Kiedy synowie przestali mnie odwiedzać, postanowiłam, że zostawię mieszkanie mojej siostrzenicy. Ona przynajmniej się mną opiekuje

Kiedy byłam młodsza, wydawało mi się, że największym szczęściem kobiety są dzieci. Żyłam tylko dla nich, rezygnując ze wszystkiego, aby mieli lepsze życie.

„Mamo, jesteś dla nas najlepsza” – mówili w dzieciństwie, a moje serce śpiewało.

Wierzyłam, że miłość, którą im daję, wróci mi stokrotnie, gdy nadejdzie starość. Ale myliłam się.

Synowie dorastali, stali się dorosłymi mężczyznami, każdy ma pracę, rodzinę, swoje sprawy. To naturalne, rozumiem. Ale dlaczego w moim życiu zapanowała taka cisza?

Dlaczego telefon, który wcześniej nie milkł od ich połączeń, teraz milczy tygodniami? „Mamo, nie mam czasu, przyjadę później” – zawsze się spieszą. Ale to „później” nie nadchodzi.

Siedziałam wieczorami przy oknie i patrzyłam na podwórko, gdzie kiedyś razem sadziliśmy kwiaty. W pokoju było pusto, a w głowie rozbrzmiewał tylko jeden głos: „Czy naprawdę nie jestem już potrzebna?”

I wtedy pojawiła się ona – moja siostrzenica. Córka mojej zmarłej siostry. Przyjechała pewnego dnia i powiedziała:

– Ciociu, jesteś tu sama. Pomogę ci.

Zaczęła przychodzić co tydzień, przynosiła produkty, przygotowywała mi herbatę, mogłyśmy godzinami rozmawiać. Patrzyłam na nią i myślałam: „Dlaczego to nie moje dzieci, a siostrzenica troszczy się o mnie?”.

Kiedy zachorowałam, nocowała przy moim łóżku, podawała mi lekarstwa, poprawiała kołdrę. I wtedy po raz pierwszy płakałam nie z powodu samotności, ale z powodu tego, że obok mnie jest ktoś, komu naprawdę na mnie zależy.

Synowie pojawiali się tylko sporadycznie. „Mamo, jesteśmy zajęci. Mamy pracę, mamy kredyty, mamy dzieci” – tłumaczyli.

Kiwałam głową, udawałam, że rozumiem. Ale w duszy czułam zimną pustkę.

Pewnego wieczoru wzięłam teczkę z dokumentami i długo się zastanawiałam. Komu zostawić mieszkanie? To było jedyne prawdziwe dziedzictwo, jakie miałam.

I nagle zrozumiałam: nie zawsze rodzinne więzy oznaczają prawdziwą bliskość. Postanowiłam przepisać mieszkanie na siostrzenicę.

To właśnie ona stała się dla mnie wsparciem, to ona ogrzewała mnie w chwilach, gdy moi synowie odwrócili się ode mnie.

„Synowie, nie osądzajcie mnie – zwracałam się w myślach – ale spadek powinien otrzymać nie ten, kto nosi moje nazwisko, ale ten, kto pamięta, że żyję i potrzebuję ciepła”.

Być może dowiedzą się o tym i będą obrażeni. Być może powiedzą, że postąpiłam niesprawiedliwie. Ale czy sprawiedliwe było to, że przez lata oddawałam swoje serce, a w zamian otrzymałam obojętność?

Teraz jestem spokojna. Bo wiem, że kiedy zamknę oczy, obok będzie osoba, która poda mi rękę. I nie ma znaczenia, że jest to moja siostrzenica, najważniejsze jest to, że jest dla mnie jak córka.

Córka zawsze mówiła, że będzie nam pomagać na starość, ale kiedy wyszła za mąż, jakby zapomniała o swojej obietnicy

Nie pomagam mojej mamie w niczym i nie zamierzam tego robić. Przez całe życie pomagała i troszczyła się tylko o mojego brata

Kiedy mąż wyjechał w podróż służbową, żona odesłała teściową z powrotem na wieś: „Synku, wszystko w porządku, lepiej zostanę w domu”