Przez długi czas myślałam, że życie po stracie po prostu się kończy. Nie w jednym momencie, nie nagle — raczej powoli, cicho, dzień po dniu.
Człowiek wstaje rano, wykonuje te same czynności, odpowiada na pytania, ale gdzieś w środku wszystko jest już inne. Puste.
Mój mąż, Krzysztof, zmarł ponad pięć lat temu. Do dziś nie lubię mówić, że „umarł”. To słowo brzmi zbyt ostro.
Jakby można było jednym zdaniem zamknąć całe wspólne życie, plany, rozmowy przy kuchennym stole, niedokończone zdania.
Krzysztof wyszedł tamtego dnia do pracy jak zawsze. Zostawił kubek po kawie w zlewie i powiedział, że wróci wcześniej. Nie wrócił.
Telefon zadzwonił wieczorem. Obcy głos. Szpital. Serce.
Potem wszystko potoczyło się jak przez mgłę. Pogrzeb, ludzie, którzy coś mówili, a ja kiwałam głową, nie do końca rozumiejąc, czego ode mnie oczekują. Najbardziej pamiętam jego matkę. Stała blisko trumny i nie spuszczała ze mnie wzroku.
— „On był dla mnie wszystkim” — powiedziała wtedy cicho, jakby bardziej do siebie niż do mnie.
Nie odpowiedziałam. Bo co można odpowiedzieć matce, która straciła syna?
Po pogrzebie zaczęła mnie odwiedzać często. Siadała w tym samym fotelu, poprawiała zdjęcia na półce, jakby sprawdzała, czy nadal tu jest obecny.
— „Krzysztof nie lubił, kiedy firanki były tak ułożone”
— „Krzysztof zawsze pił herbatę bez cukru”
— „Musisz o nim pamiętać”
Pamiętałam. Każdej nocy. Każdego ranka. W każdej chwili ciszy.
Z czasem jej wizyty stawały się coraz krótsze, a słowa — coraz chłodniejsze.
— „Widzę, że już jakoś sobie radzisz” — powiedziała kiedyś.
— „Staram się” — odpowiedziałam.
Nie dzwoniła przez wiele miesięcy. Ja też nie dzwoniłam. Byłam przekonana, że tak będzie łatwiej dla nas obu.
Minęły dwa lata, potem trzy. Nauczyłam się żyć sama. Robić zakupy bez myślenia o tym, co on lubił. Podejmować decyzje bez
konsultowania ich z kimkolwiek. Samotność przestała boleć tak bardzo, stała się czymś znajomym.
Aż pewnego dnia, zupełnie nieoczekiwanie, pojawił się ktoś nowy.
Poznaliśmy się przypadkiem. Bez romantycznych uniesień, bez wielkich słów. Zwykła rozmowa, zwykłe spotkania. Najpierw raz w tygodniu,
potem częściej. Długo nie mówiłam mu o Krzysztofie. Bałam się, że jeśli wypowiem to na głos, wszystko się rozsypie.
— „Nie musisz się spieszyć” — powiedział, gdy w końcu mu wszystko opowiedziałam. — „Każdy ma swoją historię”.
Po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie muszę niczego udowadniać. Ani tłumaczyć się ze swojej przeszłości, ani usprawiedliwiać teraźniejszości.
I właśnie wtedy zadzwoniła była teściowa.
— „Słyszałam, że nie jesteś już sama” — zaczęła bez wstępu.
— „Tak” — odpowiedziałam spokojnie.
— „Czyli jednak. Zawsze wiedziałam, że tak będzie.”
Milczałam.
— „Gdybyś naprawdę kochała Krzysztofa, nie potrzebowałabyś nikogo innego” — powiedziała po chwili. — „Ja po śmierci mojego męża do
końca życia byłam sama”.
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać.
— „Kochałam go” — powiedziałam cicho.
— „Miłość się tak nie kończy” — odpowiedziała ostro. — „Za szybko zapomniałaś”.
Po tej rozmowie długo siedziałam w ciszy. Myślałam o wszystkich latach spędzonych z Krzysztofem. O chorobie, o wspólnych planach, o
tym, jak trzymał mnie za rękę, kiedy było mi źle.
Nie zapomniałam. Nigdy.
Ale zrozumiałam coś bardzo ważnego: żałoba nie musi oznaczać samotności do końca życia. Pamięć nie wyklucza przyszłości. A miłość nie
jest zdradą tylko dlatego, że pojawia się drugi raz.
Była teściowa pewnie nigdy tego nie zaakceptuje. Dla niej zawsze będę tą, która „nie kochała wystarczająco”. Ale ja wiem swoje.
Kochałam jej syna. I nadal go noszę w sobie. A teraz uczę się żyć dalej — nie wbrew przeszłości, lecz obok niej.