Mój mąż, za namową teściowej, namawia mnie, żebym nie szła do pracy i została z dzieckiem: „Jeśli się rozwiedziemy, to za co będę żyć”

Mój mąż od sześciu miesięcy powtarza mi, że nie muszę iść do pracy. Mówi, że lepiej, żebym została w domu i przygotowywała syna do szkoły, bo mamy wystarczająco dużo.

Wiem skąd wieje wiatr — teściowa podsuwa mu te „mądre” myśli.

Nigdy nie chciałam być kurą domową. Dlatego bardzo cieszę się na przyjście z urlopu macierzyńskiego, chcę poczuć się pełnoprawną osobą, a nie dodatkiem do pieca i dziecka.

Ale jest jeden duży problem: moja teściowa mówi mojemu mężowi, że to nieodpowiedzialne posyłać dziecko do przedszkola, zwłaszcza w naszych trudnych czasach.

Teściowa lubi powtarzać, że matka powinna być z dzieckiem. Co innego, gdy trzeba iść do pracy, ale my mamy wszystko.

Wszystko to dwupokojowe mieszkanie, w którym ściany od dawna wołają o remont, stary samochód, który mój mąż nieustannie naprawia, i dwuletni syn, którego planuję wysłać do przedszkola za rok. Zgodzę się, że wiele młodych rodzin nie ma tego co my, ale mamy też do czego dążyć.

Początkowo mój mąż wspierał mnie w moim pragnieniu, aby wyjść z urlopu macierzyńskiego i zacząć przynosić do domu pieniądze. Trwało to do momentu, kiedy jego matka dowiedziała się, że zamierzam posłać dziecko do przedszkola, żeby nie musiała z nim zostawać.

Zaczął mówić, że dzieci w przedszkolu zawsze chorują, a teraz to naprawdę przerażające! Wyjaśniłam, że to normalny proces adaptacji, kiedy dziecko choruje w przedszkolu. Nie można wychowywać dzieci w sterylności, to źle wpływa na odporność. A zachorować można wszędzie. Ale moja teściowa się ze mną nie zgadza.

Starałam się ignorować ataki teściowej. Byłam przyzwyczajona do tego, że zawsze wszystko robiłam źle, że we wszystkim się myliłam. Ale wkrótce odezwał się jej mąż.

Powiedział, że moja matka miała w czymś rację. Że nie ma potrzeby iść do pracy. Niech syn trochę podrośnie, nabierze sił, a wtedy zastanowią się, czy go oddać.

Powiedziałam mu, że później matka powie, że trzeba go osobiście wozić do wszystkich klubów i na wszystkie zajęcia. I co, mam z nim chodzić do pełnoletności? I będziemy żyć tak samo — bez remontów, w trybie ekonomicznym i modląc się, żeby auto wytrzymało jeszcze tydzień?

Mąż wycofywał się na jakiś czas, ale potem, przy wsparciu matki, zaczynał od nowa. Nazwał mnie kukułką, bo jego zdaniem inne matki starają się brać wolne w pracy, ogarniać gdzieś, żeby spędzić dodatkową minutę z dzieckiem, a ja jestem gotowa podrzucić je do przedszkola przy pierwszej nadarzającej się okazji i biec do pracy z podkulonym ogonem!

Chciałabym zarabiać tam miliony, ale jak to jest…

Powiedziałam jej, że zanim poszłam na urlop macierzyński, zarabiałam tyle, co jej syn. Jeśli uważa, że to za mało, to nie rozumiem, dlaczego jest przeciwna mojemu powrotowi do pracy. Dwie małe pensje są zdecydowanie lepsze niż jedna.

Jestem tak zmęczona kłótniami z nimi, że nie mam siły. Ale im bardziej zbliżam się do zakończenia urlopu macierzyńskiego, tym bardziej na mnie naciskają. Zostać w domu — i koniec.

Już zaczynałam wariować, bo jeśli się rozwiedziemy, co zrobię bez pracy, bez doświadczenia? Czy będę żebrać?

Mój mąż natychmiast podchwycił ten pomysł i zapytał mnie, czy już myślę o rozwodzie, skoro o tym mówię.

Ok, spójrzmy na to z innej strony — mój mąż nagle zachorował. Nie może przez jakiś czas pracować, są takie kłopoty. I co ma zrobić nasza rodzina? Czy wszyscy razem będziemy głodować, dopóki nie wróci do pracy? A jeśli zostanie zwolniony?

Mój mąż zaapelował do mnie, mówiąc, że z jakiegoś powodu myślę tylko o tym, co negatywne. Jak na razie pracuje i wszystko jest w porządku. Nie można przewidzieć wszystkiego, trzeba po prostu radzić sobie z sytuacją.

No cóż, jutro nie kończę urlopu macierzyńskiego, a ona i teściowa już się do mnie dobierają! I tak wrócę do pracy, bo czasy są teraz ciężkie i trzeba mieć jakieś zabezpieczenie. To jedno.

A po drugie, chcę wiedzieć, że mogę pracować, zarabiać pieniądze i dokładać się do rodzinnego budżetu. Chcę zrobić remont, kupić nowszy samochód, pojechać nad morze, a tego nie da się zrobić tylko z pensji męża.

Ale kiedy mu o tym powiedziałam, obraził się na mnie, jakbym robiła mu wyrzuty z powodu jego małej pensji. Mój mąż nie chce mnie słuchać. A jego teściowa zawsze chce z nim rozmawiać, a on powtarza za nią.

Obym miała siłę dożyć do końca urlopu macierzyńskiego, nie zwariować i wysłać teściową prosto tam, gdzie wilki boją się ugryźć. I mojego męża w tym samym czasie.