Kiedy mój mąż miał urodziny, powiedział, że chce, aby na uroczystości byli obecni jego rodzice, a mojej rodziny nie chce widzieć: „Przez te wszystkie lata mi się znudzili, a do tego jeszcze musiałbym ich karmić”

Nigdy nie uważałam się za osobę konfliktową. Przez lata byłam tą, która ustępuje, tłumaczy, szuka kompromisu. Myślałam, że tak właśnie wygląda dojrzałe małżeństwo.

Dopiero urodziny mojego męża otworzyły mi oczy na to, jak bardzo się myliłam.

Zbliżała się okrągła rocznica. Czterdziestka. Pomyślałam, że to dobra okazja, żeby zaprosić obie nasze rodziny, usiąść razem przy stole, pośmiać się, zrobić kilka zdjęć.

Moi rodzice zawsze byli skromni, nienarzucający się, cieszyli się z każdego zaproszenia. Jego rodzice – głośni, dominujący, przekonani, że świat kręci się wokół nich. Mimo wszystko wierzyłam, że ten dzień może być inny.

— Musimy ustalić listę gości — powiedziałam pewnego wieczoru, pokazując mu kalendarz. — Sala już zarezerwowana.

Spojrzał na mnie bez większego zainteresowania.

— Moi rodzice na pewno będą — odparł. — Reszta… zobaczymy.

— Jak to „zobaczymy”? — zapytałam ostrożnie. — Moi rodzice, siostra, wujostwo…

Westchnął ciężko, jakby rozmowa już go męczyła.

— Słuchaj — powiedział w końcu. — Ja naprawdę nie chcę twojej rodziny na swoich urodzinach.

Poczułam, jak coś ściska mnie w środku.

— Dlaczego? — zapytałam. — Przecież nic ci nie zrobili.

Wzruszył ramionami.

— Przez te wszystkie lata mi się znudzili — rzucił obojętnie. — A do tego jeszcze musiałbym ich karmić.

Myślałam, że źle usłyszałam.

— Znudzili? — powtórzyłam. — To są moi rodzice.

— No właśnie — odpowiedział. — Twoi. Nie moi.

Zapadła cisza. Taka ciężka, dusząca. Próbowałam jeszcze żartować, łagodzić sytuację.

— To tylko jeden wieczór — powiedziałam cicho. — Dla mnie to ważne.

— Dla mnie ważne jest, żeby było po mojemu — uciął. — To moje urodziny.

Tamtej nocy długo nie spałam. Przypominałam sobie wszystkie sytuacje, które wcześniej ignorowałam. Jego ironiczne komentarze, gdy
wracaliśmy od moich rodziców.

Jego minę, gdy mama pakowała nam jedzenie „na drogę”. Jego słowa: „Twoja rodzina zawsze wszystko komplikuje”.

Rano spróbowałam jeszcze raz.

— A jeśli ja nie przyjdę na te urodziny? — zapytałam spokojnie.

Zaśmiał się.

— Nie przesadzaj. Zrobisz scenę o nic.

I wtedy coś we mnie pękło.

— To nie jest „nic” — odpowiedziałam. — To brak szacunku. Do mnie. Do ludzi, którzy mnie wychowali.

Spojrzał na mnie z irytacją.

— Zawsze dramatyzujesz — powiedział. — Może rzeczywiście za dużo ich w naszym życiu.

Nie odpowiedziałam. Wyszłam do pracy z uczuciem, jakby ktoś wyjął mi grunt spod nóg. W ciągu dnia zadzwoniła mama, zapytała, czy w
czymś pomóc przy organizacji.

— Jeszcze nie wiem — odpowiedziałam wymijająco.

Wieczorem podjęłam decyzję.

— Jeśli moja rodzina nie jest mile widziana — powiedziałam mężowi — to ja też nie będę.

Zamarł.

— Co masz na myśli?

— Urodziny zrób sobie z rodzicami — odparłam. — Ja pojadę do swoich.

— Robisz mi wstyd — syknął. — Wszyscy będą pytać, gdzie jest żona.

— Niech pytają — odpowiedziałam spokojnie. — Może wreszcie ktoś zapyta też, jak ja się czuję.

W dniu jego urodzin pojechałam do rodziców. Był obiad, herbata, zwykła rozmowa. Mama spojrzała na mnie uważnie.

— Coś się stało? — zapytała.

— Tak — odpowiedziałam. — Ale pierwszy raz w życiu nie udaję, że wszystko jest w porządku.

Wieczorem dostałam od męża wiadomość:

„Przesadziłaś. To tylko kolacja.”

Dla niego — tylko kolacja.

Dla mnie — granica.

Bo czasem nie chodzi o urodziny, rodzinę czy jedzenie. Chodzi o to, czy w czyimś życiu jesteś partnerką… czy tylko dodatkiem, który
ma siedzieć cicho, kiedy robi się niewygodnie.

Moja przyjaciółka i ja zawsze marzyłyśmy o tym, żeby być nierozłączne, dopóki ona nie postanowiła odebrać mi męża: „On zasługuje na kogoś lepszego niż ty, przynajmniej na mnie”

Pewnego razu mąż zaproponował żonie, aby zamieszkali osobno, ponieważ zmęczyło go życie rodzinne, ale coś poszło nie tak i żona nie chciała już wracać do dotychczasowego trybu życia

Mama powiedziała mi, że nie zostawi mi swojego mieszkania, ponieważ w wieku 67 lat zakochała się w nieznajomym i teraz będą mieszkać u niej. Nie wierzę, że on naprawdę ją kocha, ponieważ jest od niej młodszy o 15 lat