Kiedy córka Jerzego Stuhra przyjechała odwiedzić miejsce jego spoczynku, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Co Marianna tam zobaczyła

Po Wszystkich Świętych grób Jerzego Stuhra na krakowskim Cmentarzu Rakowickim znów rozświetliły setki zniczy.

Dla wielu osób był to piękny znak pamięci o aktorze, którego role przez lata towarzyszyły kolejnym pokoleniom widzów. Jego córka Marianna również docenia ten gest.

Jest jednak coś, co za każdym razem odbiera jej radość z tego widoku. Kiedy przychodzi na rodzinny grobowiec, musi mierzyć się z ogromną ilością stopionego plastiku, szkła i metalu.

W rozmowie z „Faktem” powiedziała wprost, że nie sądzi, by jej ojciec chciał, aby pamięć o nim wiązała się z taką ilością odpadów. Zaproponowała też inne rozwiązanie, które może wywołać dyskusję wśród osób przywiązanych do tradycji.

Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, reżyserem, pedagogiem i artystą silnie związanym z Krakowem.

Spoczął w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim. Od dnia pogrzebu miejsce jego pochówku odwiedzają nie tylko bliscy, ale również widzowie, którzy przez lata podziwiali go na scenie i ekranie.

Szczególnie dużo zniczy pojawia się tam w okolicach Wszystkich Świętych.

Marianna przyznała, że znajomi przesyłają jej fotografie grobowca rozświetlonego setkami płomieni. Ten obraz naprawdę ją porusza. Problem zaczyna się później.

Córka aktora nie ukrywa, że sama sprząta pozostałości po wypalonych lampionach. Stopiony plastik miesza się ze szkłem i metalowymi elementami, tworząc trudny do usunięcia bałagan.

Artystka zwróciła uwagę, że takie odpady prawdopodobnie nie trafiają do recyklingu. Nie chce przy tym odbierać ludziom prawa do odwiedzania grobu ani kwestionować ich dobrych intencji.

Przeciwnie – podkreśla, że pamięć o ojcu jest dla rodziny ważna i wzruszająca. Nie uważa jednak, by kolejne znicze były konieczne, żeby tę pamięć wyrazić.

Jej propozycja jest prosta: pieniądze, które odwiedzający przeznaczają na świeczki, mogliby wpłacać na wybrany cel charytatywny. Nawet niewielkie kwoty zebrane przez wiele osób mogłyby komuś realnie pomóc.

Marianna wie, że jej stanowisko może spotkać się z krytyką, bo zapalanie zniczy jest głęboko zakorzenioną częścią polskiej tradycji. Mimo to zdecydowała się zabrać głos.

Nie chce, aby troska o pamięć o znanym aktorze oznaczała pozostawianie na cmentarzu coraz większej ilości śmieci.

Ta wypowiedź jest również osobista. Marianna nie mówi o grobie znanego artysty jak o miejscu, które odwiedza się przy okazji medialnych rocznic.

To grób jej ojca. Człowieka, z którym łączyła ją rodzinna historia, codzienność i wspólne doświadczenia, a którego obecności nie da się zastąpić żadnym publicznym upamiętnieniem.

Walczymy ze skutkami naszej pięknej tradycji Wszystkich Świętych. Co roku w okolicach tego dnia jestem przed albo po na grobie ojca. Mam bardzo mieszane uczucia co do sposobu upamiętniania naszych zmarłych w aspekcie ekologii. To jest bardzo piękne wizualnie. Znajomi przesyłają mi zdjęcia spod naszego grobowca, gdzie płoną setki zniczy i to wygląda przepięknie, jest naprawdę poruszające. Jednak potem ta ilość plastiku stopionego ze szkłem i z metalem jest dla mnie strasznie trudna do przełknięcia – powiedziała Marianna Stuhr.

W rozmowach o Jerzym Stuhrze często wraca temat jego wielkiej kariery. Marianna patrzy na niego także z perspektywy córki, która musiała odnaleźć się w życiu po stracie.

Sama od początku wybrała inną drogę niż ojciec i starszy brat Maciej. Nie zdecydowała się na aktorstwo, choć dorastała w domu, w którym sztuka była czymś naturalnym.

Urodzona w 1982 roku Marianna zainteresowała się malarstwem, grafiką i sztukami wizualnymi.

Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, a następnie rozwijała naukową stronę swojej działalności artystycznej. W 2011 roku obroniła doktorat na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Wiem, że wsadzam kij w mrowisko, ale chciałabym, żeby był jakiś inny sposób upamiętniania zmarłych, bardziej ekologiczny. Za każdym razem sprzątam masę roztopionego plastiku, która, jak podejrzewam, nie jest poddana żadnemu recyklingowi. Nie sądzę, że mój tata by sobie tego życzył – wyznała.

Jej twórczość nie przypomina aktorskiego świata, z którym kojarzy się nazwisko Stuhrów. Marianna zajmuje się przede wszystkim malarstwem, w tym abstrakcją.

W jej pracach ważne miejsce zajmują przestrzeń, emocje i próba uchwycenia zjawisk, których nie da się łatwo opisać słowami.

My jako rodzina zmarłego, znanej osobistości nie zachęcamy ludzi, żeby to robić. Raz jeszcze podkreślę, że jestem poruszona i jest mi miło, że cały czas funkcjonuje w pamięci tylu ludzi. Jednak gdy przychodzimy na cmentarz, rozejrzyjmy się wokoło, co się dzieje przed i po tym święcie – podsumowała córka aktora.

Przez długi czas znane nazwisko było dla niej zarówno częścią rodzinnej historii, jak i ciężarem.

W wywiadzie dla TVN przyznawała, że bycie córką tak rozpoznawalnego aktora nie zawsze było łatwe. Chciała, by odbiorcy patrzyli na jej obrazy, a nie wyłącznie na nazwisko, które nosi.

Z ojcem łączyła ją także współpraca przy projektach artystycznych. Jako młoda dziewczyna pomagała starszemu bratu Maciejowi przy scenografii do kabaretu Po Żarcie.

Z czasem wypracowała jednak własny język twórczy i własną pozycję. Nie próbowała powtarzać sukcesów Jerzego ani budować kariery na jego popularności. Jej zawodowy świat rozwijał się raczej z dala od telewizyjnych kamer i czerwonych dywanów.

Ostatnie lata życia ojca były dla niej szczególnie trudne. Jerzy Stuhr zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, a jego stan wpływał również na relacje rodzinne.

Marianna opowiadała, że choroba i utrata intelektualnego kontaktu z ojcem stały się dla niej bolesnym doświadczeniem. Właśnie wtedy powstał cykl jej prac zatytułowany „Ku Pamięci”.

Artystka sięgnęła w nim po zagadnienia związane z neurobiologią, pamięcią, jej powstawaniem i zanikaniem.

Wystawa została zaprezentowana w krakowskim Pałacu Krzysztofory w 2025 roku, w czasie pierwszej rocznicy śmierci aktora.

Nie była to zwykła ekspozycja poświęcona znanej postaci. Prace wyrastały z osobistego przeżycia i próby uporządkowania emocji, na które trudno znaleźć odpowiednie słowa.

Marianna rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym. Nie należy do osób, które regularnie relacjonują codzienność w mediach społecznościowych czy zabiegają o zainteresowanie tabloidów.

Wiadomo, że ma córkę i rodzinę, ale szczegóły dotyczące jej związku oraz domowego życia pozostają poza przestrzenią publiczną.

Woli mówić o sztuce, pamięci i sprawach, które uważa za ważne, niż odsłaniać każdy szczegół prywatności.

Jerzy Stuhr był dla niej nie tylko ojcem, ale także człowiekiem, którego artystyczna droga przez lata kształtowała polską kulturę.

Urodził się 18 kwietnia 1947 roku w Krakowie. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie krakowską Państwową Wyższą Szkołę Teatralną.

Przez lata był związany ze Starym Teatrem w Krakowie, gdzie stworzył wiele ważnych ról. Ogólnopolską popularność przyniosły mu także filmy, między innymi „Wodzirej”, „Seksmisja”, „Kingsajz”, „Kiler” i „Wielkie zwierzę”.

Widzowie cenili go za charakterystyczny głos, inteligentny humor i umiejętność łączenia komizmu z gorzką obserwacją rzeczywistości.

Nie ograniczał się do aktorstwa. Reżyserował filmy i spektakle, był wykładowcą, a w latach 1990–1996 pełnił funkcję rektora krakowskiej szkoły teatralnej.

Prywatnie był mężem Barbary Kóscielniak, z którą doczekał się dwojga dzieci – Macieja i Marianny. Syn poszedł w ślady ojca i został aktorem, córka wybrała malarstwo. Choć każde z nich znalazło własną drogę, rodzinę łączyła sztuka i silny związek z Krakowem.

Po śmierci Jerzego Stuhra jego nazwisko nadal pojawia się w rozmowach o polskim teatrze i kinie. Pamięć o nim nie ogranicza się jednak do filmowych ról ani wspomnień kolegów z branży.

Widać ją także na Cmentarzu Rakowickim, gdzie ludzie przychodzą zapalić światło i zostawić kwiaty. Marianna nie chce tej pamięci zatrzymywać ani pomniejszać.

Prosi jedynie, by zastanowić się nad jej formą. Dla niej szacunek do ojca nie musi oznaczać kolejnego plastikowego lampionu.

Czasem może przybrać postać dobrego uczynku, pomocy komuś potrzebującemu albo zwyczajnej chwili ciszy przy grobie. I właśnie o tym, a nie o zakazie zapalania zniczy, chciała przypomnieć.

Jarosław i Lech Kaczyńscy w dzieciństwie zajmowali się aktorstwem i dzięki temu zgromadzili fortunę. Kto zajmował się ich rozwojem

Michał Wiśniewski z Mandaryną i sędzią Anną-Marią Wesołowską na wspólnym zdjęciu. Gdzie spotkali się ci celebryci i co świętowali

Edyta Herbuś podzieliła się z fanami dramatycznym wydarzeniem. Prezenterka telewizyjna nie ukrywała wzruszenia