją uczciwość też. Ja nie chcę niczego, co ma zakryć twoją zdradę.
Patrzył na mnie zaskoczony. Chyba spodziewał się łez, krzyku, błagania. A ja poczułam coś innego — ulgę. Bolesną, ale prawdziwą.
Tego wieczoru po raz pierwszy od dawna pomyślałam o sobie. Nie o nim. Nie o jego matce. Nie o tym, „co ludzie powiedzą”.
Moje urodziny były kilka dni wcześniej. I choć wtedy czułam się nieważna, dziś wiem jedno: największym prezentem było to, że wreszcie
zobaczyłam prawdę.
Nie każda zdrada zaczyna się w łóżku. Niektóre zaczynają się dużo wcześniej — wtedy, gdy ktoś przez lata wybiera wszystkich innych, tylko nie ciebie.