W historii polskiej telewizji i kina są postacie, które nie potrzebowały głośnych skandali ani ciągłej obecności w mediach, by zapisać się w pamięci widzów.
Jedną z takich osób był Andrzej May. Aktor, o którym często mówiono, że nigdy nie gonił za karierą.
Robił tylko to, co naprawdę uważał za ważne. A może właśnie dlatego jego droga w świecie filmu i teatru była tak wyjątkowa.
Jego życie nie przypominało typowej historii gwiazdy. Nie było w nim kalkulacji ani chłodnego planowania każdego kroku.
Była natomiast ogromna potrzeba autentyczności — zarówno na scenie, jak i poza nią.
Kiedy zaczynał swoją drogę aktorską, polskie kino przeżywało bardzo intensywny czas. Pojawiały się nowe twarze, nowe historie, nowe ambicje artystyczne.
Wśród młodych aktorów, którzy wchodzili wtedy do tego świata, znajdował się również Andrzej May. Już na początku kariery wyróżniał się czymś, co trudno było nazwać jednym słowem — spokojem, naturalnością i pewnym dystansem do własnej popularności.
W środowisku filmowym szybko zaczęto zauważać jego talent. Miał charyzmę, która przyciągała uwagę reżyserów.
Jednym z momentów, który mógł całkowicie zmienić jego karierę, była propozycja związana z kultowym serialem Stawka większa niż życie.
To właśnie wtedy rozważano, aby to on wcielił się w postać legendarnego agenta Hansa Klossa. Rola ta ostatecznie przypadła jednak innemu aktorowi — Stanisław Mikulski.
Dla wielu młodych artystów taka sytuacja mogłaby być ogromnym rozczarowaniem. W końcu Hans Kloss stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii polskiej telewizji. Andrzej May patrzył jednak na to zupełnie inaczej.
„W życiu aktora nie chodzi o to, żeby grać wszystko” — mówił kiedyś. „Trzeba grać tylko to, co naprawdę czuje się w środku”.
Może właśnie dlatego jego kariera potoczyła się inną drogą. Zamiast jednej wielkiej roli, która definiowałaby całe życie, pojawiły się różne projekty — teatralne, filmowe, telewizyjne. Każdy z nich był wyborem, a nie przypadkiem.
Koledzy z branży wspominali, że był aktorem niezwykle świadomym. Nigdy nie przyjmował ról tylko dlatego, że mogły przynieść popularność. Jeśli scenariusz nie przekonywał go emocjonalnie, potrafił po prostu odmówić.
„Nie chciałem grać w czymś, czego sam bym nie chciał oglądać” — tłumaczył w jednym z wywiadów.
Takie podejście sprawiało, że jego droga była może mniej spektakularna, ale za to bardzo konsekwentna.
Poza sceną był człowiekiem raczej spokojnym i zamkniętym w swoim świecie. Nie lubił rozgłosu, unikał plotkarskich wydarzeń i rzadko opowiadał o swoim życiu prywatnym.
Dla niego najważniejsze było to, co działo się poza kamerą — zwyczajne życie, relacje z bliskimi, codzienność bez teatralnych gestów.
Znajomi mówili, że był osobą bardzo wrażliwą. Potrafił godzinami rozmawiać o literaturze, muzyce czy teatrze. Był też człowiekiem, który miał ogromny szacunek do swojej pracy.
Nie traktował aktorstwa jak zawodu, który daje popularność. Dla niego była to raczej forma opowiadania o ludzkich emocjach.
„Aktor nie jest najważniejszy. Najważniejsza jest historia, którą opowiada” — mówił.
Z czasem stał się postacią trochę tajemniczą w polskim świecie artystycznym. Nie pojawiał się często w mediach, ale ci, którzy z nim pracowali, pamiętali jego spokój i profesjonalizm.
Może właśnie dlatego dziś wspomina się go jako aktora, który nigdy nie próbował być kimś innym niż był naprawdę. Nie potrzebował wielkich ról, aby zostawić po sobie ślad.
Czasem wystarcza jedno zdanie, które najlepiej opisuje całą jego filozofię życia. „Najważniejsze to robić tylko to, co ma sens”.
Patrząc na jego historię, można odnieść wrażenie, że właśnie według tej zasady żył. I może dlatego jego droga w świecie sztuki była tak prawdziwa — nawet jeśli nie zawsze prowadziła w stronę największej sławy.