Jest to opowieść o starym człowieku, jak sam siebie nazywał. Chociaż poprawniej byłoby powiedzieć „starszym mężczyźnie”.
Samotny starzec mieszkał w małym miasteczku, w swoim domu, ale nie żył – raczej nie żył. Sam tak o sobie mówił.
Był rozwiedzionym wdowcem. Jego żona najpierw go opuściła, a potem zmarła. Odeszła z nowym kochankiem, wyszła za niego i urodziła córkę.
Mieszkali gdzieś na południu, starzec nie był zainteresowany. I nigdy się nie ożenił.
Były dobre kobiety, ale był tak zszokowany i przerażony tym, co się stało, że nie odważył się nikomu ponownie zaufać. Rzucił się w wir pracy.
Był budowniczym, rzemieślnikiem. A potem się zestarzał. Czasami całe życie człowieka można opisać w kilku zdaniach.
W kilku wydarzeniach. A potem się kończy – i nie ma już o czym pisać. Dom, ogród warzywny. Ogród. I rzeka w pobliżu.
Czasem można przejść się wzdłuż brzegu, to dobre dla ciebie. Ale on nie spacerował. Był smutny sam ze sobą. I zwykle jest zimno – jest północ. Usiadł na kanapie i oglądał telewizję.
Wiadomości były niepokojące. Nie pozwalały mu pamiętać o przeszłości: o żonie, którą kochał. I młodości, która tak szybko minęła. Nieprzyjazny, ponury starzec z białą brodą siedział na kanapie i oglądał niepokojące wiadomości.
Miał oczywiście internet. Miał nawet stronę na portalu społecznościowym, którą założył, by oglądać wiadomości. A potem ją porzucił. Ale na tę stronę przyszła wiadomość.
„Dzień dobry, Filip. Tu Maria, córka Oli, twojej byłej żony. Nie chciałabym ci przeszkadzać, przepraszam, ale czy w twoim mieście jest jakaś praca lub zakwaterowanie?
Musimy się pilnie przeprowadzić. Wokół są obcy ludzie, Barbara i ja jesteśmy same. Jeszcze raz przepraszam, piszę to, bo nie wiem, co robić. Jesteśmy same, nie mamy nikogo.
Mama przed śmiercią dużo mi o was opowiadała. Nie miała dobrego życia. Prosiła Cię o wybaczenie, mówiła jakim byłeś miłym i przyzwoitym człowiekiem.
Chcę tylko wiedzieć, czym się zajmujesz. Jestem nauczycielką w przedszkolu. Jestem niepełnosprawna, ale zawsze pracowałam. Może uda ci się znaleźć tanie mieszkanie, pokój. Jeśli nie, to w porządku. Będę szukać dalej. Jeszcze raz przepraszam.”
Starszy mężczyzna był zaskoczony. Trudno opisać uczucie, jakie mu towarzyszyło. Podobnie było, gdy spadł z trzeciego piętra na budowie.
Szok dla całego organizmu. Jaka Maria, jaka Barbara? I co on, zupełnie obcy człowiek, ma z tym wspólnego? Przecież to stary człowiek. Sam potrzebuje pomocy. Jest już słaby i schorowany.
Odpowiedział krótko: „Chodź. Adres jest taki. Jeśli potrzebujesz pieniędzy na podróż, wyślę ci je”. Odpowiedział krótko i chłodno i poszedł zażyć lekarstwo: serce biło mu tak mocno.
Przyjechały za swoje pieniądze – Maria i Barbara. Starzec spotkał się z nimi na dworcu kolejowym. Kupił za podwójną cenę pozbawione życia astry od przebiegłej sprzedawczyni i nie pomyślał, żeby zerwać je w ogrodzie.
Kupił słodycze, lalkę z niesamowitą twarzą. A potem spotkał ją. Poznał chudą, kulawą dziewczynę o imieniu Maria. W ogóle nie przypominała swojej matki! I chuda, drobniutka Barbara. Podobna do matki!
Barbara bała się i płakała. A Maria bała się i płakała, wybuchając przeprosinami. Powtarzała, że ma dość pieniędzy, by wynająć pokój. I natychmiast znajdzie pracę, jakąkolwiek, nie będę pana obciążać.
Poszli do domu. Barbara już nie płakała, była zachwycona, patrzyła na ogród, na zielony dach domu, głaskała starego kota. Zjedli zupę, którą Filip wcześniej ugotował. Dziadek. Powiedział Barbarze, że jest dziadkiem. Tak powinna go nazywać.
Tak go nazywa – dziadek. A teraz idą razem brzegiem rzeki. Dziadek opowiada bajki. Czyta je w Internecie, a potem opowiada. Nigdy wcześniej nikomu nie opowiadał bajek. Tłumaczy wszystko o budowie, o przyrodzie. O tym, dlaczego rzeka płynie i wiatr wieje.
A Barbara trzyma go za rękę i mówi małym głosem: „Dziadku, dziadku, tak bardzo cię kocham! Jak dobrze, że na nas czekałeś. I jak dobrze, że przyszliśmy do ciebie. A teraz już zawsze będziemy razem. Prawda, dziadku?”
Starzec nie jest już starcem. Jest dziadkiem. A jego dom stał się szczęśliwym domem. Bo kiedy wokół są bliscy ludzie, to jest szczęście.
A szczęście może przyjść w każdym wieku, jeśli napiszesz do niego: „ Przyjedź tutaj. Mogę wysłać ci pieniądze na podróż, jeśli ich potrzebujesz!”. I szczęście przyjdzie. Musisz je zaprosić. Trzeba je wpuścić.
Tak mówi dziadek Barbary. A ona kiwa głową i zgadza się. I czeka na dziadka w przedszkolu, w którym pracuje jej mama. I biegnie do niego krzycząc: „Mój dziadek! Dziadek przyszedł!”