Jerzy Owsiak od lat kojarzy się z czerwonymi serduszkami, styczniowym finałem i charakterystycznym głosem, który w dniu wielkiej zbiórki rozbrzmiewa w całej Polsce.
Tym razem jednak nie zapowiedział nowej akcji ani nie mówił o kolejnych rekordach. W swoim najnowszym wpisie zwrócił uwagę na wolontariuszki z Ostrowa Wielkopolskiego, które odwiedzają pacjentów oddziału geriatrycznego.
Nie przychodzą tam z wielkimi deklaracjami. Po prostu poświęcają starszym ludziom czas, rozmawiają z nimi, okazują zainteresowanie i sprawiają, że szpitalna codzienność staje się choć trochę mniej samotna.
Owsiak nie ukrywał, że ich postawa zrobiła na nim duże wrażenie. Podkreślił, jak ważna jest obecność drugiego człowieka, dobre słowo i zwyczajna życzliwość.
„Moi drodzy, wolontariat to absolutna podstawa! Zobaczcie na te niesamowite (…) wspaniałe wolontariuszki z Ostrowa Wielkopolskiego, które z szerokim uśmiechem i niezwykłą troską po prostu przychodzą na oddział geriatrii i robią swoje. Są obok tych, którzy najbardziej potrzebują dobrego słowa, przyjacielskiego uścisku oraz mnóstwa pozytywnych emocji i radości, którą widać w ich oczach.” – napisał, gratulując kobietom zaangażowania. Na koniec zwrócił się także do internautów z zachętą, by sami szukali okazji do pomagania.
Nie trzeba organizować wielkich przedsięwzięć. Czasem wystarczy odwiedzić samotną osobę albo po prostu jej wysłuchać.
Ten wpis pojawił się w momencie, gdy przygotowania do 35. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy nabierają tempa.
Z całego serca gratulujemy – to jest właśnie prawdziwy wolontariat w najpiękniejszym wydaniu! Pomagajcie, bądźcie blisko innych, bo warto!
Wydarzenie odbędzie się 31 stycznia 2027 roku, a tegoroczna zbiórka będzie poświęcona zdrowiu noworodków.
Hasło finału brzmi: „Dzisiaj?! Zdrowie noworodka najważniejsze!”. Zebrane pieniądze mają pomóc w zakupie sprzętu do diagnostyki i leczenia najmłodszych pacjentów, od sal porodowych po oddziały intensywnej terapii.
Ważną zmianą organizacyjną jest również pełna elektroniczna rejestracja wolontariuszy.
Dla Owsiaka to kolejny finał w życiu, które od ponad trzydziestu lat toczy się w rytmie Orkiestry.
Zanim jednak stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej działalności społecznej, próbował odnaleźć dla siebie zupełnie inną drogę.
Urodził się 6 października 1953 roku w Gdańsku. Gdy miał osiem lat, przeprowadził się z rodzicami do Warszawy.
Ukończył liceum ekonomiczne, ale nie odnalazł się w roli człowieka, który miałby po prostu wybrać bezpieczny zawód i podporządkować mu całe życie.
Próbował dostać się na warszawską Akademię Sztuk Pięknych, interesował się również psychologią. Przez pewien czas zajmował się witrażami i prowadził rodzinną pracownię.
W jego życiu ważne miejsce zajmowała muzyka. W latach 80. coraz mocniej związał się ze środowiskiem rockowym.
W 1988 roku założył Towarzystwo Przyjaciół Chińskich Ręczników, a także rozpoczął pracę w Rozgłośni Harcerskiej.
Z czasem pojawiły się kolejne audycje radiowe, między innymi „Brum” i „Się kręci”. Charakterystyczny sposób mówienia, energia i swoboda sprawiły, że szybko wyróżniał się na tle innych prowadzących.
W telewizji zdobył popularność dzięki programowi „Róbta, co chceta, czyli rockandrollowa jazda bez trzymanki”.
Nie przypominał typowego prezentera. Był głośny, spontaniczny, czasem prowokacyjny, a przede wszystkim potrafił przyciągać uwagę młodych ludzi.
W jego świecie było miejsce na muzykę, rozmowy, koncerty i pomysły, które nie zawsze mieściły się w utartych schematach.
Współpracował również przy organizacji festiwalu w Jarocinie, a w 1995 roku zainicjował Przystanek Woodstock, który z czasem stał się jednym z największych wydarzeń muzycznych w Polsce. Dziś festiwal jest znany jako Pol’and’Rock Festival.
Najważniejszy rozdział jego publicznej działalności zaczął się jednak od potrzeby, która początkowo wcale nie wyglądała na projekt o tak ogromnej skali.
Na początku lat 90. Owsiak zaangażował się w zbiórkę pieniędzy na sprzęt dla dziecięcej kardiochirurgii.
W szpitalach brakowało urządzeń, które mogły decydować o zdrowiu i życiu najmłodszych pacjentów. Zorganizowana akcja spotkała się z tak dużym odzewem, że pomysł szybko przerodził się w coś znacznie większego.
Pierwszy Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy odbył się 3 stycznia 1993 roku. Zbiórka była przeznaczona na pomoc dzieciom z chorobami serca.
Kilka tygodni później, 2 marca, oficjalnie zarejestrowano fundację. Od tego momentu Owsiak stał się jej najbardziej rozpoznawalną twarzą i osobą, która rok po roku mobilizowała tysiące wolontariuszy, darczyńców oraz lokalnych społeczności.
Z czasem WOŚP przestała być jednodniową akcją kojarzoną wyłącznie z puszkami i czerwonymi serduszkami. Fundacja zaczęła wspierać kolejne dziedziny medycyny, kupować specjalistyczny sprzęt i prowadzić programy zdrowotne.
Po 34 finałach, według danych fundacji, na wsparcie polskiej medycyny zebrano blisko 2,8 miliarda złotych, a do placówek medycznych trafiło ponad 81 tysięcy urządzeń.
Za tymi liczbami stoją konkretne szpitale, oddziały i pacjenci, dla których nowoczesny sprzęt może mieć ogromne znaczenie.
Życie prywatne Owsiaka pozostaje znacznie mniej widowiskowe niż jego publiczna działalność. Od lat jest związany z Lidią Niedźwiedzką-Owsiak, którą poznał jeszcze w szkole średniej.
Ich historia nie była pozbawiona trudniejszych momentów. Po pierwszym okresie znajomości ich drogi się rozeszły, a później ponownie się spotkali.
W 1976 roku wzięli ślub. Lidia nie pozostała jedynie osobą stojącą z boku – z czasem sama zaangażowała się w działalność fundacji i stała się jedną z ważnych postaci jej zaplecza organizacyjnego.
Małżonkowie wychowali dwie córki, Aleksandrę i Ewę. Obie dorosłe już kobiety wybrały życie z dala od medialnego zainteresowania. Nie budują kariery na popularności ojca i rzadko pojawiają się publicznie.
Aleksandra pracuje jako trenerka fitness, natomiast Ewa po powrocie do Polski związała się zawodowo z Narodowym Instytutem Fryderyka Chopina.
Owsiak wielokrotnie podkreślał, że rodzina jest dla niego ważna, choć przez lata jego praca wiązała się z ogromnym zaangażowaniem i częstą nieobecnością w domu.
Jego działalność od dawna budzi silne emocje. Ma zarówno oddanych zwolenników, jak i krytyków, a wokół WOŚP regularnie pojawiają się publiczne spory.
Owsiak nie należy jednak do osób, które łatwo znikają z przestrzeni publicznej. Nadal zabiera głos, prowadzi działania fundacji i utrzymuje kontakt z odbiorcami za pośrednictwem mediów społecznościowych.
Dlatego jego najnowszy wpis można odczytać jako coś więcej niż zwykłe podziękowanie kilku wolontariuszkom. Tuż przed kolejnym finałem przypomniał, że pomaganie nie zaczyna się i nie kończy w dniu wielkiej zbiórki.
Za styczniowym wydarzeniem stoją ludzie, którzy przez cały rok wykonują często cichą, niewidoczną pracę.
A czasem najważniejsze, co można komuś dać, nie mieści się w żadnej puszce ani tabeli z zebranymi pieniędzmi – jest po prostu obecnością.




